บทที่ 9 รสชาติของการผจญภัยก็ไม่เลวเหมือนกัน

บทที่ 9 รสชาติของการผจญภัยก็ไม่เลวเหมือนกัน

เศษเหล็กที่เหลือถูกวอลเลซใช้วิธีเดียวกันค่อยๆ ดึงออกมาจนหมด

เกรย์ในตอนนี้หน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้ม เหงื่อเม็ดโป้งผุดพรายเต็มหน้าผาก

เซลเลียร์อดลุ้นไปกับเกรย์ไม่ได้

ผ่าตัดสดไม่ใช้ยาชาแบบนี้เจ็บเจียนตายจริงๆ ไม่รู้ว่ากวนอูทนตอนหมอฮูโต๋ขูดกระดูกรักษาพิษไปได้ยังไง... ใจเด็ดเกินคนไปแล้ว

เกรย์คายผ้าที่อุดปากทิ้งอย่างหมดแรง

“ถ้าข้าไม่ได้กลับไปแบบมีลมหายใจ ฝากบอกแม่สาวแมเรียนที่ร้านเหล้าด้วยนะว่าข้ารักนาง”

“เพ้อเจ้ออะไร ใครใช้ให้เจ้าคายผ้าทิ้ง” วอลเลซขมวดคิ้ว ยัดผ้ากลับเข้าไปในปากเกรย์ใหม่ แล้วเช็ดน้ำลายที่เปื้อนมือกับเสื้อเกรย์ด้วยท่าทางรังเกียจ

แผลที่เกิดจากโลหะสกปรกแบบนี้ต้องฆ่าเชื้อให้ดี ไม่อย่างนั้นถ้าติดเชื้อขึ้นมา โอกาสรอดยากมาก

วินาทีที่วอลเลซเปิดจุกขวดเหล้าไฟ สีหน้าของเกรย์ก็เปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวสุดขีด

เหล้าเกรดต่ำราคา 30 เหรียญทองแดงขวดนี้ไม่มีอะไรดีนอกจากความแรงบาดคอ แม้แต่คนแคระที่ขึ้นชื่อเรื่องคอทองแดงยังต้องคิดหนักก่อนกระดก

ไม่เปิดโอกาสให้เกรย์ทำใจ วอลเลซราดเหล้าลงบนแผลสดๆ ทันที

“อื้ออออ...!”

กลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนกึกผสมกับกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง เกรย์ดิ้นพล่านด้วยความเจ็บปวด ขาทั้งสองข้างถีบไปมาอย่างบ้าคลั่ง ผ่านไปครู่ใหญ่กว่าจะสงบลงได้

เห็นเกรย์ทรมานขนาดนี้ เซลเลียร์ก็รู้สึกสงสารจับใจ

“ก่อนออกมาไม่ได้ซื้อพวกน้ำยาฟื้นฟูอะไรติดมาบ้างเหรอ ใช้ของพวกนั้นน่าจะดีกว่าไหม?”

“เจ้าหมายถึงโพชั่นเพิ่มเลือดใช่ไหม? ของหรูหราที่พวกนักบวชทำน่ะ ใครจะมีปัญญาซื้อไหว”

วอลเลซใช้ผ้าขาวเช็ดแผลเกรย์พลางตอบ “ขวดเดียวก็พอจะซื้อชีวิตหมอนี่ได้แล้วมั้ง”

โพชั่นเพิ่มเลือด... แพงขนาดนั้นเชียวหรือ เซลเลียร์ชะงัก

ดูท่าทรัพยากรการรักษาในโลกนี้จะหายากและราคาแพงกว่าที่คิดไว้มากทีเดียว

ขั้นตอนหลังจากนั้นถือว่าปรานีสำหรับเกรย์ขึ้นมาหน่อย

พอล้างแผลเสร็จ ก็โรยผงห้ามเลือด แล้วใช้ผ้าลินินพันแผลไว้ เป็นอันเสร็จพิธี

“เรียบร้อย” วอลเลซปัดมือ

“ข้าติดหนี้บุญคุณเจ้าครั้งนึงนะ วอลเลซ” เกรย์พูดเสียงอ่อย

“พอๆ เลิกพูดจาเลี่ยนๆ ได้แล้ว ไม่มีใครติดค้างใครทั้งนั้น ถ้าเจ้าไม่ช่วยถ่วงเวลามิสต์วอล์คเกอร์ไว้ พวกเราก็ฆ่ามันไม่ได้หรอก” วอลเลซลุกขึ้นยืน

เซลเลียร์เอาผ้าห่มคลุมตัวให้เกรย์ ให้เขาพิงต้นไม้นั่งพักสักครู่

สายลมอ่อนๆ พัดพาหมอกหนาให้จางหาย ทิวทัศน์ขาวโพลนค่อยๆ กลับคืนสู่สภาพเดิมของป่าเกรย์วู้ด

ใครจะไปคิดว่าเมื่อครู่เพิ่งจะมีการต่อสู้นองเลือดเกิดขึ้นในที่แห่งนี้

เมื่อมั่นใจว่าไม่มีอันตรายแล้ว มาร์คัสก็เริ่มจัดการกับของรางวัล

เขาหยิบมีดสั้นขึ้นมา ค่อยๆ ชำแหละศพของมิสต์วอล์คเกอร์อย่างระมัดระวัง

คมมีดกรีดลงไป ของเหลวสีแดงดำข้นคลั่กไหลเยิ้มออกมาตามรอยแผล ส่งกลิ่นเหม็นเน่าชวนอาเจียน

“ระวังหน่อย อย่าให้โดนตัว มันมีฤทธิ์กัดกร่อน” วอลเลซเตือน

ร่างกายของมิสต์วอล์คเกอร์ไม่มีอะไรที่มีราคา เพราะมันเกิดจากการปะติดปะต่อซากศพเน่าเปื่อย สิ่งที่มีค่าจริงๆ คือแกนอสูรที่อยู่ตรงหัวใจ

มาร์คัสกรีดเปิดห้องหัวใจที่หนาเตอะ ใช้ปลายมีดเขี่ยผลึกชิ้นหนึ่งออกมา แล้วใช้ผ้าเช็ดทำความสะอาด

“แกนอสูรนี่ขายได้เท่าไหร่?” มาร์คัสถาม

วอลเลซชะโงกหน้าไปดู

มันเป็นผลึกรูปทรงสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูนที่มีไอหมอกจางๆ ล้อมรอบ ภายในอัดแน่นไปด้วยพลังเวทมหาศาล

แกนอสูรของมิสต์วอล์คเกอร์สามารถนำไปทำแกนไม้กายสิทธิ์ ปรุงยา หรือใช้เป็นวัตถุดิบเล่นแร่แปรธาตุได้สารพัดประโยชน์

“ข้าดูไม่ค่อยเป็นหรอก แต่เกรดขนาดนี้น่าจะขายได้ไม่ต่ำกว่าสิบห้าเหรียญทองนะ?” วอลเลซประเมิน

“ว้าว...” เซลเลียร์เลิกคิ้วสูง

ถ้าแบ่งกันคนละเท่าๆ กัน เขาจะได้ส่วนแบ่งเกือบสี่เหรียญทอง ซึ่งเทียบเท่ากับสี่ร้อยเหรียญเงิน เทียบกับค่าจ้างล่าหมาป่าสิบเอ็ดเหรียญเงินแล้ว มันคนละเรื่องกันเลย!

“ค่อยคุ้มค่าเจ็บตัวหน่อย” เกรย์ยิ้มออก ความเจ็บปวดดูจะทุเลาลงไปเยอะ

“งั้นตกลงตามนี้ เราแบ่งเท่ากันตามธรรมเนียม”

มาร์คัสเก็บแกนอสูรเข้ากระเป๋า แล้วตบไหล่เซลเลียร์เบาๆ

“ข้าไม่เคยคิดฝันมาก่อนเลยว่าจะได้ฆ่ามิสต์วอล์คเกอร์ การชวนเจ้าเข้าทีมเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องจริงๆ ทำได้ดีมากเจ้าหนู”

ระดับขั้นอาชีพของนักรบก็คล้ายกับนักเวท เริ่มจากนักรบฝึกหัด, นักรบระดับล่าง, นักรบระดับกลาง, นักรบระดับสูง พอทะลุระดับสูงไปได้ก็ต้องเลือกสายอาชีพเฉพาะทาง

มาร์คัสติดอยู่ที่ระดับนักรบระดับล่างมานานหลายปี เพราะไม่สามารถปลุกพลังปราณให้ตื่นขึ้นได้ จึงเลื่อนขั้นเป็นนักรบระดับกลางไม่ได้สักที

พอเจอสัตว์อสูรอย่างมิสต์วอล์คเกอร์ที่ต้องใช้พลังปราณหรือเวทมนตร์เจาะเกราะ เขาจึงได้แต่หนีหัวซุกหัวซุนมาตลอด

พลังเวทมาจากเมล็ดพันธุ์เวท ส่วนพลังปราณมาจากหัวใจแห่งปราณ

แต่การตื่นของเมล็ดพันธุ์เวทขึ้นอยู่กับพรสวรรค์และโชคชะตา บังคับกันไม่ได้ ส่วนการฝึกฝนหัวใจแห่งปราณนั้นเข้าถึงง่ายกว่า

ต่อให้หัวทึบแค่ไหน ถ้าขยันฝึกฝนสักหลายสิบปี ก็ยังมีโอกาสยกระดับหัวใจแห่งปราณจนใช้พลังปราณได้

ในแง่หนึ่ง พลังปราณกับพลังเวทก็คล้ายกัน คือช่วยเพิ่มพลังการต่อสู้ได้อย่างมหาศาล

ต่างกันตรงที่พลังปราณมักใช้เสริมความแข็งแกร่งของร่างกาย ในขณะที่พลังเวทสามารถปลดปล่อยออกมาภายนอกในรูปของเวทมนตร์เพื่อสร้างผลลัพธ์หลากหลาย

หลังจากจัดข้าวของเสร็จ พวกเขาก็ช่วยพยุงเกรย์มุ่งหน้ากลับเข้าเมือง

ตลอดทางราบรื่นไม่มีอุปสรรคใดๆ

ป่าเริ่มโปร่งตาลง ท้องฟ้าสีครามสดใสทอดยาวไปจนสุดขอบฟ้า เบื้องล่างเส้นขอบฟ้านั้น เงาของสิ่งปลูกสร้างในเมืองแบล็คสโตนปรากฏชัดเจน

เริ่มเห็นผู้คนสัญจรไปมา ชาวบ้านที่ออกมาทำงานต่างมองดูปาร์ตี้ของพวกเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เซลเลียร์สูดอากาศบริสุทธิ์เข้าเต็มปอด รอยยิ้มแห่งความผ่อนคลายปรากฏบนใบหน้า

นี่สินะความรู้สึกของการทำภารกิจสำเร็จแล้วได้กลับบ้าน มันช่างน่าอภิรมย์จริงๆ...

ออกงานครั้งแรก ผลตอบแทนถือว่าอู้ฟู่ทีเดียว

ได้เงินสี่เหรียญทองกับอีกสิบเอ็ดเหรียญเงิน ปลดล็อกวิถีมนตราจำลอง อัปเลเวลสองขั้น แถมยังได้มหาเวทสร้างสรรค์และอ้อมกอดแห่งม่านหมอกมาใส่ในคิววิเคราะห์อีก

การผจญภัยในต่างโลก... ดูเหมือนจะเข้าท่าดีเหมือนกันนะ

เมืองแบล็คสโตน สมชื่อของมัน คือเมืองที่สร้างขึ้นรอบเหมืองแร่

หินสีดำที่ขุดได้ในท้องถิ่นคือออบซิเดียนหรือแก้วภูเขาไฟสีดำสนิท เป็นวัสดุชั้นดีสำหรับงานหัตถกรรม และยังนิยมนำไปทำหัวลูกธนูซึ่งเป็นที่ต้องการของเหล่าเรนเจอร์ชั้นสูง

บวกกับทรัพยากรไม้และสัตว์ป่าจากป่าเกรย์วู้ดที่อุดมสมบูรณ์ ทำให้เมืองแบล็คสโตนค่อนข้างเจริญรุ่งเรืองเมื่อเทียบกับเมืองขนาดเดียวกันในอาณาจักรเธียร์

หลังจากเดินเท้ามาค่อนวัน ในที่สุดปาร์ตี้ก็มาถึงเขตชานเมือง

กำแพงเมืองที่สร้างอย่างหยาบๆ จากไม้ซุงสีเข้มและก้อนหินมหึมาปรากฏแก่สายตา

บนกำแพงเมือง ทหารยามสวมชุดเกราะโซ่ถักเก่าๆ ยืนพิงระแนงกันตกด้วยท่าทางเบื่อหน่าย

หน้าประตูเมืองมีแถวยาวเหยียด ส่วนใหญ่เป็นชาวนาเข็นรถเข็นล้อเดียว หรือไม่ก็นายพรานที่เตรียมนำสินค้าเข้าไปขายในเมือง

จบบทที่ 9