บทที่ 61 การกลับมาของเจสเตอร์ [4]

"อะ..."

โซอี้รีบยกมือปิดปากอีกครั้งทันที เมื่อรู้สึกถึงสายตาคมกริบหลายคู่ที่จ้องมาในเวลาเดียวกัน เธอมองเห็นสายตาของทอมจากระยะไกล มันเต็มไปด้วยความขบขัน ส่วนสีหน้าของตัวแทนตรงหน้านั้นแสดงออกชัดเจนถึงความไม่พอใจสุดขีด

เมื่อเห็นสถานการณ์เริ่มบานปลาย โซอี้กัดริมฝีปากแน่น

บ้าเอ๊ย...ทั้งหมดนี่เป็นความผิดของหมอนั่น!

ถ้าไม่ใช่เพราะเขากับแว่นกันแดดเวร ๆ นั่น เธอคงไม่เผลอคิดว่ามันตลกหรอก!

"คุณเทอร์ไลน์"

เสียงทุ้มเย็นเยียบของตัวแทนดังขึ้น ขณะที่สายตาของเขากวาดผ่านสมุดบันทึกในมือ

เมื่อรับรู้ถึงสายตานั้น โซอี้ก็ทำได้เพียงหลับตาลงอย่างเงียบงัน

ช่างมันเถอะ เรื่องที่เกิดไปแล้วก็แก้ไม่ได้ รอให้หมอนี่บ่นให้เสร็จ ๆ ไปก็พอ

แต่คำบ่น...กลับไม่เกิดขึ้น

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ตัวแทนก็เบนความสนใจออกไปจากเธอ ไม่ว่าจะเพราะเขารู้ตัวตนของเธอ หรือเพราะเวลาเหลือน้อยเกินกว่าจะเสียไปกับเรื่องเล็กน้อย เขาก็เริ่มเอ่ยปากต่อ

"ทุกคนคงได้รับบทสรุปของสถานการณ์กันไปแล้ว หน่วยสอดแนมหลายทีมได้เข้าไปข้างในเรียบร้อย จากข้อมูลที่เราได้มา ทุกอย่างเริ่มต้นจากการที่พวกคุณมาถึงคฤหาสน์ใหญ่แห่งหนึ่ง ที่ซึ่งงานเลี้ยงกำลังดำเนินอยู่ กฎมีเพียงข้อเดียว ทำตามทุกอย่างที่ เจ้าภาพ บอก ถ้าเขาสั่งให้เต้น ก็เต้น ถ้าเขาสั่งให้ร้องเพลง ก็ต้องร้อง"

ตัวแทนเว้นจังหวะไปเล็กน้อย สีหน้าของเขากลายเป็นเคร่งขรึม

"...ถ้าพวกคุณทำสิ่งที่ระบุไว้ไม่สำเร็จ คุณจะตาย"

สีหน้าของเหล่าผู้ฝึกหัดไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อยเมื่อได้ยินประโยคนั้น ทุกคนรู้อยู่แล้วดีว่ามันหมายความว่ายังไง

ในความจริง พวกเขาล้วนชินชาเสียแล้วกับความคิดเรื่องความตาย

"จากสิ่งที่เราสืบมา วิธีเดียวที่จะเคลียร์สถานการณ์นี้ได้คือทำให้ เจ้าภาพ พอใจ ถ้าใครก็ตามสามารถสร้างความประทับใจให้เจ้าภาพได้ สถานการณ์ก็จะถูกเคลียร์"

ทุกคนต่างรู้อยู่แล้วไม่มากก็น้อย

โซอี้เองก็เช่นกัน เธอศึกษารายงานของหน่วยสอดแนมอย่างถี่ถ้วนมาก่อนแล้ว นี่คือสิ่งที่จำเป็นอย่างน้อยที่สุดที่ทุกคนต้องทำก่อนจะเข้าสู่เกท

ฉันคงไม่มีปัญหากับการเต้น... เล่นดนตรีก็น่าจะไหว แต่ไม่รู้เหมือนกันว่าจะทำให้เจ้าภาพประทับใจได้จริง ๆ หรือเปล่า

โชคดีที่โซอี้พกของบางอย่างติดตัวมาเพื่อใช้ช่วยเหลือในเรื่องนี้

[ริบบิ้นนักระบำ]

: เมื่อสวมใส่ ร่างกายจะถูกสิงโดยวิญญาณนักบัลเลต์ที่เคยยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก ทำให้สามารถเต้นได้อย่างอ่อนช้อยราวมืออาชีพ แต่ต้องระวัง...อย่าให้วิญญาณนั้นกลืนกินตัวเองจนหมดสิ้น!

[แหวนจังหวะ]

: ผู้สวมใส่จะสามารถรักษาจังหวะดนตรีได้อย่างสมบูรณ์ ไม่ว่ากำลังเล่นเครื่องดนตรีใดก็ตาม จะไม่มีวันพลาดจังหวะ

แค่สองสิ่งนี้ก็น่าจะทำให้เธอทำได้ดีกว่าคนส่วนใหญ่ และบางที...อาจเพียงพอที่จะทำให้เจ้าภาพประทับใจ

"ยังมีอีกบางอย่างที่ต้องระวังเป็นพิเศษ... อย่างแรกคือ ห้ามเปิดเผยใบหน้าของคุณเด็ดขาด"

ตัวแทนเอ่ยพลางหยิบหน้ากากเล็กขึ้นมาสวม มันปิดช่วงบนของใบหน้าไว้

"มีใครที่ไม่มีหน้ากากหรือเปล่า? ถ้าเข้าสถานการณ์โดยไม่สวมหน้ากาก คุณจะถูกฆ่าทันทีที่งานเลี้ยงเริ่มขึ้น มันสำคัญมาก ทุกคนต้องมีหน้ากากติดตัวไว้"

ขณะที่ตัวแทนกวาดสายตามองไปรอบ ๆ โซอี้ก็หยิบหน้ากากของตัวเองออกมา มันเป็นทรงกลมเรียบเนียนไร้ลักษณะใด ๆ ผิวมันวาวสะท้อนแสงราวกับโอปซิเดียนขัดเงา มันปิดบังใบหน้าของเธอทั้งดวง ลบเลือนแม้กระทั่งร่องรอยของอารมณ์

น่าเสียดาย ที่กิลด์ไม่มีหน้ากากพิเศษที่ปลอดภัยสำหรับเธอ หน้ากากที่มีอยู่ล้วนเต็มไปด้วยอันตรายเกินกว่าจะสวมใส่ได้

เธอทำได้เพียงยอมใส่หน้ากากธรรมดาเท่านั้น

"...ดี ดูเหมือนทุกคนจะเตรียมหน้ากากมาแล้วกันหมด ถ้าใครบังเอิญไม่มี ฉันมีสำรองอยู่ตรงนี้"

ตัวแทนขยับตัวถอยไปด้านข้าง เผยให้เห็นกล่องเล็ก ๆ ภายในบรรจุหน้ากากหลากหลายแบบ

"ในเมื่อทุกคนพร้อมแล้ว ฉันจะไม่เสียเวลาไปมากกว่านี้... จำให้ขึ้นใจทุกอย่างที่ฉันบอกไว้ แล้วก็..."

ตัวแทนหยุดไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงของเขากลายเป็นหม่นทึบ

"เช่นเดียวกับที่คุณสามารถทำให้ เจ้าภาพ ประทับใจได้... คุณก็สามารถทำให้เขาผิดหวังได้เหมือนกัน จงแน่ใจว่าคุณจะไม่ทำให้เขาผิดหวัง มิฉะนั้น..."

เขาไม่พูดต่อ และก็ไม่จำเป็นต้องพูด

ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต่างเข้าใจความหมายดี จึงพยักหน้าเงียบ ๆ ไปพร้อมกัน

"ดี"

เขาก้าวไปยังโลงศพที่ตั้งอยู่กลางห้อง ผลักฝาเปิดเผยให้เห็นวงวนสีดำหมุนวนที่คุ้นตา

"ขอให้โชคดี... ฉันหวังว่าพวกคุณทุกคนจะกลับมาได้ครบถ้วน"

ทันทีที่สิ้นคำพูด เหล่าผู้ฝึกหัดก็กระโดดลงไปในโลงศพทีละคน

โซอี้หันไปตรวจสอบด้านหลังให้มั่นใจว่าผู้ฝึกหัดของเธอพร้อมแล้ว ก่อนก้าวไปข้างหน้า มุ่งสู่โลงศพ แต่พอถึงตรงนั้น สายตาของเธอก็หยุดลงที่ตัวแทน เขาสบตากับเธอตรง ๆ

"...แว่นกันแดดของคุณ ทำให้ฉันนึกถึงเรื่องตลกบางอย่างขึ้นมา"

"เด็กสตรีมเมอร์คนนั้นล่ะสิ?"

"หือ?"

โซอี้กระพริบตาปริบ ตัวแทนค่อย ๆ ดึงแว่นออกจากใบหน้า

"...ฉันก็เคยดูเหมือนกัน จำเป็นต้องดู เพราะมันสำคัญกับงาน ฉันถึงเข้าใจทันทีว่าทำไมเธอถึงหัวเราะ"

เขายกยิ้มบาง ๆ

"ขำดีใช่ไหม?"

โซอี้ยิ้มแหย ๆ พร้อมพยักหน้า

มันตลกจริง ๆ นั่นแหละ

แล้ว…

เธอพยักหน้าให้ตัวแทน ก่อนจะกระโดดเข้าสู่เกตทันที โลกตรงหน้ากลายเป็นความมืด ก่อนที่แสงสว่างเจิดจ้าจะโถมเข้ามาแทนที่

วูบ!

โซอี้กะพริบตาถี่ ๆ มองไปรอบตัว แล้วพบว่าตนเองกำลังยืนอยู่หน้าคฤหาสน์ใหญ่โต แสงแดดสาดส่องจากฟากฟ้า ลมอ่อนพัดโชย กลิ่นหญ้าสดใหม่ลอยมาแตะจมูก

ประตูเปิดกว้างออก และภายในนั้น... เธอได้ยินเสียงผู้คนพูดคุยคละเคล้ากับท่วงทำนองดนตรีดังก้องออกมา

ฟุ่บ! ฟุ่บ!

ทีละคน ทีละคน...ผู้คนมากมายเริ่มปรากฏกายขึ้นตรงหน้า ทุกสายตาจับจ้องไปยังคฤหาสน์หลังมหึมาที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า

ใช้เวลาเพียงครู่เดียว ทุกคนก็มากันครบ และเมื่อถึงแล้ว พวกเขาไม่ลังเลที่จะก้าวตรงไปข้างหน้า

โซอี้และกลุ่มของเธอเป็นพวกสุดท้ายที่ขยับตัวออกมา เธอรอจนแน่ใจว่าทุกคนในทีมปรากฏตัวครบแล้ว

และนั่นเอง เธอจึงก้าวออกมาเช่นกัน

ทว่าเพียงแค่ย่างก้าวแรก สายตาของเธอก็เหลือบไปปะทะเข้ากับใครบางคน

เขายืนอยู่ไม่ไกลนัก สายตาจับจ้องมาที่เธอพอดี

"หืม?"

โซอี้ขมวดคิ้วทันทีที่สบตากับเขา

‘ตัวตลก...?’

เธอรีบเบือนสายตาหนี ส่ายหัวเบา ๆ

...น่ารำคาญสิ้นดี