บทที่ 28 ข้อดีของการยกรถเหล็กเป็นประจำ

บทที่ 28 ข้อดีของการยกรถเหล็กเป็นประจำ

หลังจบชัยชนะในรอบแบ่งกลุ่มยูโรปาลีก วิลลาส-โบอาสปล่อยให้นักเตะพักผ่อน

ในหอพัก เล่ย ยู นอนกลิ้งอยู่บนเตียงอย่างเบื่อหน่าย เช็กดูค่าพลังล่าสุดของตัวเอง

ตัวจริง 1 นัด สำรอง 3 นัด บวกกับการฝึกซ้อมอย่างหนักทุกวัน เล่ย ยู สะสม แต้มสถานะฟรี ได้อีก 12 แต้ม

แต่เมื่อ เล่ย ยู จะเอาไปอัปค่าการเลี้ยงบอล ระบบกลับแจ้งเตือนว่า ค่าพลังที่ต่ำกว่า 90 สามารถใช้แต้มฟรีอัปเกรดได้ แต่ค่าพลังที่เกิน 90 ต้องพัฒนาผ่านการลงเล่นจริงเท่านั้น

ด้วยความจนใจ เพื่อเพิ่มความหนักหน่วงในการครองบอล เล่ย ยู จึงจำใจเททั้ง 12 แต้มไปที่ค่า ความเร็ว

ผลลัพธ์คือ ค่าความเร็วของ เล่ย ยู พุ่งแตะ 84!

ตอนนี้ เล่ย ยู มีทุนรอนพอที่จะวิ่งแข่งกับใครก็ได้ในสนามแล้ว!

“เฮ้ย เล่ย! นายดังใหญ่แล้วนะ!” ฟัลเกาผลักประตูห้องเข้ามาพร้อมหนังสือพิมพ์ในมือ

“เจิดจรัส! อาตี๋เล่ยหยอกล้อผู้รักษาประตูในกรอบเขตโทษ”

เล่ย ยู เหลือบมองชื่อคนเขียนข่าว แล้วหันไปมองฟัลเกาด้วยสายตาดูแคลน “เจ้าเสือ ทำไมยัยนี่ถึงเปลี่ยนสีเร็วนักวะ?”

ตอน เล่ย ยู ย้ายมาปอร์โตใหม่ๆ เรื่องไม้เบื่อไม้เมาของเขากับนักข่าวสาว เวนดี้ เป็นที่รู้กันทั่วทั้งทีม

และความเข้าใจผิดใหญ่หลวงที่แฟนบอลมีต่อ เล่ย ยู ในตอนนี้ ก็มาจากปลายปากกาใส่สีตีไข่ของแม่นักข่าวสาวคนนี้นี่แหละ

“จะไปรู้เหรอ? ชั้นต่างหากที่ต้องถามนาย!” ฟัลเกาทิ้งตัวลงนอนแผ่บนเตียง เล่ย ยู “ชั้นกับฮัลค์ชวนเธอเดตตั้งหลายรอบ หล่อนไม่เคยมาเลย ตอนนี้ดันมาเขียนเชียร์นายซะงั้น พวกเราเลยนึกว่านายแอบไปตีท้ายครัวมารึเปล่า?”

“ตีท้ายครัวบ้านป้านายสิ! ไม่เห็นรึไงว่าตอนนั้นยัยนั่นใส่ร้ายชั้นยังไง!” เล่ย ยู ลุกขึ้นนั่งอย่างโมโห เลิกเสื้อโชว์ซิกแพ็กแล้วชี้ไปที่หน้าท้อง “หล่อนบอกว่าไอ้นี่คือต้นทุนที่ทำให้ชั้นเข้าทีมได้! แม่งเอ๊ย คนไม่รู้คงนึกว่าปอร์โตไม่ใช่แบล็กช็อปยุโรป แต่เป็น ‘บาร์โฮสต์’ ไปแล้ว!”

“แล้วตอนนี้ล่ะ? หล่อนประทับใจลีลาฝีเท้าของนายแล้วเหรอ?” ฟัลเกาย้อนถาม

“สองเรื่องนี้มันขัดแย้งกันตรงไหน?” เล่ย ยู กลอกตา ชี้ไปที่ตัวหนังสือเล็กๆ สองบรรทัดที่มุมหนังสือพิมพ์ “เยี่ยมไปเลย ตอนนี้คนทั้งปอร์โตรู้กันทั่วแล้วว่า ‘เกย์’ หน้าใหม่คนนี้เตะบอลเก่งด้วย!”

ฟัลเกา: “...”

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ฟัลเกาก็โอบไหล่ เล่ย ยู

“เล่ย อยากออกไปหาอะไรทำคลายเครียดไหม?”

“คลายเครียด? ยังไง?”

“ชั้นรู้จักบาร์ดีๆ อยู่ที่นึง สาวสวยที่นั่นเด็ดๆ ทั้งนั้น!”

ได้ยินดังนั้น เล่ย ยู ก็หูผึ่ง

“เด็ด? เด็ดแค่ไหน?”

“เด็ดพอที่จะพิสูจน์ได้ว่านายบ้ากามแค่ไหน!”

ขณะที่ เล่ย ยู เริ่มลังเล ประตูห้องก็ถูกถีบเปิดออกเสียงดังปัง

“เล่ย! วันหยุดอย่ามัวแต่นอนอืด มาเข้ายิมงัดข้อกันหน่อย!”

ได้ยินเสียงตะโกนลั่นทางเดินของฮัลค์ เล่ย ยู ก็ดีดตัวจากเตียง สวมรองเท้าแตะวิ่งแจ้นออกไปทันที

“รอก่อนนะเจ้ายักษ์เขียว รอบนี้ชั้นจะทำให้นายล้มคว่ำให้ได้!”

มองดู เล่ย ยู ที่รีบร้อนจากไป ฟัลเกาส่ายหน้าอย่างระอา “ก็เล่นตัวติดกับฮัลค์ตลอดแบบนี้ จะไม่ให้คนเขาเข้าใจผิดได้ไง!”

...หลังจากวางนโยบายหลัก “สู้ศึกสี่ด้าน” แล้ว วิลลาส-โบอาสยังไม่เปิดเผยความทะเยอทะยานนี้ให้นักเตะและทีมสตาฟฟ์คนอื่นรู้

ระหว่างรอจังหวะ วิลลาส-โบอาสก็ต้องการทำความเข้าใจและพัฒนาฝีเท้าของ เล่ย ยู กุญแจสำคัญในแผนการนี้ให้ดียิ่งขึ้น

ในเกมลีก 2 นัดถัดมา เล่ย ยู ก็ถูกส่งลงสนามในช่วงขยะเช่นเคย

เขาเล่นได้แน่นอน ไม่ก่อความผิดพลาด และไม่ได้โชว์ฟอร์มหวือหวาเหมือนนัดเจอราปิด เวียนนา

วันที่ 30 กันยายน ปอร์โตบุกไปเยือน ซีเอสเคเอ โซเฟีย ถึงถิ่น

จากยุโรปตะวันตกสู่ยุโรปตะวันออก ระยะทางรวมกว่า 2,600 กิโลเมตร แค่นั่งเครื่องบินก็ปาไปกว่า 6 ชั่วโมง

เมื่อนักเตะเดินโซซัดโซเซลงจากเครื่อง แล้วเห็น เล่ย ยู ยังกระปรี้กระเปร่า พวกเขาก็อดถามด้วยความสงสัยไม่ได้ “นั่งเครื่องนานขนาดนี้ ไม่เหนื่อยเหรอ?”

เล่ย ยู มองดูเพื่อนร่วมทีมที่มาจากประเทศเล็กๆ เหล่านี้ แล้วบอกความจริงอันโหดร้ายให้ฟัง: “อ๋อ แค่นี้จิ๊บๆ ยังไม่ไกลเท่าจากบ้านเกิดชั้นไปเซินเจิ้นเลย!”

บ้านเกิด?

เซินเจิ้น?

เพื่อนร่วมทีมซักไซ้ไล่เลียง จนรู้ว่าระยะทาง 2,600 กิโลเมตรนี้ เป็นแค่การบินภายในประเทศสำหรับ เล่ย ยู!

เผชิญหน้ากับผู้มาเยือนอย่างปอร์โต ซีเอสเคเอ โซเฟีย ดูเหมือนจะรู้ข่าวระแระคายมาบ้าง จึงเสริมเกมแดนกลางแน่นปึ้ก

ทั้งสองฝ่ายผลัดกันรุกรับ ไม่มีใครเพลี่ยงพล้ำ

จนกระทั่งนาทีที่ 63 ฮาเมสจ่ายทะลุช่องให้ฟัลเกาหลุดเดี่ยว

อาศัยความประมาทของกองหลังโซเฟียสองคน พยัคฆ์ร้ายเร่งสปีดกะทันหัน แทรกตัวผ่านช่องว่างที่พวกเขายังปิดไม่มิด

หลุดไปดวลตัวต่อตัวกับผู้รักษาประตู ฟัลเกาแปบอลเข้าประตูไปอย่างง่ายดาย

ไม่ถึง 3 นาทีหลังจากฟัลเกายิงได้ เล่ย ยู ก็เลียนแบบเพื่อนร่วมทีมเป๊ะๆ

หลังจากทำชิ่งหนึ่งสองกับฮาเมสในแดนกลาง เล่ย ยู ก็พุ่งขึ้นหน้าทันที

เพราะบอลไม่ได้อยู่ที่เท้า คู่แข่งจึงไม่ทันระวังตัวมาประกบ เล่ย ยู ที่เติมขึ้นมา

และครั้งนี้ เจ-รอด ดึงจังหวะรออยู่สองวินาที ก่อนจะตักบอลข้ามหัวกองหลังไปข้างหน้า

ต้องบอกว่า เล่ย ยู โชคดี

กองหลังคนอื่นของโซเฟียถูกฟัลเกาและฮัลค์ดึงตัวประกบไปหมด เซ็นเตอร์แบ็กดันขึ้นสูงเกินไป

กว่าคู่แข่งจะเห็น เล่ย ยู วิ่งตัวเปล่าเข้าหาบอล ก็สายเกินกว่าจะหยุดยั้งเขาได้แล้ว

เล่ย ยู ใช้หลังเท้าแตะบอล ส่งลูกหนังลอดผ่านช่องว่างระหว่างเซ็นเตอร์แบ็กสองคนที่กำลังจะบีบเข้ามาปิด

แม้บอลจะผ่านไปได้ แต่ “ประตู” ก็ปิดลงแล้ว

แต่จังหวะที่เซ็นเตอร์แบ็กทั้งสองถอนหายใจอย่างโล่งอก เล่ย ยู ที่ไม่ลดความเร็วลงเลย ก็พุ่งชนช่องว่างระหว่างพวกเขาเต็มแรง

ปัง!

เสียงปะทะทึบๆ ดังสนั่น

กองหลังโซเฟียสองคนกระเด็นไปคนละทิศละทาง “ประตู” ที่เพิ่งปิดลงถูก เล่ย ยู งัดเปิดออกเสียงดังลั่น

เล่ย ยู ฉวยโอกาสยื่นแขนออกไปผลักสองคนนั้นให้แยกจากกัน

วินาทีนี้ เสียงคำรามต่ำๆ ดังลอดออกมาจากลำคอของ เล่ย ยู

ในฐานะจอมพลังแห่งยิม ดัมเบล 25 กิโลกรัมก็เหมือนลูกไก่ในกำมือ

นาทีนี้ แขนของ เล่ย ยู เปรียบเสมือนแม่แรงไฮดรอลิกสองอัน ค่อยๆ ง้างขยายมุมออกทีละนิด ต่อหน้าต่อตาที่เบิกโพลงด้วยความหวาดกลัวของกองหลังโซเฟีย

เมื่อ เล่ย ยู งัดช่องว่างให้กว้างพอจะลอดผ่านได้ เขาก็พุ่งผ่านไปโดยไม่ลังเล

หลุดเดี่ยว!

ครั้งนี้ เผชิญหน้ากับผู้รักษาประตู เล่ย ยู เลือกยิงสวนทันที

ในระยะเผาขนขนาดนี้ บวกกับโอกาสเป็นประตูที่เพิ่มขึ้น 40% ต่อให้ทักษะห่วยแค่ไหนก็ยิงเข้าสบายๆ

สองประตูใน 4 นาที ทำเอาแฟนบอลทีมเยือนคลั่ง

วิลลาส-โบอาสยิ้มร่า โบกมือส่งกองหลังลงมาปิดเกม

อีก 20 กว่านาทีที่เหลือ ภารกิจเดียวคือรักษาสกอร์ไว้ให้ได้

เวลาผ่านไปทีละนาที เห็นผู้ตัดสินที่ 4 ชูป้ายทดเวลาบาดเจ็บ วิลลาส-โบอาสใช้โควตาเปลี่ยนตัวคนสุดท้ายถอด เล่ย ยู ออก

แต่ทันใดนั้น ฉากดราม่าก็เกิดขึ้น

นักเตะตัวสำรองที่เพิ่งลงไปยังปรับจังหวะไม่ได้ ขึ้นโหม่งสกัดพลาด บอลไปเข้าทางกองหน้าคู่แข่งที่ยืนรออยู่หน้าประตู แปเข้าง่ายๆ

1-2 คู่แข่งตีตื้นขึ้นมาได้

วิลลาส-โบอาสที่ข้างสนามเห็นดังนั้น ก็ตะโกนโวยวายอย่างบ้าคลั่ง สั่งลูกทีมห้ามประมาทเด็ดขาด

4 นาทีนี้ยาวนานเหมือนครึ่งศตวรรษสำหรับเขา เขาแทบจะตะโกนสั่งการตลอดเวลา

โชคดีที่เวลาเหลือน้อย แม้กรรมการจะเป่าเอียงเจ้าบ้านไปบ้าง แต่ด้วยการตั้งรับเต็มรูปแบบ ปอร์โตก็รักษาสามแต้มสำคัญเอาไว้ได้สำเร็จ