ตอนที่ 59 ในโลกนี้ ไม่ว่าใครก็อย่าได้ริอาจคิดฆ่าข้า !

ตอนที่ 59 ในโลกนี้ ไม่ว่าใครก็อย่าได้ริอาจคิดฆ่าข้า !

หลินเทียนชง มองไปยังเจียงเฉินที่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยและความหวาดกลัวก็ปกคลุมหัวใจเขาทันที

“อย่า-……”

ทว่า! ในขณะที่เขายังไม่ทันพูดจบ

หมัดที่รุนแรงก็กระแทกเข้ากับหน้าอกของเขา

ในชั่วพริบตา

เสียงกรีดร้องดังก้องไปทั่วภูเขาและป่าไม้ และร่างของหลินเทียนชงก็จมดินลึกลงไปอีกสองสามเมตรพร้อมกับอารมณ์ของเขาที่ถูกลบหายไปอย่างสมบูรณ์  !

ตอนนี้เอง การต่อสู้ระหว่างเหมิงชิงซูและกลี่ก้านเองก็สิ้นสุดลงแล้วเช่นกัน

แม้ว่าทั้งสองจะอยู่ขั้นที่8ระดับรวมปราณเหมือนกัน แต่ในแง่ความแข็งแกร่งในการต่อสู้แล้ว หลี่ก้านนั้นแตกต่างจากเหมิงชิงซูที่เป็นอัจฉริยะมากนักเมื่อเทียบกัน

หลังจากต่อสู้กันไปได้สิบกระบวนท่า หลี่ก้านก็ถูกเหมิงชิงซู่จัดการอย่างสมบูรณ์

โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่เห็นว่าหลินเทียนชงถูกเจียงเฉินฆ่าไปแล้ว หลี่ก้านก็ยิ่งตื่นตระหนกและเขาก็ถูกเหมิงชิงซูฉวยโอกาสตอนนั้นฟันเข้าที่หัวด้วยดาบอันแหลมคม

“ทำไม... เป็นไปได้ยังไง”

เชียววู่อิงมองไปที่เจียงเฉินและเหมิงชิงซูด้วยความสยดสยองและเขาก็รู้สึกหนาวสั่นไปทั่วร่างกายอย่างไม่อาจอธิบายได้

ในเวลาเพียงไม่กี่นาที ทั้งสองก็สามารถทำลายอาคมของปรมจารย์อาคมระดับสามได้แล้ว อีกทั้งยังลงโทษหัวหน้าตระกูลหลินกับหลี่และทำลายแผนทั้งหมดได้อย่างสมบูรณ์  !

นี่... นี่มันไม่ดีแล้ว!

หนี!

ช่วงเวลานี้เอง

หัวใจของเชียววู่อิงเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง เขาไม่กล้าแม้แต่จะอยู่ที่นี่ต่อไปอีกสักวินาที เขาหันหลีและพยายามหนีไปทันที

อย่างไรก็ตาม เมื่อเชียววู่อิงหันหลังกลับไปมองและหันหน้ากลับมา เขาก็พบว่าเจียงเฉินได้มายืนอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว

"คิดจะหนีงั้นรึ ในเมื่อเจ้ามาที่นี่แล้วก็จงอยู่เฝ้าที่นี่ตลอดไปเถอะ "

เสียงแผ่วเบาก็ดังขึ้นและก็หมัดก็พุ่งเข้าใส่หน้าอกของเชียววู่อิง

"อย่า!"

เชียววู่อิงดูหวาดกลัวและสิ้นหวัง เขากระตุ้นพลังปราณภายในทั้งหมดที่มีเพื่อป้องป้องกันการโจมตีจากหมัดที่อยู่ตรงหน้า

แม้ว่าเชียววู่อิงจะมีศักยภาพที่ดี แต่ความแข็งแกร่งของเขาก็อยู่เพียงขั้นที่6ระดับรวมปราณเท่านั้น ดังนั้นมีหรือที่เขาจะป้องกันการโจมตีเต็มกำลังของผู้ที่อยู่ขั้น9ระดับรวมปราณได้

หมัดทำลายการป้องกันของเชียววู่อิงอย่างง่ายดายและมันก็ยังคงพุ่งต่อไปจนกระแทกเข้ากับร่างของเชียววู่อิง

ทันใดนั้น ร่างกายของเชียววู่อิงก็อ่อนลงและล่วงลงกับพื้น

“ท่านผู้เฒ่า ตอนนี้ก็เหลือท่านเพียงคนเดียวแล้ว”

เมื่อเชียววู่อิงถูกจัดการแล้ว เจียงเฉินก็จ้องมองไปยังอาจารย์ที่อยู่ไม่ไกลด้วยสายตาที่คมกริบ

อาจารย์กงนั้นเพิ่งหายจากอาการช็อกได้ไม่นาน

เขามองไปที่เจียงเฉินด้วยการเยาะเย้ยและพูดว่า "อะไร ? นี่เจ้าคิดจะฆ่าข้าด้วยงั้นรึ ?"

“ตั้งแต่ที่เจ้ายอมรับคำเชิฐของหลินเทียนชงเพื่อมาฆ่าข้า เจ้าเองก็ต้องสำนึกไว้แล้วว่าจะต้องถูกข้าฆ่าด้วยเช่นกัน”

เจียงเฉินกล่าวอย่างเย็นชา

ถ้าเขาไม่มีระบบที่เหมือนกับนิ้วทองคำนี้หละก็ บางทีเขาอาจจะตายไปแล้วด้วยซ้ำด้วยอาคมของชายคนนี้

หากใครไม้หาเรื่องข้า ข้าก็ไม่หาเรื่องเขา  ฉั

แต่ถ้าหากใครคิดจะรังแกข้า ข้าก็จะฆ่ามัน

เนื่องจากผู้เฒ่าผู้นี้กล้าที่จะฆ่าเขา เขาจึงต้องการสนองสิ่งที่ผู้เฒ่าคนนี้ทำด้วยราคาที่เท่าเทียม!

“อย่างแรก เจ้าฆ่าข้าไม่ได้หรอก!”

“ประการที่สอง ข้าคือกงหยวน แห่งเมืองหลวงของอาณาจักรเซี่ยอันยิ่งใหญ่ ดูสิเจ้าจะยังกล้าฆ่าข้าอีกไหม  ?”

กงหยวนมองไปที่เจียงเฉินอย่างดูถูกด้วยท่าทางภูมิใจที่อยู่บนใบหน้าแก่ๆของเขา

“ถ้าเจ้ากล้าแตะต้องแม้แต่เส้นผมของข้าหละก็ ข้ารับรองได้ว่าตระกูลเจียงในเมืองคังหยุนจะต้องถูกลบออกจากอาณจักรต้าเซี่ยอย่างสมูบรณ์   !”

ดวงตาของเจียงเฉินก็ยิ่งเย็นชา: "นี่เจ้าขู่ข้างั้นรึ"

อาจารย์กงมองเจียงเฉินเบา ๆ และสูดลมหายใจอย่างเย็นชา “ถ้าเจ้าไม่เชื่อก็ลองดู!”

“ท่านผู้เฒ่า เจ้ามั่นใจเกินไปแล้ว เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใครกันข้าถึงไม่กล้าฆ่าเจ้า   ?”

เจียงเฉินก็จ้องไปที่กงหยวนอย่างเย็นชาและร่างกายของเขาก็ปกคลุมไปด้วยจิตสังหารทันที!

“ในโลกนี้ไม่มีใครที่ข้าไม่กล้าฆ่า!”