บทที่ 60 การกลับมาของเจสเตอร์ [3]

“ถ้าดูจากสถานการณ์รอบตัวแล้ว...ก็คงใช่แน่”

ฉันเหลือบตามองใบปลิวอีกครั้ง ก่อนจะหันไปสำรวจบรรยากาศรอบ ๆ ยิ่งมองก็ยิ่งมั่นใจในข้อสรุปของตัวเอง

แต่ถึงอย่างนั้น มันก็ยังเร็วเกินไปที่จะฟันธง

ยังมีห้องอื่น ๆ ที่ฉันต้องตรวจสอบอีก อาจจะเป็นเพียงแค่เศษเสี้ยวหนึ่งของสถานการณ์ทั้งหมดก็ได้

ทางเลือกที่เหมาะสมที่สุด คือเดินหน้าสำรวจต่อไป พร้อมทั้งจำแผนผังคฤหาสน์ และมองหาสัญญาณหรือเบาะแสอื่น ๆ ที่อาจช่วยให้ฉันเข้าใจสถานการณ์นี้มากขึ้น

ฉันถอนหายใจพลางเช็กเวลา

เหลือเวลาเพียงยี่สิบนาที ก่อนที่สถานการณ์จะเริ่มต้น

เพื่อให้มั่นใจว่าจะจดจำทุกอย่างได้ ฉันเลิกเสียเวลา แล้วรีบมุ่งหน้าไปยังห้องถัดไปในคฤหาสน์

"ห้องนี้...ดูไม่เห็นจะมีอะไรพิเศษ"

ห้องถัดจากบอลรูมเป็นเพียงห้องอาหารธรรมดา

ฉันกวาดตามองรอบ ๆ ก่อนจะหยุดสายตาลงที่ภาพวาดหนึ่ง ภาพนั้นเป็นครอบครัวสี่คน ผู้ชาย ผู้หญิง และเด็กผู้ชายสองคน พวกเขายืนอยู่หน้าคฤหาสน์ ยิ้มกันอย่างสดใส...ไม่ต่างอะไรจากครอบครัวธรรมดาทั่วไป

"ฮึม..."

ฉันเพ่งมองภาพวาดนั้นอย่างละเอียด

นอกจากเสื้อผ้าที่ดูหรูหราฟุ่มเฟือยแล้ว ก็ไม่เห็นมีอะไรผิดปกติ

แต่ถึงอย่างนั้น มันกลับทำให้ฉันตั้งคำถามขึ้นมาในใจ

“แล้วเด็กผู้หญิงล่ะ?”

ในความทรงจำครั้งสุดท้ายของฉัน...เด็กผู้หญิงคนนั้นก็เป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวนี้ด้วย

แล้วภาพนี้ถูกวาดก่อนที่เธอจะตาย หรือหลังจากนั้นกันแน่...?

ฉันเลียริมฝีปาก บังคับให้ภาพนั้นฝังลงไปในความทรงจำ ก่อนจะก้าวออกไปยังห้องถัดไป ฉันทำเช่นนี้เรื่อย ๆ จนในที่สุดก็มาถึงชั้นสอง

ชั้นสองดูเหมือนจะเป็นพื้นที่พักอาศัย ห้องต่าง ๆ เรียงรายไปทั่ว นอกจากห้องอาหารใหญ่ที่เชื่อมกับห้องครัวแล้ว ที่นี่มีห้องนอนทั้งหมดเจ็ดห้อง พร้อมห้องน้ำหลายจุดทั่วทั้งชั้น คฤหาสน์แห่งนี้หรูหราเกินกว่าที่จะเป็นเพียงบ้านพักอาศัยธรรมดา

และเมื่อสายตาของฉันหยุดที่บานประตูสุดท้าย ฉันเอื้อมมือไปจับลูกบิดเพื่อเปิดมันออก

แต่….

คลิก! คลิก!

"หือ?"

ประตูไม่ขยับ

มันถูกล็อก

"อะไรกัน..."

นี่แตกต่างจากห้องอื่น ๆ ภายในคฤหาสน์ ที่ผ่านมาฉันเข้าออกได้ทุกห้อง ยกเว้น...ห้องนี้

มันหมายความว่ายังไงกันแน่?

หัวใจฉันเต้นถี่แรงขณะจ้องไปที่ประตู

นี่จะเป็นจุดสำคัญของสถานการณ์งั้นหรือ...?

ฉันกลั้นหายใจ ปลายนิ้วสัมผัสความเย็นเรียบของลูกบิดโลหะ กำลังจะหมุนมันอีกครั้ง แต่แล้ว...

ติง!

หน้าจอแจ้งเตือนก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าอีกครั้ง

[สถานการณ์กำลังเริ่มต้น...]

โลกทั้งใบพลันสั่นไหว ก่อนที่ร่างฉันจะร่วงลงไปกับพื้น

"อึก..."

ฉันครางในลำคออย่างเจ็บแปลบ พลางกวาดตามองรอบ ๆ แล้วช็อกทันที ฉันกลับมายังจุดเริ่มต้นอีกครั้ง

"อะไรกัน..."

แต่ราวกับเรื่องนั้นยังเลวร้ายไม่พอ วงวนสีดำก็ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นไม่ไกลจากที่ฉันยืนอยู่ จิตใจฉันสั่นระรัว

แล้ว…

เท้าข้างหนึ่งก้าวออกมาจากวงวนสีดำนั้น...

[ปฏิบัติการ: คำเชิญของเจ้าภาพ]

ระดับ : ■■■

คฤหาสน์วิกตอเรียนที่มีชีวิต เป็นเจ้าภาพงานเลี้ยงอันหรูหราแต่สังหารโหด ภายใต้การควบคุมของ “เจ้าภาพ” แขกทุกคนต้องปฏิบัติตามคำพูดของเจ้าภาพอย่างสมบูรณ์แบบแต่ไม่เกินเลย หากคุณทำให้เจ้าภาพพอใจ สิ่งดี ๆ จะตามมา! หากฝ่าฝืน...ผลลัพธ์คือความตายอันน่าสยดสยอง ทันที.

—

ไม่กี่นาทีก่อนหน้านั้น  พิพิธภัณฑ์ศิลปะเวลอร่า

รถเอสยูวีสีดำหลายคันแล่นมาจอดหน้าประตูพิพิธภัณฑ์ที่เต็มไปด้วยฝูงชน

ประตูรถคันหนึ่งเปิดออก เด็กสาวคนหนึ่งก้าวลงมา ความงดงามของเธอมากพอจะดึงดูดสายตาของใครก็ตามที่เหลียวมอง เส้นผมสีบลอนด์ถูกปัดไปด้านหลัง ขณะที่ดวงตาสีเขียวสอดส่องไปรอบ ๆ

"โธ่เวรเอ๊ย..."

สีหน้าของเธอตกลงทันตา เมื่อเหลือบไปเห็นกลุ่มคนหลายกลุ่มในระยะไกล

เพียงแค่เห็นชุดยูนิฟอร์มกับเสื้อผ้าที่พวกนั้นใส่ เธอก็รู้ทันทีว่าพวกนั้นคือใคร เธอหันกลับไปข้างหลัง ที่ซึ่งเหล่าผู้ฝึกหัดอีกสี่คนเพิ่งก้าวออกมา

พวกนั้นคือเหล่าผู้ฝึกหัดที่เธอเลือกมาสำหรับภารกิจที่กำลังจะมาถึง

"ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ห้ามเผลอตกหลุมไปกับการยั่วยวนไร้ค่า พวกสารเลวนั่นก็แค่พยายามเขย่าใจพวกเธอก่อนเข้าสู่เกท พวกเธอก็รู้กันดีอยู่แล้วใช่ไหม ว่าสติที่มั่นคงสำคัญแค่ไหนเมื่ออยู่ในเกท"

"ครับ!"

"เข้าใจแล้ว!"

เหล่าผู้ฝึกหัดพยักหน้าด้วยสีหน้าจริงจัง แววตาเต็มไปด้วยความเชื่อฟัง

โซอี้มีชื่อเสียงที่ดีมากในหมู่ผู้ฝึกหัด ไม่เพียงเพราะเธอสวยสะดุดตา แต่ยังเก่งกาจอย่างหาตัวจับยาก

ด้วยเหตุนี้ จึงไม่มีใครเอ่ยค้านคำสั่งของเธอแม้แต่คนเดียว

"ดี"

โซอี้ยิ้มบาง ๆ อย่างพอใจ ก่อนเบนความสนใจออกจากผู้ฝึกหัด แล้วหันหน้าไปทางคฤหาสน์ที่ตระหง่านอยู่ไกลออกไป

แต่เพียงแค่ก้าวแรก เสียงหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมา

"อ๋อ...ถ้าไม่ใช่คนคุ้นหน้า"

เปลือกตาของโซอี้ปิดลง เธอถอนหายใจในใจอย่างหงุดหงิด

เจ้านี่อีกแล้ว...

เมื่อหันกลับไปก็เห็นหนุ่มผมบลอนด์ ดวงตาสีฟ้าเดินเข้ามา เขาหล่อเหลาในระดับหนึ่ง เสื้อผ้าขาวสะอาดช่วยขับภาพลักษณ์ให้เด่นขึ้น ที่กระเป๋าเสื้อมีตรารูปเขี้ยวติดไว้อย่างโดดเด่น

เขาคือ ทอม ทักเกอร์

หนึ่งใน ห้าดวงดาว ของ ไอวอรีโดมิเนียน ระดับ คิง

"นานแล้วนะ โซอี้"

เขาโบกมือพร้อมรอยยิ้ม ดวงตาหยีเป็นเส้น รอยยิ้มดูอบอุ่น แต่สำหรับโซอี้แล้ว เธอรู้ดีว่าเขาคือคนที่ห่างไกลจากคำว่าเป็นมิตรที่สุด

เธอเคยเห็นมากับตาว่าเขายอมสังเวยลูกทีมบางส่วน เพื่อแลกกับแต้มเกียรติและผ่านสถานการณ์ให้ได้ ผู้ชายคนนี้คือคนทรยศที่สุดที่เธอเคยพบในเส้นทางการทำงาน

ในบรรดาทุกคน...ต้องเป็นหมอนี่จริง ๆ เหรอ?

โซอี้ครางต่ำ ๆ ในใจ ขณะที่ทอมเหลียวไปรอบ ๆ

"ไม่เห็นไคล์เลย เขาไม่มาด้วยเหรอ?"

"...ไม่ เขามีงานอย่างอื่นต้องทำ"

"อ้อ เหรอ...น่าเสียดายแฮะ ฉันก็อยากคุยกับเขาสักหน่อย ตั้งแต่ไม่ได้เจอกันนาน ได้ยินมาว่าช่วงนี้เขากำลังไปได้สวยทีเดียว"

ประกายในดวงตาเขาแฝงบางอย่างชัดเจน ก่อนหันไปมองเหล่าผู้ฝึกหัดของเธอ แล้วค่อย ๆ เดินผละออกไป

แม้การสนทนาจะสั้นนัก แต่เหล่าผู้ฝึกหัดของโซอี้กลับหวั่นไหวไปหมดแล้ว

โซอี้สบถในใจทันทีที่เห็นภาพนั้น

ไอ้สารเลวนี่...มันไม่เคยคิดดีเลยสักครั้ง

หัวใจเธอตกวูบ การที่เขาอยู่ตรงนี้ ทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ตอนนี้เธอไม่เพียงต้องกังวลกับตัวสถานการณ์เท่านั้น แต่ยังต้องจับตาเขาและสิ่งที่เขาอาจทำเพื่อตัดขาเธอและทีมอีกด้วย

อย่างน้อยก็ยังดีที่ฝั่งคราวน์ฟอลล์ไม่ได้ส่งตัวปัญหามาในภารกิจนี้

ในระยะไกล สายตาของโซอี้หยุดที่ร่างชายร่างใหญ่ ไหล่กว้าง หลังหนา ผมดำบางที่เริ่มร่วงจนเห็นหนังศีรษะ ชุดที่สวมแทบจะปริเพราะร่างกายมหึมา

โซอี้คุ้นหน้าเขาอยู่บ้าง

ถ้าฉันจำไม่ผิด...เขาน่าจะชื่อไรอัน?

เขามีชื่อเสียงในระดับหนึ่ง แต่ไม่มีทางเทียบชั้นกับทอมได้ เรื่องนี้เองทำให้โซอี้แอบสงสัย

ทำไมคราวน์ฟอลล์ถึงต้องส่งผู้ชายแบบนี้มาในเกทด้วย...?

"ช่างเถอะ เดี๋ยวก็รู้เอง"

เมื่อเห็นแต่ละกลุ่มเริ่มทยอยเข้าไปในพิพิธภัณฑ์ เธอจึงก้าวตามไปยังชั้นใต้ดินสถานที่ซึ่งเกทถูกค้นพบ ในที่สุดเมื่อมาถึง เธอก็เห็นทุกกลุ่มมารวมตัวกันแล้ว ยืนรออยู่ตรงหน้าเกท ดวงตาทุกคู่จับจ้องไปยังชายในชุดสูทดำและแว่นกันแดด

เขายืนอยู่ข้างเกทด้วยสีหน้าเคร่งเครียดจริงจัง

ทันทีที่โซอี้และทีมของเธอมาถึง เขาก็อ้าปากเริ่มจะพูด... แต่ยังไม่ทันเอ่ยได้กี่คำ เสียงบางอย่างก็ดังขึ้น ขัดจังหวะคำพูดของเขา

"ขอต้อนรับเข้าสู่…"

"คะ..."

ทุกสายตาหันขวับไปยังต้นเสียงทันที ใบหน้าของโซอี้แข็งค้าง มือของเธอรีบยกขึ้นปิดปากตัวเอง

นี่มันเกิดอะไรขึ้น...?

โซอี้มองมือของตัวเองด้วยความงุนงง เธอไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนั้นเลย

เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอะไรดลใจให้เธอเผลอทำไป

"....."

ท่ามกลางสายตานับไม่ถ้วนที่จับจ้องมา โซอี้พูดอะไรไม่ออก

แต่เมื่อสายตาเธอเลื่อนไปตกที่ชายในชุดสูทอีกครั้ง...หรือจะว่าให้ชัดคือ แว่นกันแดดของเขา ภาพบางอย่างก็ผุดวาบขึ้นมาในหัวจนริมฝีปากเธอสั่นระริก

กลั้นไว้ กลั้นไว้...กลั้นเอาไว้!

"อย่างที่ผมกำลังจะบอก.."

ปึ่ดดด!!