26 - เซียวไทเฮาเจ้ากี้เจ้าการเกิดอาการริษยา

26 - เซียวไทเฮาเจ้ากี้เจ้าการเกิดอาการริษยา

"เจ้าจะเชื่อหรือไม่ก็ช่างหัวเจ้า!"

จ้าวมู่กลอกตาจนแทบจะกลับไปด้านหลัง

นางแพศยาน้อยนี่ หลงตัวเองยิ่งกว่าเขาเสียอีก!

"ฝ่าบาท ความจริงหม่อมฉันทราบดีเพคะ!" แม้กู่ชิงอวิ๋นจะไม่ชอบจ้าวมู่แต่ครั้งนี้หากไม่มีเขา นางคงต้องตายแน่ๆ

ในใจนางรู้สึกตื้นตันอยู่บ้าง ใบหน้าแดงระเรื่อแล้วกระซิบว่า "ต่อไปหม่อมฉันอนุญาตให้ฝ่าบาทมาหาหม่อมฉันได้สองวันต่อหนึ่งครั้งเพคะ!"

"ไปหาแม่เจ้านู่น!"

"ข้าต่อให้ต้องไม่มีผู้หญิงไปตลอดชีวิต ยอมอดตาย หรือกระโดดลงมาจากยอดตำหนักเทียนชิง ก็จะไม่มีวันไปหาเจ้า!"

จ้าวมู่ถ่มน้ำลายใส่คำหนึ่ง แล้วเดินจากไปพร้อมใบหน้าที่มืดมน

ใบหน้าของกู่ชิงอวิ๋นเปลี่ยนจากเขียวเป็นขาว นางอยากจะเรียกจ้าวมู่ไว้แต่ก็ไม่กล้า นางรู้สึกเสมอว่าจ้าวมู่เปลี่ยนไป ไม่ใช่จ้าวมู่คนเดิมที่นางคุ้นเคยอีกต่อไป

"อวิ๋นเอ๋อ!"

"ท่านพ่อ!" กู่ชิงอวิ๋นรอดพ้นความตายมาได้ เมื่อเห็นบิดา ก็นางก็ไม่อาจกลั้นไว้ได้อีกต่อไป ความอัดอั้นทั้งหมดกลายเป็นหยาดน้ำตา

"อย่าร้องเลย พ่อรู้ว่าเจ้าถูกฝ่าบาทด่าทอ ในใจย่อมเจ็บปวด แต่เรื่องนี้จะโทษฝ่าบาทไม่ได้จริงๆ" กู่ว่านลี่กล่าว

"เขามีสิทธิ์อะไรมาด่าหม่อมฉันเช่นนี้?"

"ก็เพราะความผิดที่เจ้าก่อไว้อย่างไรเล่า?"

กู่ว่านลี่กดเสียงต่ำลง "เจ้าทำให้ราชวงศ์เสียหน้า ทำให้ฝ่าบาทเสียพระเกียรติ หากเรื่องนี้แพร่ออกไป ผู้คนในใต้หล้าจะเย้ยหยันเขา!"

"อย่าว่าแต่เขาเป็นฮ่องเต้เลย ต่อให้เป็นสามัญชนทั่วไป ก็คงจะโกรธจนตัวสั่นไม่ใช่หรือ?"

"เยี่ยเซี่ยงตงและเฉินควงฉวยโอกาสก่อเรื่อง สถานการณ์คับขันยิ่งนัก หากฝ่าบาทเสด็จมาสายเพียงก้าวเดียว เจ้าก็จบสิ้นแล้ว!"

"ทว่าเขาก็ยังเสด็จมาด้วยพระองค์เองโดยไม่สนความเสี่ยง เช่นนี้ยังไม่พออีกหรือ?"

"โบราณว่าไว้ รักมากจึงด่ามาก เพราะฝ่าบาททรงรักเจ้าลึกซึ้ง จึงได้ด่าทอเจ้า!"

"คนมองอยู่มากมายเช่นนี้ หรือเจ้าจะให้เขามาปลอบโยนเจ้าที่เป็นต้นเหตุของเรื่อง?"

กู่ว่านลี่รู้จักจ้าวมู่ดีเกินไป เขาเป็นฮ่องเต้ที่มีความทะเยอทะยานแต่ไร้ปรีชาสามารถ

แม้แต่ฮ่องเต้ที่รักษาการณ์เดิมไว้ได้เขาก็ยังเป็นไม่ได้เลย

ยามปกติเมื่อเจอเขา จ้าวมู่ก็ทำตัวเหมือนนกคุ่ม

ทว่าตอนนี้กลับแสดงอำนาจในท้องพระโรง ช่างหาเหตุผลมาอธิบายไม่ได้เลย

คงเป็นเพราะเห็นแก่บุตรสาวจึงได้เสี่ยงมาที่นี่เป็นแน่

มีเพียงเหตุผลนี้เท่านั้นที่ฟังขึ้น

กู่ชิงอวิ๋นหยุดร้องไห้ คำพูดของบิดาทำให้นางตาสว่างขึ้นมาทันที

ทุกอย่างในวันนี้เกิดขึ้นเพราะนาง จ้าวมู่จะต้องมาเพื่อนางอย่างแน่นอน

เมื่อคิดได้เช่นนี้ ในใจของนางกลับมีความรู้สึกหวานล้ำอย่างประหลาด

"ท่านพ่อพูดถูกแล้ว ข้าคิดผิดไปเอง!"

กู่ว่านลี่พยักหน้าด้วยความโล่งใจ "แม้เยี่ยเซี่ยงตงจะโค่นล้มพวกเราไม่ได้ แต่ก็สร้างความเสียหายให้เราอย่างมาก ขุนนางฝ่ายบุ๋นก็ไม่ได้เป็นปึกแผ่นทั้งหมด มีคนมากมายที่อยากจะมาแทนที่พ่อ"

"เรื่องที่เกิดขึ้นในวัง ย่อมต้องแพร่ออกไปแน่ ถึงตอนนั้นจะเป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุด เจ้าต้องรีบมีโอรสให้เร็วที่สุด เพื่อสยบคำครหาจากภายนอก"

เขามองกู่ชิงอวิ๋นอย่างลึกซึ้ง "อย่าทำให้พ่อผิดหวังอีก!"

หลังจากพูดจบกู่ว่านลี่ก็ไปจัดการสถานการณ์ที่เหลือ

กู่ชิงอวิ๋นใจว้าวุ่น

นางไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดีในตอนนี้

นางมองไปยังบัลลังก์ทองด้วยสายตาละห้อย เห็นจ้าวมู่กำลังสนทนาอยู่กับเหอไทเฮา "หรือว่า จะต้อง... กับเขาจริงๆ"

จ้าวมู่ย่อมไม่รู้ว่านางมโนไปถึงไหนต่อไหน ตอนนี้เขากำลังรับมือกับนางแก่เจ้ากี้เจ้าการสองคนอยู่

"วันนี้ลูกแม่ช่างกล้าหาญยิ่งนัก!" เหอไทเฮากล่าว "หากไม่มีเจ้า แม่คงถูกคนพวกนั้นรังแกจนตายแน่!"

ในใจของจ้าวมู่อยากจะให้นางแก่ไร้ค่าคนนี้ถูกรังแกจนตายเสียจริง แต่ปากกลับกล่าวว่า "ข้ายังมาสายเกินไป หากมาเร็วกว่านี้ พระมารดาคงถูกรังแกน้อยลง!"

เหอไทเฮารู้สึกเบิกบานใจยิ่งนัก

นางคิดในใจว่า "เขาเป็นคนรักษาสัจจะเสมอ บอกว่ากักบริเวณ ก็ย่อมจะไม่จากตำหนักเหยียนคังมาตามใจชอบแน่ จะต้องเป็นเพราะเห็นแก่ข้าจึงได้ยอมผิดกฎออกมาจากวัง!"

นับว่าเป็นลูกที่กตัญญูยิ่งนัก

เสียดายที่เขาไม่ใช่ลูกของนางกับเหลียนอิง

ไม่เช่นนั้น นางคงจะปกป้องเขาเป็นอย่างดี

เมื่อเซียวไทเฮาเห็นจ้าวมู่สนิทสนมกับเหอไทเฮาเช่นนั้น ในใจก็เกิดความริษยา "ในสายตาของลูกมีแต่เหล่าน้องสาว ไม่มีแม่อยู่ในสายตาเลยใช่หรือไม่?"

"ใช่แล้ว พระมารดา ท่านเดาถูกแล้ว!" จ้าวมู่ยกนิ้วโป้งให้

เฉาต้าฉุนตกใจจนตัวสั่น

ในดวงตาทอประกายความสยดสยอง

อยากตายหรือไร?

คำพูดเช่นนี้พูดออกมาได้หรือ?

เซียวไทเฮาโกรธจนหน้าเขียว "เจ้า เจ้า..."

เหอไทเฮากลับแอบขำ แล้วกล่าวเย้าแหย่ว่า "ลูกเอ๋ย ความจริงพี่หญิงก็เป็นห่วงเจ้ามาก เจ้าจะรักข้างเดียวไม่ได้นะ"

"พระมารดา ท่านเข้าใจผิดแล้ว ในสายตาของข้าย่อมไม่มีท่าน เพราะพระมารดานั้นต้องถูกวางไว้ในใจเพื่อความเคารพต่างหาก!"

มุมปากของเซียวไทเฮากระตุก ในใจไม่ได้มีความสุขแม้แต่น้อย "คราวหน้าอย่าพูดเว้นจังหวะนานนัก แม่แก่แล้ว หัวใจจะรับไม่ไหว!"

จ้าวมู่ตั้งใจยั่วนางแก่เจ้ากี้เจ้าการคนนี้ แม้จะทำให้ตายทันทีไม่ได้ แต่หากทำไปนานๆ จนเป็นโรคหัวใจ หรือความดันโลหิตสูง ก็มีความเป็นไปได้

"พะยะค่ะ พระมารดา!"

"ลูกเอ๋ย ไปตำหนักเหยียนโซ่วของแม่เถิด แม่จะทำของอร่อยให้เจ้ากิน" เหอไทเฮาจูงมือจ้าวมู่เตรียมจะเดินไป

"ช้าก่อน!"

"พี่หญิงยังมีธุระอันใดอีก?"

เซียวไทเฮาคว้ามือจ้าวมู่ไว้ทันที "ลูกเอ๋ย แม่เวียนหัว เจ้าช่วยส่งแม่กลับตำหนักเหยียนซื่อทีเถิด!"

นางแพศยาเหอแอบตีสนิทกับฮ่องเต้น้อยโดยไม่รู้ตัว ทำให้เซียวไทเฮารู้สึกถึงอันตราย

นางต้องทำให้ฮ่องเต้น้อยเข้าใจว่า ใครคือ 'มารดา' และการประจบสอพลอใครจึงจะมี 'อนาคต' มากกว่า

"เช่นนั้นข้ากับลูกจะไปส่งพี่หญิงด้วยกัน" เหอไทเฮากล่าวด้วยรอยยิ้ม

"ไม่ต้องหรอก ให้ลูกไปส่งก็พอ" เซียวไทเฮาพยายามดึงจ้าวมู่มาไว้ข้างกายตนเอง

แววตาของเหอไทเฮาเปลี่ยนเป็นมืดมนทันที "ลูกเอ๋ย เช่นนั้นแม่จะไปหาเจ้าในภายหลัง!"

พูดจบก็นางเดินจากไปด้วยใบหน้าที่บึ้งตึง

จ้าวมู่รู้สึกรำคาญใจยิ่งนัก

นางแก่เซียวคนนี้ จะหาเรื่องอะไรอีก?

เมื่อเดินออกจากตำหนักเทียนชิง

เซียวไทเฮากล่าวว่า "ลูกเอ๋ย ในใจของเจ้า แม่คงไม่ใช่มารดาที่ดีใช่หรือไม่?"

รู้อยู่แล้วยังจะถามอีก?

หากไม่ใช่เพราะคนคุ้มกันรอบกายยังไม่เพียงพอ จ้าวมู่คงคร้านจะสนใจนาง

ทนไปก่อนเถิด รอให้คนรอบกายมีมากขึ้น เขาจะทำให้แม่แก่เซียวเข้าใจว่า อะไรที่เรียกว่าความขบถที่มาช้าเกินไป!

"ใช่!"

"เจ้าว่าอย่างไรนะ?"

เซียวไทเฮามองจ้าวมู่อย่างไม่เชื่อสายตา แล้วนางก็ร้องไห้กระซิกๆ ออกมา "ที่แท้ข้าในใจเจ้า ช่างเลวร้ายเพียงนี้!"

จ้าวมู่ "ในใจของข้า พระมารดาไม่ใช่เพียงมารดาที่ดีเท่านั้น แต่ยังเป็นไทเฮาที่ดีที่ปกครองแผ่นดินด้วย!"

เสียงร้องไห้ของเซียวไทเฮาหยุดชะงักทันที

ทั้งที่เป็นการประจบสอพลอ

แต่เหตุใดนางถึงอยากจะบีบคอเจ้าหมาตัวนี้ให้ตายเสียจริง?

เฉาต้าฉุนเองก็นิ่วหน้าด้วยความอัดอั้น

แม้ว่าเขาจะไม่มีไข่ให้เจ็บก็ตาม

"ลูกเอ๋ย ในเมื่อแม่ยังนับว่าเป็นมารดาที่ดี แล้วเหตุใดเจ้าถึงไม่สนิทสนมกับแม่เลยแม้แต่น้อย?"

"ดูเจ้ากับน้องสาวสิ สนิทกันจนแทบจะนุ่งกางเกงตัวเดียวกันได้แล้ว!"

จ้าวมู่แอบชำเลืองมองนาง

ประโยคเช่นนี้ใช้พรรณนามารดากับบุตรได้หรือ?

เขาไม่อยากกลับบ้านเสียหน่อย!

นางแก่เจ้ากี้เจ้าการคนนี้ซ่อนความร้ายกาจไว้ ใจดำยิ่งนัก

"ลูกเข้าใจแล้ว พระมารดาอยากนุ่งกางเกงตัวเดียวกับลูก!" จ้าวมู่กล่าวด้วยสีหน้าสำนึกผิด "ประเดี๋ยวลูกจะให้หวังโหย่วเต๋อเอากางเกงเก่าๆ ที่ใส่แล้วหลายปีมาส่งให้ รับรองว่าได้กลิ่นแน่นอน!"

เซียวไทเฮา ......

เฉาต้าฉุน ......

หวังโหย่วเต๋อกลั้นขำ "พะยะค่ะ!"

ไม่ใช่ ใครเขาจะเอากางเกงเน่าๆ ของเจ้า?

เซียวไทเฮากล่าวอย่างน้อยใจว่า "ลูกพูดจาเลี่ยงไปเลี่ยงมา ไม่กล้าตอบแม่ตรงๆ หรือ?"

---