บทที่ 6 อร่อยจนคิ้วแทบร่วง!

ในฐานะคนซานซี หลินจื้อเฉียงรักการกินบะหมี่เป็นชีวิตจิตใจ

แต่บะหมี่ของเจียโจวส่วนใหญ่จะใส่น้ำด่าง ยังไงก็ไม่ใช่รสชาติของบะหมี่ดึงมือแบบที่บ้านเกิด

แต่พอได้ลิ้มรสบะหมี่ในวันนี้ เขาก็รู้สึกคุ้นเคยขึ้นมาทันที

นี่มันรสชาติของบ้านเกิด!

บะหมี่ดึงมือที่ไม่ใส่น้ำด่าง มีเพียงกลิ่นหอมบริสุทธิ์ของข้าวสาลี ดูดซับน้ำซุปกระดูกไว้จนชุ่ม ทั้งเหนียวหนึบและลื่นคอ

อร่อย! หอม!

คล่องคอ!

ความคิดของหลินจื้อเฉียงล่องลอยกลับไปในวัยเด็ก——

ร้านบะหมี่หัวมุมถนนร้านนั้น เถ้าแก่หัวล้านตรงกลางขยันสะบัดเส้นบะหมี่ทุกวัน หม้อน้ำซุปกระดูกบนเตาถ่านส่งเสียงเดือดปุด ๆ ไม่หยุด กลิ่นหอมลอยฟุ้งไปไกลครึ่งค่อนถนน พ่อของเขามักจะพาไปกินบะหมี่ที่ร้าน และมักจะเติมน้ำส้มสายชูเยอะ ๆ เสมอ

พอโตขึ้น เขาก็ไปเรียนต่อที่มอสโก สร้างครอบครัวที่เจียงหนาน แล้วก็ย้ายมาทำงานที่เจียโจว พ่อแม่ที่บ้านก็เสียชีวิตไปแล้ว เขาจึงไม่ได้กลับบ้านเกิดมานานหลายปี ความทรงจำบางอย่างเริ่มเลือนราง แต่พอบะหมี่คำนี้ลงท้อง สุดท้ายมันก็ยังคงปลุกความรู้สึกบางอย่างขึ้นมาในใจ

พอบะหมี่ลงท้อง เขาก็ซดน้ำซุปตามไปหนึ่งอึก พยักหน้าไม่หยุด

กินบะหมี่แล้วไม่ซดน้ำซุป ก็เหมือนกินไม่ครบสูตร!

“บะหมี่ดึงมือนี้ไม่ใส่น้ำด่าง แต่กลับเหนียวนุ่มลื่นคอเป็นพิเศษ ฝีมือการทำบะหมี่ดึงมือของสหายโจวเยี่ยนนี่ไม่เลวเลยจริง ๆ เทียบได้กับอาจารย์ทำบะหมี่เก่าแก่ของซานซีเลย” หลินจื้อเฉียงเอ่ยชมไม่ขาดปาก “แถมน้ำซุปบะหมี่นี่น่าจะใช้น้ำซุปกระดูกวัว รสชาติกลมกล่อม หอมกลิ่นเนื้อเข้มข้น ตอนเช้า ๆ ได้ซดสักคำ ทั้งตัวก็อุ่นซ่านไปหมด นี่ก็สุดยอดเหมือนกัน!”

“ผมกินร้านบะหมี่ในซูจีมาทั่วแล้ว ไม่ว่าจะเป็นร้านอาหารของรัฐหรือโรงอาหารของโรงงาน บะหมี่เนื้อของพวกเขาก็ยังสู้ชามนี้ไม่ได้”

“แน่นอน ถ้าได้น้ำส้มสายชูหมักของซานซีสักกามาคู่กันก็จะยิ่งดีกว่านี้”

เหล่าคนงานที่มุงดูอยู่พอได้ยินก็พากันหัวเราะออกมา ทุกคนต่างก็รู้ว่าหลินจื้อเฉียงเป็นคนซานซี ที่ชอบก็คือน้ำส้มสายชูรสชาตินั้นแหละ

แต่ก็ดูออกว่าเขาพึงพอใจกับบะหมี่น้ำเนื้อตุ๋นชามนี้มากจริง ๆ เขาวิจารณ์อยู่สองสามประโยค ก็ก้มหน้าก้มตาสูดเส้นบะหมี่ต่อไม่หยุด ในไม่ช้าก็มีเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ผุดขึ้นบนหน้าผาก

อีกด้านหนึ่ง จ้าวตงก็คลุกเคล้าบะหมี่จนเข้ากันดีแล้ว กลิ่นเผ็ดร้อนของพริกสองชนิดและกลิ่นหอมของเนื้อวัวโชยเข้าจมูก เส้นบะหมี่เคลือบไปด้วยน้ำมัน คลุกเคล้ากับเครื่องราดหน้าเนื้อจนทั่ว จากประสบการณ์การกินบะหมี่หลายปีของเขา บะหมี่แห้งชามนี้รสชาติไม่เลวแน่นอน

ซู้ด!

พอบะหมี่แห้งเข้าปาก รสชาติเผ็ดชา หอมอร่อย ก็ถาโถมเข้ามา เนื้อวัวเม็ดเล็ก ๆ ที่กรอบนอกนุ่มใน คลุกเคล้าไปกับรสชาติเผ็ดสดของพริกเขียวพริกแดง และรสเปรี้ยวหอมของผักดอง ผสมผสานกันอยู่บนปลายลิ้น เส้นบะหมี่ดึงมือที่ชุ่มฉ่ำน้ำมันและลื่นคอ เหนียวนุ่มเป็นพิเศษ แตกต่างจากบะหมี่น้ำด่างอยู่จริง ๆ รสชาติก็ปรุงมาได้พอดิบพอดี เป็นประสบการณ์สุดยอดทั้งในด้านรสสัมผัสและรสชาติความอร่อย

กินคำแล้วคำเล่า หยุดไม่ได้เลยจริง ๆ

เพียงครู่เดียว บะหมี่แห้งชามโตก็พร่องไปเกือบครึ่ง

“หัวหน้าจ้าว บะหมี่แห้งนี่เป็นยังไงบ้างครับ?” มีคนรีบร้อนถามขึ้นมา

“พูดตามตรงนะ เมื่อก่อนผมเคยมาร้านอาหารของสหายโจวเยี่ยนกินข้าวแล้วครั้งหนึ่ง ฝีมือทำครัวยังขาด ๆ เกิน ๆ ไปหน่อยจริง” จ้าวตงกลืนบะหมี่ในปากลงไป แล้วถอนหายใจ “แต่บะหมี่แห้งเนื้อพริกสดสองชนิดในวันนี้ ทำเอาผมทึ่งไปเลยจริง ๆ ทั้งรสเผ็ดชา ทั้งกลิ่นหอม ทำออกมาได้ลงตัวหมด หอมจนแทบจะกลืนลิ้นตัวเอง”

“เนื้อสับผัดของร้านอาหารรัฐในเมืองก็ถือว่าผัดได้ดีมากแล้วใช่ไหม? แต่ถ้าให้ผมพูดนะ เทียบกับเครื่องราดหน้าบะหมี่นี้แล้ว ทั้งรสชาติและการควบคุมไฟยังด้อยกว่าอยู่หน่อย

เนื้อสับผัดพริกสดสองชนิดนี้ ถ้าเอามาทำเป็นกับข้าวสักจานนะ ผมสั่งแน่นอน มันยอดเยี่ยมจริง ๆ!”

“แถมเครื่องราดหน้าบะหมี่ที่ให้มานี่ก็เยอะมากจริง ๆ แค่เนื้อวัวอย่างเดียวก็น่าจะหนึ่งเหลี่ยงแล้ว บะหมี่ชามใหญ่ขนาดนี้ คลุกเคล้าให้เข้ากันแล้วยังตักเจอเนื้อทุกคำ ขายชามละหกเหมานี่ไม่แพงเลยจริง ๆ”

“ส่วนเรื่องเส้นบะหมี่ก็คงไม่ต้องพูดอะไรมากแล้ว ผู้ช่วยผู้จัดการโรงงานหลินสรุปไว้ได้ตรงจุดมาก มันทั้งเหนียวนุ่มลื่นคอ แถมยังเคลือบซอสได้ดี บะหมี่แห้งถ้าไม่เคลือบซอส มันก็ไม่ใช่บะหมี่แห้งที่ดี”

สรุปจบ จ้าวตงก็หันไปมองโจวเยี่ยนแล้วพูดว่า “เสี่ยวโจว เอาบะหมี่น้ำเนื้อตุ๋นมาให้ฉันอีกชามสิ เห็นผู้ช่วยผู้จัดการโรงงานหลินกินซะอร่อย ทำเอาฉันน้ำลายไหลตามเลย”

“ฮ่าฮ่า ถ้างั้นผมก็ขอเอาบะหมี่แห้งเนื้อพริกสดสองชนิดอีกชามเหมือนกัน” หลินจื้อเฉียงก็หัวเราะร่าเช่นกัน

คนในยุคนี้ในท้องไม่ค่อยมีเนื้อมีน้ำมันเท่าไหร่ ชายฉกรรจ์สองคนจึงสามารถกินบะหมี่สองชามได้อย่างง่ายดาย

[ได้รับการยอมรับจากลูกค้า +1]

[ได้รับการยอมรับจากลูกค้า +1]

โจวเยี่ยนเหลือบเห็นข้อความแจ้งเตือนที่แวบขึ้นมา รอยยิ้มก็ยิ่งสดใสมากขึ้น

[ติ๊ง! ภารกิจรองปรากฏ: เซี่ยเหยาหลานสาวของหลินจื้อเฉียง เนื่องจากตกใจจากการตกน้ำ ทำให้เบื่ออาหาร ไม่ได้กินอะไรมาหนึ่งวันแล้ว สองสามีภรรยาหลินจื้อเฉียงจึงกังวลใจเป็นอย่างมาก ขอจงช่วยเรียกความอยากอาหารของเซี่ยเหยากลับคืนมา ให้เธอกลับมากินอาหารได้ตามปกติ รางวัลภารกิจ: ไม่ทราบ ยอมรับ: ใช่/ไม่]

เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นในหัว

สถานการณ์ของเซี่ยเหยา หลินจื้อเฉียงเพิ่งจะเล่าไปเมื่อกี้นี้เอง แต่ดูเหมือนว่าสถานการณ์จะย่ำแย่กว่าที่คิดเล็กน้อย ไม่นึกเลยว่าจะมาปรากฏเป็นภารกิจรองด้วย

โจวเยี่ยนเพิ่งจะรับจักรยาน 28 นิ้วของเขามาหมาด ๆ แน่นอนว่าจะทำเป็นมองไม่เห็นก็คงไม่ได้ แถมยังมีรางวัลอีกต่างหาก

ผู้ช่วยผู้จัดการโรงงานหลินและหัวหน้าจ้าว สองผู้นำต่างก็เอ่ยปากชมไม่หยุด แถมกินชามแรกหมดแล้วยังต้องขอเบิ้ลอีกชาม นี่ก็เป็นเครื่องพิสูจน์ที่ดีที่สุดแล้ว

ในหมู่คนงานที่แต่เดิมยืนมุงดูเรื่องสนุกอยู่ที่หน้าร้าน ในตอนนั้นก็มีอยู่หลายคนที่เดินเข้ามาในร้าน

“เถ้าแก่ ขอบะหมี่แห้งเนื้อพริกสดสองชนิดชามหนึ่ง”

“ฉันเอาบะหมี่น้ำเนื้อตุ๋นชามหนึ่ง”

“ไม่ได้กินซี่โครงหมูนานแล้ว ฉันเอาบะหมี่ซี่โครงหมูตุ๋นชามหนึ่ง”

พอมีคนนำร่อง คนที่ยังลังเลอยู่ก็อดใจไม่ไหวอีกต่อไป ต่างก็พากันเดินเข้ามาในร้าน หาที่นั่ง แล้วเริ่มสั่งบะหมี่

เพียงครู่เดียว ในร้านก็มีลูกค้านั่งอยู่สิบกว่าคนแล้ว แถมยังมีคนเดินเข้ามาเพิ่มอีกเรื่อย ๆ

แปดโมงเช้าก็ต้องเข้างานแล้ว เวลาที่เหลือให้พวกเขาตัดสินใจมีไม่มากนัก ถ้าตัดสินใจนั่งลงสั่งเลยตอนนี้ก็ยังพอกินทัน ไม่อย่างนั้นก็คงต้องรอตอนเที่ยงหรือตอนเย็นเลย

โจวเยี่ยนถือกระดาษแผ่นหนึ่ง จดรายการอาหารที่ลูกค้าสั่ง แล้วหันหลังรีบเดินเข้าครัวไป

ทีเดียวมียอดสั่งเข้ามาถึงสิบแปดชาม อิทธิพลของคนดังเห็นผลชัดเจน!

การรับประกันจากหลินจื้อเฉียงและจ้าวตง ช่วยขจัดความกังขาของเหล่าคนงานไปได้โดยตรง แถมยังเป็นการป้ายยาอย่างรุนแรงอีกด้วย

ต้องยกให้ผู้นำจริง ๆ เป็นคนเก่งมีความสามารถ แถมยังพูดจาน่าฟังอีกด้วย

แต่ว่าเขาต้องรีบต้มบะหมี่แล้ว จะทำให้คนงานไปเข้างานสายไม่ได้เด็ดขาด

ยังมีอีกหลายคนที่อยากจะเข้ามาในร้าน แต่ก็กลัวว่าจะรอไม่ทัน เลยทำได้แค่ไปกินอะไรง่าย ๆ ที่โรงอาหารของโรงงานไปก่อน แล้วค่อยรอมาชิมตอนเที่ยงแทน

หน้าร้านอาหารโจวเอ้อร์หวาจอดจักรยานอยู่สิบกว่าคัน โต๊ะในร้านกว่าครึ่งก็มีคนนั่งแล้ว สภาพที่คึกคักขนาดนี้ นอกจากช่วงสามวันแรกที่เพิ่งเปิดร้าน ก็ไม่เคยเกิดขึ้นมานานมากแล้ว

“บะหมี่ร้านโจวเอ้อร์หวาอร่อยขนาดนั้นเลยเหรอ? ทำไมทุกคนถึงเข้าไปกันหมด?”

“ส่วนใหญ่ก็น่าจะดีแหละ ถ้าไม่ใช่ว่าบะหมี่ลงหม้อไปแล้วนะ ฉันก็อยากจะไปลองชิมดูเหมือนกัน”

หวังเหล่าอู่ได้ยินลูกค้าพูดดังนั้น สีหน้าก็ไม่สู้ดีนัก เขาพูดจาประชดประชันว่า “มันจะไปอร่อยสักแค่ไหนกันเชียว ก็แค่พวกผู้นำเกรงใจเลยต้องไปอุดหนุนเขาก็เท่านั้นแหละ กับข้าวที่โจวเยี่ยนผัดเมื่อก่อน ขนาดหมายังเมิน เอาไปให้หมูกิน หมูยังยอมอดอาหารประท้วงเลย แล้วมันจะเป็นไปได้ยังไงที่ผ่านไปแค่สองวันจะกลายเป็นสุดยอดเชฟไปได้”

เรื่องที่เขากังวลมากที่สุดก็เกิดขึ้นจนได้ แม้ว่าเขาจะไม่เชื่อมั่นในฝีมือทำอาหารของโจวเยี่ยน แต่การที่มีผู้ช่วยผู้จัดการโรงงานมาช่วยสนับสนุน แถมเหล่าคนงานก็ยังยอมไปอุดหนุนอีก การเริ่มต้นขายบะหมี่ของโจวเยี่ยนในครั้งนี้ ถือว่าดีกว่าที่เขาคาดไว้มาก

แต่ตอนที่ร้านอาหารโจวเอ้อร์หวาเพิ่งเปิดใหม่ ๆ ธุรกิจก็เคยดีอยู่สามวันเหมือนกัน แต่ร้านอาหารน่ะมันต้องวัดกันที่ชื่อเสียงและรสชาติ ถ้ามันไม่ได้เรื่อง ต่อให้ใครมาช่วยสนับสนุนก็ไม่มีประโยชน์หรอก

คอยดูไปเถอะ ร้านบะหมี่นี่ก็คงเปิดได้อีกไม่กี่วันหรอก!

ไม่ไกลออกไปนัก จ้าวเถี่ยอิงจูงมือโจวโม่โม่เดินตรงมายังร้านอาหาร

“แม่คะ ดูสิ หน้าร้านของเกอเกอมีรถจอดเต็มเลย!” โจวโม่โม่เขย่ามือของจ้าวเถี่ยอิง พลางพูดเสียงเล็กเสียงน้อย

จ้าวเถี่ยอิงได้ยินดังนั้นก็มองไป สีหน้าประหลาดใจ “ทำไมมีรถมาจอดเยอะขนาดนี้?”

ธุรกิจดีขึ้นมันก็เป็นเรื่องดี จ้าวเถี่ยอิงอุ้มโจวโม่โม่ขึ้นมา แล้วเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น พอเข้ามาในประตูก็เห็นคนงานจากโรงงานทอผ้านั่งอยู่ในร้านสิบกว่าคน สองคนที่นั่งกินบะหมี่อยู่ตรงหน้าประตูดูเหมือนจะเป็นระดับหัวหน้า ส่วนลูกค้าคนอื่น ๆ ตรงหน้ายังว่างเปล่าอยู่เลย

“น้าจ้าว รีบไปช่วยในครัวเร็ว พวกเรายังรอกินบะหมี่ก่อนไปทำงานอยู่นะคะ” มีพนักงานหญิงคนหนึ่งเป็นคนหมู่บ้านโจว จำจ้าวเถี่ยอิงได้ จึงยิ้มทักทาย

“ได้เลย!”

จ้าวเถี่ยอิงขานรับคำหนึ่ง วางโจวโม่โม่ลง เหลือบมองจักรยานคันใหม่เอี่ยมที่จอดพิงกำแพงอยู่แวบหนึ่ง แล้วหยิบผ้ากันเปื้อนจากหลังเคาน์เตอร์มาผูก จากนั้นก็รีบร้อนเข้าไปในครัว

โจวเยี่ยนกำลังสะบัดเส้นบะหมี่อยู่ พอเห็นจ้าวเถี่ยอิงเข้ามาก็ประหลาดใจเล็กน้อย “แม่ครับ แม่มาได้ยังไง? ไม่ต้องไปขายเนื้อเหรอครับ?”

“พ่อแกกลัวว่าลูกจะยุ่งจนทำบะหมี่ขายไม่ทัน เลยให้แม่แวะมาดูหน่อย ก็มาถูกจังหวะพอดี” จ้าวเถี่ยอิงยิ้มถาม “วันนี้ทำไมลูกค้าเยอะขนาดนี้ล่ะ? แล้วจักรยานคันใหม่ในร้านนั่นมันเรื่องอะไรกัน?”

“แม่ครับ เรื่องนี้มันยาว สองสามประโยคเล่าไม่จบหรอกครับ เดี๋ยวรอผ่านช่วงวุ่นวายก่อนแล้วจะค่อย ๆ เล่าให้ฟัง” โจวเยี่ยนใส่เส้นบะหมี่กำใหญ่ในมือลงไปในหม้อ พลางยิ้มพูด “แม่ช่วยเติมฟืนสักสองท่อนทีครับ พวกเขาต้องรีบไปทำงานกัน”

“ได้!” จ้าวเถี่ยอิงรับคำ ก็ไม่ซักไซ้อะไรต่อ หันไปอยู่หลังเตาเพื่อเติมฟืนจุดไฟ

“เกอเกอ โม่โม่มาแล้ว!” โจวโม่โม่วิ่งเข้ามาในครัว เขย่งปลายเท้าไปอุ้มท่อนฟืนท่อนหนึ่งมาจากกองฟืน อุ้มมาวางไว้ข้างเท้าของจ้าวเถี่ยอิงอย่างทุลักทุเล ใบหน้าเล็ก ๆ แดงก่ำ

“โม่โม่เก่งจังเลย” โจวเยี่ยนพูดพลางยิ้ม เจ้าตัวเล็กยังสูงไม่เท่าท่อนฟืนเลย แต่ก็รู้จักช่วยงานแล้ว

“ฮะ ๆ” โจวโม่โม่โดนชม ก็ส่ายหัวไปมาอย่างภูมิใจ ผมจุกบนหัวก็ส่ายตามไปด้วย

จ้าวเถี่ยอิงเหลือบมองโจวเยี่ยนอย่างประหลาดใจเล็กน้อย เมื่อก่อนเจ้าเด็กนี่ไม่ค่อยชอบน้องสาวคนเล็กเท่าไหร่ แต่วันนี้กลับเอ่ยปากชมเธอซะงั้น

“เจ้าตัวเล็ก มาเฝ้าไฟตรงนี้” จ้าวเถี่ยอิงปิดประตูเตาไฟ แล้วจับตัวโจวโม่โม่มากดให้นั่งลงบนม้านั่งตัวเล็ก “ห้ามขยับไปไหนนะ ถ้าไฟเริ่มอ่อนลงเมื่อไหร่ก็เรียกแม่”

“ค่ะ” โจวโม่โม่พยักหน้าอย่างว่าง่าย แล้วหันไปกำชับกับเตาไฟอย่างจริงจังว่า “เตาเตา เตาเตาก็ต้องเป็นเด็กดีช่วยจุดไฟด้วยนะ!”

เส้นบะหมี่สำหรับสิบแปดที่กำลังต้มอยู่ในกระทะใบใหญ่สองใบ โจวเยี่ยนวางชามใบใหญ่เรียงเป็นแถวยาวบนเตา แล้วเริ่มปรุงเครื่องปรุง

จ้าวเถี่ยอิงก็ไม่พูดอะไรมาก ยืนดูอยู่ข้าง ๆ อย่างตั้งใจ จ้องมองลำดับและปริมาณของเครื่องปรุงต่าง ๆ ที่โจวเยี่ยนใส่ลงไป โจวเยี่ยนให้เธอทำอะไรเธอก็ทำอย่างนั้น

ฉายาสตรีเหล็กนี้ไม่ได้มาเพราะจ้าวเถี่ยอิงด่าคนเก่งเท่านั้น แต่เธอทำงานเก่งมากด้วย เมื่อก่อนตอนทำงานในคอมมูน(1) เธอมักจะทำแต้มผลงานได้มากที่สุดเสมอ แถมยังสามารถจัดเก็บบ้านช่องได้เป็นระเบียบเรียบร้อยอีกด้วย

งานอย่างการคลุกบะหมี่ ตักเครื่องราดหน้า ซึ่งไม่ได้ใช้ทักษะอะไรมากนัก เธอมองแวบเดียวก็ทำเป็นแล้ว แม้ว่าเธอจะอ่านหนังสือไม่ออก แต่ขอเพียงแค่โจวเยี่ยนบอกเธอว่าโต๊ะไหนสั่งบะหมี่อะไร เธอก็ไม่เคยทำสลับกันเลย

บะหมี่ทีละชาม ๆ ถูกยกไปเสิร์ฟที่โต๊ะของลูกค้าอย่างรวดเร็ว ประสิทธิภาพสูงขนาดนี้ ทำให้เหล่าคนงานที่ตอนแรกยังกังวลว่าจะไปทำงานสายพากันถอนหายใจอย่างโล่งอก

ทั่วทั้งร้าน มีแต่เสียงสูดเส้นบะหมี่และเสียงชื่นชมดังขึ้นมาไม่ขาดสาย

[ได้รับการยอมรับจากลูกค้า +1]

[ได้รับการยอมรับจากลูกค้า +1]

[ได้รับการยอมรับจากลูกค้า +1]

…

ส่วนโจวเยี่ยนที่อยู่ในครัวก็เก็บเกี่ยวคำชมเชยได้อย่างต่อเนื่อง

“แค่บะหมี่สามชามนี้ ร้านอาหารของเสี่ยวโจวก็ไปต่อได้แล้ว” จ้าวตงกินบะหมี่ชามที่สอง พลางรู้สึกสงสัยอยู่บ้าง “ทำไมเมื่อก่อนเขาไม่เปิดร้านบะหมี่ไปเลยตั้งแต่แรกล่ะ?”

หลินจื้อเฉียงยิ้มแล้วพูดว่า “ผมว่าฝีมือทำครัวของเสี่ยวโจวก็ไม่ได้แย่อย่างที่คุณว่านะ เนื้อตุ๋นหน่อไม้อบแห้งกับเนื้อสับผัดพริกสดสองชนิดนี่ ต่อให้ทำเป็นกับข้าวแยกต่างหากก็ไม่มีปัญหาเลย อาจจะเป็นเพราะเมื่อก่อนเขาทำเมนูจับฉ่ายเกินไปหน่อย คนหนุ่มสาวที่รู้จักแก้ไขข้อผิดพลาดของตัวเองได้นี่หาได้ยากนะ”

“ท่านพูดถูกครับ เด็กหนุ่มคนนี้ใช้ได้เลยจริง ๆ” จ้าวตงก็ยิ้มเห็นด้วย

เหล่าคนงานรีบกินบะหมี่จนหมด จ่ายเงิน แล้วรีบไปเข้างาน

“เถ้าแก่ บะหมี่ของเถ้าแก่อร่อยสุดยอดไปเลย!”

“ซี่โครงหมูหอมมาก อร่อยกว่าที่โรงอาหารทำอีก!”

“น้ำซุปก็กลมกล่อมมาก อร่อยจนคิ้วแทบร่วง”

ตอนที่เดินออกจากร้าน เหล่าคนงานก็ยังไม่ลืมที่จะเอ่ยปากชมอีกสองสามประโยค

“เดินทางดี ๆ นะครับ ไว้โอกาสหน้าเชิญใหม่ครับ” ในมือของโจวเยี่ยนกำเงินทอนอยู่หนึ่งปึก เขาส่งลูกค้าออกจากประตูด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม

“สหายเสี่ยวโจว มารับเงินโต๊ะเราด้วยครับ” หลินจื้อเฉียงยิ้มพูด

“ผมจ่ายเอง ผมจ่ายเอง” จ้าวตงรีบล้วงกระเป๋าหยิบกระเป๋าเงินออกมา

“ผู้ช่วยผู้จัดการโรงงานหลิน หัวหน้าจ้าว มื้อนี้ผมขอเลี้ยงเองครับ ถ้าไม่ใช่เพราะพวกท่านทั้งสองช่วยสนับสนุน ร้านเล็ก ๆ ของผมวันนี้คงขายไม่ออกสักชามแน่” โจวเยี่ยนรีบโบกมือห้าม แล้วเสนอขึ้นมาว่า “จะรับบะหมี่ซี่โครงหมูสักชุดกลับไปให้หลานสาวลองชิมไหมครับ? บะหมี่ซี่โครงหมูจะมีรสชาติอ่อนกว่าหน่อย ไม่แน่ว่าเธออาจจะพอมีอารมณ์อยากลองทานดู”

……….……….……….……….

(1)คอมมูน (Commune) เป็นคำศัพท์ทางการเมืองและสังคมที่มีความหมายหลักคือ ชุมชน หรือ การรวมกลุ่มกันของคนเพื่อดำเนินชีวิตและกิจกรรมร่วมกัน โดยมุ่งเน้นการแบ่งปันทรัพยากรและการทำงานร่วมกัน