๑๐๐ บทแห่งมรรคาอักษร : เมื่อหยดหมึกกลายเป็นศัสตรา และถ้อยคำสั่นสะเทือนถึงสรวงสวรรค์

ท่ามกลางม่านหมอกแห่งปุราณกาล เมื่อเสียงระฆังทองคำจากวิหารปราชญ์แผ่ซ่านไปทั่วสิบสามมณฑล...

คารวะปัญญาชนและเหล่าสหายผู้ร่วมพิเคราะห์วิถีอักษรทุกท่าน

นับจากก้าวแรกที่ "หลินซู" ลืมตาขึ้นในร่างของคุณชายสามผู้ถูกทอดทิ้ง จนถึงช่วงเวลาที่นามของเขาถูกจารึกเหนือยอดศิลาทำเนียบทองเป็นอันดับหนึ่งของแผ่นดิน... การเดินทางผ่านน้ำหมึกและพู่กันของพวกเราได้ดำเนินมาถึง บทที่ ๑๐๐ อย่างเป็นทางการ

หากการเขียนนิยายเรื่องนี้คือการรังสรรค์มหาบทกวี บทที่ 100 นี้ก็มิใช่เพียงจุดจบของบทตอน ทว่าคือการ "เปิดเขตแดนอักษร" ที่แท้จริง เป็นการประกาศศักดาให้ใต้หล้าได้รับรู้ว่า แม้ปัญญาชนจะมิได้ถือดาบ แต่ถ้อยคำเพียงประโยคเดียวก็สามารถสยบขุนเขานับหมื่นลูกและชี้เป็นชี้ตายแก่จอมทรราชได้

ทุกความเห็นและการติดตามจากท่านเปรียบประดุจ "แสงเจ็ดสี" ที่ส่องสว่างให้แก่ตัวอักษรเหล่านี้มีชีวิต พลังใจของท่านคือกระแสธารที่ขับเคลื่อนเรือลำน้อยของผู้แปลให้แล่นข้ามมหานทีฉื้อเจียงมาจนถึงจุดหมายที่ยิ่งใหญ่

ใน 100 บทข้างหน้า เตรียมตัวพบกับมรรคาอักษรที่ทวีความลุ่มลึก เมื่อหลินซูต้องแบกรับบัญญัติอันศักดิ์สิทธิ์เพื่อกอบกู้แคว้นที่กำลังระสั่นระสาย และการปะทะกันของยอดเมธีผู้ครอบครองเขตแดนอักษรที่จะทำให้ทั่วทั้งนภาลัยต้องสั่นสะเทือน

ขอบพระคุณสหายทุกท่านที่ร่วมดื่มสุรากวีและรังสรรค์ตำนานบทนี้ไปด้วยกัน... ปลายพู่กันยังมิแห้งเหือด มรรคาอักษรยังมิจบสิ้น โปรดติดตามมหาบทกวีบทต่อไปที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น ณ บัดนี้!

ขอคารวะแด่สหายร่วมชะตาด้วยใจ

ด้วยรัก…ราตรีเสมือนฝัน