บทที่ 31 ภารกิจเสร็จสมบูรณ์ [2]

สองทุ่ม

ฉันกระพริบตาถี่ ๆ หวังว่าที่เห็นอยู่เป็นเพียงภาพลวงตา แต่พอความจริงค่อย ๆ แทรกเข้ามา เสียงครางต่ำก็เล็ดลอดออกจากริมฝีปาก …ฉันไม่ได้ตาฝาดเลย

…ฉันนอนข้ามทั้งวันจริง ๆ

“ทั้ง ๆ ที่เพิ่งจัดการแก้นิสัยนอนเพี้ยนได้แท้ ๆ”

พลิกซ้ายทีขวาทีจนรำคาญ สุดท้ายก็สะบัดผ้าห่มทิ้งแล้วลุกขึ้นจากเตียง จะว่าไปก็ใช่ว่าจะรู้สึกสดชื่น แต่เทียบกับสภาพนอนสะโหลสะเหลก่อนหน้านี้ ตอนนี้อย่างน้อยก็ยังดีกว่าเดิม

“ใช่สิ…ยังมีเรื่องนั้นอีก”

หัวฉันก้มต่ำลงเมื่อคิดถึงเควสต์ใหม่ที่เพิ่งได้รับมา

“ขายเกมให้ได้”

พูดมันง่าย แต่ทำจริงน่ะยาก

เกมมันขายยากอยู่แล้ว ถ้าไม่ใช่เกมจากสตูดิโอใหญ่ที่มีแฟนคลับคอยหนุนหลัง

ถึงฉันจะมั่นใจขึ้นบ้างเพราะระบบมันอนุมัติแล้วก็เถอะ แต่ถ้าปล่อยออกไปแบบนี้ทันที ฉันมั่นใจเลยว่ามันจะไม่เป็นที่สนใจแน่ ๆ …อาจจะมีโอกาสในอนาคต แต่ฉันไม่มีเวลารอขนาดนั้น

ฉันต้องหาทางทำให้เกมถูกพูดถึง และต้องทำให้มันเติบโตได้เร็วที่สุด

แต่เรื่องพวกนี้มันพูดง่ายกว่าทำเสมอ

ฉันเลื่อนดูร้านค้าของระบบ หวังจะเจออะไรที่พอจะใช้ได้ แต่สุดท้ายก็ไม่มีอะไรเข้าตา นอกจากถอนหายใจอย่างผิดหวัง

“งั้นลองไปถามไคล์ดูก็ได้ บางทีเขาอาจจะมีเส้นสายอยู่บ้าง”

ถึงอย่างนั้นฉันก็ไม่ได้คาดหวังเท่าไหร่ ยังไงซะ เขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเกมเลยสักนิด

การหาไคล์ไม่ใช่เรื่องยากอะไร

หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าและตรงมาที่ออฟฟิศ ฉันก็เจอเขายืนเก้ ๆ กัง ๆ แถวครัว กำลังชงกาแฟผงกินเองอย่างสบายใจ น่าแปลกที่กิลด์ยังคงเต็มไปด้วยผู้คน ทั้ง ๆ ที่ก็ใกล้เวลาปิดแล้วแท้ ๆ

“ขอบใจนะ”

“หา? อะ...? นั่นของฉัน!”

“ใจดีจริง ๆ เลย”

ฉันยกแก้วขึ้นจิบหนึ่งอึก

รสชาติแย่สุด ๆ

“...ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ? ฉันกำลังช่วยแกนะ นี่มันกลางคืนแล้ว ถ้าแกดื่มกาแฟตอนนี้ รับรองนอนไม่หลับแน่”

“ฉันก็หลับไม่ลงอยู่แล้ว”

“งั้นก็ดีสิ”

ฉันจิบอีกที

ไม่เอาน่า…นี่มันกาแฟบ้าอะไรกัน

“.....”

ไคล์เงียบไป เขาดูเหมือนจะเถียง แต่ก็เหมือนจะยอมรับในเวลาเดียวกัน สีหน้าลังเลอย่างเห็นได้ชัด

ฉันไม่สนใจท่าทางเขาแล้วพูดเข้าเรื่องทันที

“ฉันทำเกมเสร็จแล้ว”

“...อ้อ”

ไคล์สะดุ้งเล็กน้อยทันทีที่ได้ยิน

‘อ้อ จริงสิ เขายังไม่ได้ลองเวอร์ชันที่เสร็จสมบูรณ์’

“ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ได้จะให้นายเทสอีก ฉันมีเรื่องอื่นจะถาม”

“จริงเหรอ?”

ดวงตาไคล์เป็นประกายขึ้นมาในทันใด

ทำไมเขาดูดีใจขนาดนั้นกันนะ?

“เอ่อ…ใช่”

ฉันพยายามไม่สนใจสีหน้าประหลาด ๆ ของเขา

“ฉันอยากรู้ว่านายพอรู้จักใครที่ช่วยทำการตลาดได้บ้าง ฉันตั้งใจจะปล่อยเกมเร็ว ๆ นี้ แต่ถ้าไม่มีช่องทางโปรโมตจริงจัง ฉันมั่นใจเลยว่ามันคงไม่ไปถึงไหน”

“การตลาด…?”

คิ้วของไคล์ขมวดแน่นทันที มือยกขึ้นแตะคางเหมือนกำลังใช้ความคิดอย่างลึกซึ้ง แต่สุดท้ายก็ส่ายหัว

“จริง ๆ ก็ไม่ค่อยมีใคร…..อ๊ะ”

เหมือนอยู่ ๆ จะนึกอะไรได้ เขาตบกำปั้นเข้ากับฝ่ามือดังปั้ก แต่สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นประหลาดในทันใด

“อะไร? ทำไมทำหน้าแบบนั้น?”

“คือว่า…”

ไคล์เกาหัวข้างแก้ม พลางพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ‘มันอาจจะได้ผลก็จริง แต่ไม่รู้ว่าเธอจะ…’

จากนั้นเขาก็เงียบไป หันกลับมามองฉันอีกครั้ง

“...ฉันอาจช่วยนายตรง ๆ ไม่ได้ แต่ฉันรู้จักใครบางคนที่น่าจะช่วยได้”

“จริงเหรอ?”

“อืม แต่ก็มีปัญหานิดหน่อย...”

“ปัญหาอะไรล่ะ? ทำไมพูดอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ อยู่แบบนั้น?”

“เออ ๆ ก็ได้ แต่ถ้าเกิดเรื่องขึ้น อย่าหาว่าฉันไม่เตือนก็แล้วกัน”

ไคล์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พิมพ์อะไรบางอย่างอย่างเร่งรีบ ไม่กี่วินาทีต่อมา เขาก็ยื่นหน้าจอมาให้ฉันดูเป็นโปรไฟล์ในโซเชียลมีเดียบางอย่าง

─────

[โซอี้ เทอร์ลิน]

โพสต์: 73  ผู้ติดตาม: 21.3M  กำลังติดตาม: 2

─────

“...ถ้าอยากได้คนช่วย เธอนี่แหละใช่เลย”

ฉันอ้าปากค้าง แต่ก็รีบปิดแทบจะทันที ยี่สิบเอ็ดจุดสามล้าน...? ผู้ติดตามขนาดนั้นเลย?

ถึงจะรู้อยู่แล้วว่าเธอเป็นที่นิยม จากทั้งโปรไฟล์ตัวละครและหน้าตา แต่ก็ไม่คิดว่าจะดังระดับนี้

เธอคือคนดังเต็มตัว…

‘คนที่อาจจะเกลียดฉันเข้าไส้’

ฉันแทบหลุดเสียงครางออกมา แค่คิดก็รู้แล้วว่าถ้าขอให้เธอช่วย คงยิ่งเละกว่าเดิม เธอต้องหาทางยืดเยื้อ แกล้งให้ฉันเจ็บใจที่เคยมีเรื่องกันมาก่อน และสุดท้าย…มีโอกาสสูงมากที่เธอจะไม่โปรโมตให้เลย

ไปขอเธอช่วย เท่ากับ ไปขอปวดหัว

“ช่างมันเถอะ”

สุดท้าย ฉันก็ทำได้แค่หาทางอื่นแทน

ฉันกำลังจะเดินกลับไปที่ห้องทำงาน แต่แล้วก็ชนเข้ากับใครบางคน

“อ๊ะ ขอโทษ”

“เดินดูทางบ้างสิ”

ฉันหยุดกึก เตรียมใจว่าอีกฝ่ายต้องโวยแน่ แต่เขากลับชะงักไปเอง ดวงตาไหวระริกด้วยเหตุผลบางอย่าง

“เอ๋...?”

ฉันมองเขาอย่างงง ๆ เอื้อมมือออกไป แต่เขากลับถอยหลังแทบจะทันที

“อย่า...แตะ...ฉัน”

น้ำเสียงสั่นเล็กน้อย

แต่ที่น่าสนใจกว่านั้นคือ…

“ถอยไปให้ห่าง”

ทำไมเขาถึงมองฉันด้วยสายตาหวาดกลัวแบบนั้น?

“เทอร์แรนซ์?”

ไคล์เดินเข้ามาใกล้ มองไปที่เทอร์แรนซ์ด้วยสีหน้างง ๆ

“นายเพิ่งออกมาจากเกทเหรอ? ทำไมถึงทำตัวแปลก ๆ แบบนี้...”

“ไม่...ฉัน...”

เทอร์แรนซ์จ้องฉันอีกครั้ง ดวงตายังคงสั่นไหว ยิ่งมองนาน ความหวาดกลัวก็ยิ่งกัดกินสีหน้าเขามากขึ้น จากนั้นเขาก็หันไปมองไคล์ ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่ว

“พวกนาย… ไม่ปกติทั้งคู่”

พูดจบ เขาก็เดินผ่านเราไป มุ่งหน้าไปยังโซนภาคสนาม ฉันทำได้แค่ยืนมองแผ่นหลังของเขาเงียบ ๆ ก่อนจะหันมาสบตากับไคล์ที่เหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

“มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย?”

“...เขาอาจได้รับผลข้างเคียงจากเกทก็ได้ พีทีเอสดี (ภาวะเครียดหลังเหตุการณ์สะเทือนขวัญ) เป็นอาการที่พบได้บ่อยในงานของเรา”

น้ำเสียงเขาสงบเกินไปจนฉันเกือบพยักหน้าเชื่อตาม แต่แล้วก็พลันนึกได้ถึงสิ่งที่เขาพูด

พีทีเอสดี ? ปกติ...?

“ว่าไงนะ?”

ไคล์เอียงคอเหมือนเด็กไร้เดียงสา

“...ช่างเหอะ”

ฉันเลิกพยายามเข้าใจ แค่พยักหน้าส่ง ๆ ก่อนบอกลาแล้วเดินกลับไปยังห้องทำงาน

‘ฉันคงไม่มีวันชินกับสามัญสำนึกของโลกนี้จริง ๆ’

ไม่มีทางเลย...

“หืม?”

ฉันหยุดกึกตรงหน้าห้องทำงาน ดวงตาไปสะดุดเข้ากับแท่งสีดำเล็ก ๆ ที่วางอยู่ตรงประตู ความคิดฉันหยุดชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะรีบหันกลับไปมองข้างหลังทันที

“เชี่ยเอ้ย!”

นั่นมันแฟลชไดรฟ์ของฉัน!

ฉันรีบคว้ามันขึ้นมา เป่าด้วยความร้อนรนสองสามที ก่อนจะไขกุญแจเปิดห้องทำงานเข้าไปทันที พอเปิดประตูเข้าไป สิ่งที่รอต้อนรับก็คือความยุ่งเหยิงวุ่นวายเหมือนเดิมทุกประการ

ฉันกำลังจะเปิดแล็ปท็อปขึ้นมา เพื่อตรวจสอบว่าไฟล์ในแฟลชไดรฟ์ ยังอยู่ครบไหม แต่แล้วร่างก็กระตุกแข็งค้าง

ความคิดหยุดชะงัก ดวงตาค่อย ๆ เลื่อนไปยังผนัง ผนังที่ครั้งหนึ่งเคยมีรอยเลือดน่าขนลุกสลักเอาไว้

VI หายไปแล้ว

เหลือเพียงอักษร V ตัวเดียวสีแดงฉานแทนที่

…แต่ไม่ใช่แค่นั้น

ใต้สัญลักษณ์นั่น มีสี่เหลี่ยมดำทึบ ถูกคลุมไว้ด้วยผ้าสีดำสนิท

หน้าอกฉันบีบรัดแน่นจนหายใจติดขัด

เมื่อไหร่...?

มันมาอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่...?