บทที่ 370 นาฬิกาปลุกไก่จิกข้าว

ซึ้งที่ร้านมีน้อยเกินไป ซาลาเปาที่ทำเสร็จไม่มีที่วาง ต้องย้ายไปย้ายมา วุ่นวายเปล่า ๆ สู้ซื้อเพิ่มมาอีกสักหน่อยดีกว่า จะได้สับเปลี่ยนสะดวกขึ้น

แถมซาลาเปาก็ขายแค่ช่วงชั่วโมงเร่งด่วนตอนเช้า ประสิทธิภาพในการทำอาหารต้องมั่นใจได้

ไม่งั้นพอถึงเวลาคนงานเข้างาน ซาลาเปาที่นึ่งไม่ทันก็จะค้างเติ่งขายไม่ออก

เหอเอ้อร์เหมายังขี่สามล้อขนซาลาเปาไปขายที่อื่นได้ แต่พวกเราไม่มีแม้แต่สามล้อ ไม่มีที่ระบายของแน่

“ธุรกิจดีขนาดนี้เลยเหรอ? ซื้อซึ้งอีกแปดใบเลย?” หูเทียนเหล่ยช่วยโจวเยี่ยนมัดซึ้งนึ่งไว้ท้ายรถจักรยาน เดาะลิ้นอย่างทึ่ง ๆ

“ช่วยไม่ได้ครับ ฝีมือมันพาไป” โจวเยี่ยนยิ้มพลางควักกระเป๋าตังค์จ่ายเงิน

หูเทียนเหล่ยพยักหน้า “ฝีมือจริง ฉันได้ยินมาหมดแล้ว ร้านนายนี่ขายดีกว่าร้านรัฐวิสาหกิจซะอีก ถ้านายเปิดวันอาทิตย์ด้วย ร้านรัฐวิสาหกิจคงเจ๊งยับ”

“แพะรับบาปนี่ผมไม่รับนะ ร้านรัฐวิสาหกิจกับผมคนละแนวกัน ผมก็แค่ทำมาหากินเล็ก ๆ น้อย ๆ แถวโรงงานทอผ้า” โจวเยี่ยนรีบโบกมือ แล้วปั่นรถออกไป เขาไม่อยากโดนร้านรัฐวิสาหกิจเกลียดขี้หน้าโดยใช่เหตุ

“เรื่องกะล่อนนี่ไม่ต่างจากอาจารย์มันเลย สมเป็นศิษย์อาจารย์กันจริง ๆ” หูเทียนเหล่ยหัวเราะ มองส่งรถจักรยานโจวเยี่ยนจนลับสายตา

กลับถึงร้าน โจวเยี่ยนล้างซึ้ง ต้ม และทาน้ำมัน วุ่นวายอยู่สองชั่วโมงกว่าจะจัดการซึ้งแปดใบเสร็จ

“เถ้าแก่ ซื้อซึ้งมาเยอะขนาดนี้ พรุ่งนี้จะทำซาลาเปากี่ลูกคะ?” หลี่ลี่หวาเดินเข้ามาถามโจวเยี่ยน

“พรุ่งนี้ทำสามร้อยลูกครับ พยายามให้ลูกค้าที่อยากกินได้กินกันทุกคน” โจวเยี่ยนเรียงซึ้งซ้อนกัน พูดด้วยรอยยิ้ม

พรุ่งนี้วันเสาร์ ทำงานเสร็จก็ได้หยุดหนึ่งวัน

โจวเยี่ยนตัดสินใจแล้วว่าจะเขียนประกาศ ตั้งแต่อาทิตย์นี้เป็นต้นไป วันอาทิตย์หยุดร้าน ไม่รับจองโต๊ะ

จันทร์ถึงเสาร์ก็เหนื่อยพอแล้ว เงินทองหาไม่จบไม่สิ้น ยังไงก็ต้องมีวันหยุดให้ร่างกายและจิตใจได้พักผ่อนบ้าง จะได้มีเวลาไปจัดการเรื่องอื่นที่ไม่ใช่เรื่องร้านด้วย

โจวเยี่ยนยังหนุ่ม ต่อให้ไม่พักก็ยังไหว

แต่น้าจ้าวกับสหายเหล่าโจวอายุไม่น้อยแล้ว ทำงานหกวัน หยุดหนึ่งวัน น่าจะช่วยผ่อนคลายความเหนื่อยล้าได้บ้าง

เรื่องนี้สำคัญมากสำหรับการทำงานในระยะยาว

ต่อให้นายทุนใจดำแค่ไหน ก็ต้องให้หยุดวันอาทิตย์บ้างสิ

โจวเยี่ยนบึ่งไปสหกรณ์ เดินตรงไปที่เคาน์เตอร์ ถามพนักงานขายที่กำลังถักเสื้อไหมพรมอยู่หลังเคาน์เตอร์ว่า “สหายครับ มีนาฬิกาปลุกไหมครับ?”

“นาฬิกาปลุก?” พนักงานขายหญิงอายุราวสามสิบเงยหน้ามองโจวเยี่ยน “มีน่ะมี แต่คุณซื้อไหวเหรอ? ยี่สิบกว่าหยวนเชียวนะ”

“ยี่ห้ออะไรครับ? ขอดูหน่อยได้ไหม?” โจวเยี่ยนหยิบกระเป๋าเงินออกมา ถามยิ้ม ๆ

พนักงานขายเหลือบมองกระเป๋าเงิน ถึงยอมวางกางเกงขายาวไหมพรมที่ถักค้างไว้ ลุกขึ้นหยิบกล่องจากชั้นวางลงมา แกะอย่างระมัดระวัง หยิบนาฬิกาปลุกทรงกลมวางบนเคาน์เตอร์ “ดูแต่ตา มืออย่าต้องนะ นี่นาฬิกาปลุกตราเพชร ผลิตจากโรงงานนาฬิกาเซี่ยงไฮ้ ราคายี่สิบห้าหยวนห้าเจี่ยว”

โจวเยี่ยนมองนาฬิกาปลุกขนาดเท่าฝ่ามือ กรอบเหล็กสีเขียว มีขาตั้งสองขา ด้านบนมีกระดิ่งเหล็กสองอัน ตรงกลางมีค้อนเล็ก ๆ เป็นนาฬิกาปลุกแบบกระดิ่งคู่สุดคลาสสิก

หน้าปัดมีรูปแม่ไก่กับลูกเจี๊ยบสองตัว ตรงกลางค่อนไปทางด้านบนมีโลโก้ตราเพชร ด้านล่างเขียนว่าโรงงานนาฬิกาเซี่ยงไฮ้

ลูกค้าที่เลือกซื้อของอยู่หน้าเคาน์เตอร์ต่างพากันหันมามอง

นาฬิกาปลุกอันละยี่สิบห้าหยวน ราคานี้แพงเอาเรื่อง

“อันนี้ผมเอาครับ แต่ขอทดสอบก่อนว่าเดินไหม” โจวเยี่ยนดึงแบงก์สิบหยวนสองใบกับเศษเงินห้าหยวนห้าเจี่ยววางบนเคาน์เตอร์ หยิบนาฬิกามาไขลานสองรอบ

เข็มวินาทีเริ่มเดิน นาฬิกาก็ส่งเสียงกริ๊ก~ กริ๊ก~ ตามจังหวะ

เสียงใสฟังชัด เหมือนสัมผัสได้ถึงกลไกเฟืองที่กำลังหมุน

ที่น่าสนใจที่สุดคือหัวแม่ไก่ที่ผงกหัวจิกพื้นตามจังหวะ ดูมีชีวิตชีวา

สหกรณ์ไม่มีการต่อรองราคา โจวเยี่ยนก็ขี้เกียจเปลืองน้ำลาย เดี๋ยวจะโดนพนักงานขายตบเอา

เริ่มขายซาลาเปา นาฬิกาปลุกก็เป็นสิ่งจำเป็น ถึงเวลาไม่ตื่นมานวดแป้ง หมักแป้ง วันนี้ก็อดขายซาลาเปา

ยี่สิบห้าหยวนแพงไปหน่อย แต่ถือแล้วเย็นสบายมือ น้ำหนักกำลังดี คุณภาพใช้ได้เลย

“ตกลงครับ เอาอันนี้แหละ” โจวเยี่ยนเก็บนาฬิกาใส่กล่อง บอกพนักงานขาย

“คุณนี่ตัดสินใจเร็วนะ” พนักงานขายแปลกใจนิดหน่อย หยิบเงินบนเคาน์เตอร์มานับ แล้วเขียนใบเสร็จส่งให้โจวเยี่ยน “เรียบร้อย เอาไปได้เลย”

“ขอบคุณครับ” โจวเยี่ยนเก็บใบเสร็จกับนาฬิกาใส่กระเป๋าแล้วเดินออกไป

“นาฬิกาตั้งยี่สิบห้าหยวน ซื้อโดยไม่ลังเลเลย พ่อหนุ่มคนนี้รวยจริง ๆ”

“นั่นสิ! ที่คาดผมอันละสามเจี่ยว ฉันดูตั้งสามรอบ ยังไม่กล้าซื้อเลย”

“นั่นมันเถ้าแก่โจวร้านอาหารหน้าโรงงานทอผ้าไม่ใช่เหรอ? ร้านเขาขายดีจะตาย พะโล้วันนึงขายเป็นร้อยจิน ซื้อนาฬิกาแค่นี้ขนหน้าแข้งไม่ร่วงหรอก”

“ทำธุรกิจส่วนตัวมันรวยขนาดนี้เลยเหรอ? ขี่จักรยาน ใส่นาฬิกาข้อมือ พกกระเป๋าตังค์ ซื้อนาฬิกาปลุกชิว ๆ! ยุคสมัยมันเปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ!”

“ถ้าไม่รวยจริง จะมีพวกหัวหน้าลาออกไปทำธุรกิจกันเยอะแยะเหรอ? ทำนานั่นแหละไม่มีอนาคต หลังปีใหม่ฉันก็กะว่าจะตามลูกพี่ลูกน้องไปทำงานที่เผิงเฉิงเหมือนกัน”

ลูกค้าในสหกรณ์ต่างวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความอิจฉาโจวเยี่ยน

“เกอเกอ~ เกอเกอ~ ในมือถืออะไรมาเหรอคะ?” โจวโม่โม่นั่งชิงช้าอยู่หน้าประตู เห็นโจวเยี่ยนกลับมาก็ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“นาฬิกาไก่จิกข้าวเปลือก” โจวเยี่ยนชูให้ดู แล้วเข็นจักรยานเข้าบ้าน

“หา? อะไรนะ?” โจวโม่โม่ไม่เล่นชิงช้าแล้ว ค่อย ๆ ปีนลงมา วิ่งตามเข้าไปในร้าน

“นาฬิกาปลุกไง” โจวเยี่ยนเพิ่งจอดรถเสร็จ เห็นน้องสาววิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามา ก็ยิ้มวางนาฬิกาบนโต๊ะ

เมื่อกี้ไขลานไปแล้ว เข็มวินาทียังเดินอยู่ ลูกไก่ก็ก้มหัวจิกข้าวเปลือกตาม

“ว้าว! ลูกไก่ขยับได้ด้วย!” โจวโม่โม่ปีนขึ้นเก้าอี้ เกาะขอบโต๊ะดู ตาโตด้วยความประหลาดใจ

“ซื้อนาฬิกาปลุกมาเหรอ? แพงไหมเนี่ย?” น้าจ้าวเดินเข้ามาดูด้วยความสนใจเช่นกัน “ตอนเช้าแม่ไก่นี่จะขันเองเหรอ?”

“เสียงขันเป็นยังไง?” จ้าวหงถามอย่างสงสัย

บ้านนอกไม่มีของแปลก ๆ แบบนี้หรอก อาศัยไก่โต้งของเพื่อนบ้านขันปลุกเอา บ้านไหนมีนาฬิกาแขวนผนังได้ก็ถือว่าหรูแล้ว

“เดี๋ยวผมตั้งปลุกให้ฟัง” โจวเยี่ยนหยิบกล่องขึ้นมา อ่านคู่มืออย่างละเอียด แล้วตั้งปลุกอีกสามนาทีข้างหน้า

ระดับเขาเล่นสมาร์ทโฟนเป็น แค่นาฬิกาปลุกนี่จิ๊บ ๆ ง่ายเหมือนปลอกกล้วย

กริ๊งงง~~~

สามนาทีผ่านไป เสียงกระดิ่งใสก็ดังขึ้น

“ดังจริงด้วย!”

“เสียงใสเชียว เจ้าตัวเล็กนี่ใช้ได้เลย!”

ทุกคนมองนาฬิกาปลุกด้วยความตื่นเต้น นอกจากความประหลาดใจแล้ว ก็มีความเห่อของใหม่ปนอยู่ด้วย

“ลูกไก่ร้องดังจังเลย~~” โจวโม่โม่เอามือปิดหู “เก่งมาก!”

“ไม่รู้เวลาจะตรงไหม แต่ดูแล้วก็เข้าท่าดี” สหายเหล่าโจวพลิกซ้ายพลิกขวาดู

“เร็วหน่อยช้าหน่อยไม่เป็นไรหรอกครับ คลาดเคลื่อนสักสามนาทีห้านาทีไม่ใช่ปัญหา มีเจ้านี่แล้ว พ่อไม่ต้องห่วงว่าผมจะตื่นสายแล้ว นอนให้สบายเถอะครับ” โจวเยี่ยนปิดเสียงปลุกพลางยิ้มบอก

“ได้เลย” สหายเหล่าโจวพยักหน้า เขาตื่นเช้ามาก็ช่วยอะไรโจวเยี่ยนไม่ได้มากจริง ๆ

…

เช้าวันรุ่งขึ้น โจวเยี่ยนถูกนาฬิกาปลุกที่ซ่อนอยู่ในผ้าห่มปลุกให้ตื่น

เสียงกระดิ่งอู้อี้นิดหน่อย แต่มีแรงสั่นสะเทือนกับเสียงที่พอจะปลุกโจวเยี่ยนจากฝันได้

แถมยังช่วยกันเสียงดังแสบแก้วหู ไม่ให้สะดุ้งตื่นกะทันหัน แบบนั้นใจสั่นแย่

ปิดนาฬิกาปลุก โจวเยี่ยนพลิกตัวลุกจากเตียง สวมเสื้อผ้า แล้วเดินลงไปข้างล่าง

ตื่นเช้าวันที่สอง ร่างกายปรับตัวได้ดีขึ้นชัดเจน

แปรงฟัน ล้างหน้าด้วยน้ำเย็น สดชื่นตาสว่างทันที

วันนี้กะว่าจะขายซาลาเปาสามร้อยลูก ต้องเตรียมแป้งเผื่อไว้สำหรับสามร้อยห้าสิบลูก เผื่อเสียสักห้าสิบลูก

โจวเยี่ยนเพิ่งนวดแป้งเสร็จ ก็มีเสียงเคาะประตู

โจวเยี่ยนเดินเร็ว ๆ ไปที่ประตู มองลอดช่องประตูออกไปก่อน แล้วค่อยถอดกลอน

คนที่ยืนอยู่หน้าประตูคือจางเหล่าซาน ข้าง ๆ มีรถสามล้อจอดอยู่ บนรถมีหัวหมูเจ็ดแปดหัว กับตะกร้าสานใส่เนื้อหมู

“โจวเยี่ยน เอาเนื้อมาส่งแล้ว ตรวจรับหน่อย” จางเหล่าซานยิ้มบอก

“ครับ” โจวเยี่ยนรับไฟฉายจากมือเขา ส่องดูหัวหมูบนรถทีละหัว คุณภาพผ่านเกณฑ์หมด

มาดูเนื้อในตะกร้า ก็หั่นและคัดมาตามที่สั่ง คุณภาพโดยรวมถือว่าใช้ได้

โจวเยี่ยนคัดหมูสามชั้นชิ้นหนึ่งออกมา “ชิ้นนี้มันเยอะไปหน่อยครับ โดยเฉพาะครึ่งซีกนี้ กินแล้วเลี่ยนแย่ เฮียเอาไปเปลี่ยนให้ผมหน่อย เอาแบบมันแทรกสวย ๆ เดี๋ยวพ่อผมไปขายเนื้อค่อยแวะเอามาให้ก็ได้ครับ อันอื่นใช้ได้ ลงของได้เลย”

“ได้เลย ตรงนี้ฉันไม่ทันสังเกต เดี๋ยวกลับไปเปลี่ยนให้ใหม่” จางเหล่าซานรับคำ แล้วเริ่มขนเนื้อเข้าร้าน

ระดับความไว้ใจที่โจวเยี่ยนมีต่อจางเหล่าซานเพิ่มขึ้นแล้ว เริ่มให้มาส่งเนื้อสดถึงที่ร้านได้