บทที่ 1 เกิดใหม่ปี 1984

“ได้ยินว่าสาวที่เจ้าหนุ่มโจวเยี่ยนช่วยไว้เมื่อเช้า คือหลานสาวของผู้ช่วยผู้จัดการโรงงานหลินที่มาเยี่ยมญาติ เป็นสาวในเมือง หน้าตาสะสวยน่าดูเลยล่ะ”

“ไร้สาระน่า! เจ้าโจวเอ้อร์หวาที่ว่ายน้ำไม่เป็นนั่นน่ะนะจะช่วยคนได้? คางคกกระโดดหน้าผา อยากเป็นอินทรีเทพจอมยุทธ์หรือไง?”

“โจวเยี่ยนเป็นเด็กฝึกงานในโรงอาหารของโรงงานทอผ้าอยู่ดี ๆ ไหงถึงออกมาเปิดร้านอาหารเองได้ล่ะ? ฝีมือทำครัวครึ่ง ๆ กลาง ๆ ของเขา อาหารที่ทำออกมาไม่ไฟอ่อนไปก็เค็มไปจืดไป ขนาดข้าวผัดไข่ยังทำออกมาได้แย่ วันหนึ่งมีลูกค้าแทบไม่ถึงสามคน คาดว่าอีกสามเดือนคงเจ๊ง”

“คนหนุ่มสาวก็แบบนี้แหละ ทะเยอทะยานแต่ฝีมือไม่ถึง ไม่รู้ไปโดนใครเป่าหูมา เป็นหนี้ท่วมหัวเพื่อเปิดร้านอาหารร้านนี้ พาคนทั้งครอบครัวลงเหวไปด้วย ถ้าเจ๊งขึ้นมาจริงๆ ก็คงต้องไปขายตัวแล้วล่ะ”

“ข่าวจริงแน่นะ? โจวเยี่ยนน่ะเป็นหนุ่มรูปหล่อที่มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วเลยนะ!”

“พี่สะใภ้รองหลิน เธอนี่มันจริง ๆ เลย...”

หัวสะพานหินแห่งนี้เปรียบเสมือนศูนย์กลางข่าวกรองของเมืองเล็กๆ เหล่าหญิงวัยกลางคนหลายคนกำลังซักผ้าและพูดคุยเรื่องสัพเพเหระกันไปพลาง ไม่เว้นแม้แต่เรื่องตลกสองแง่สองง่าม

ริมถนนใกล้กับหัวสะพานมีร้านอาหารตามสั่งร้านหนึ่ง บนประตูแขวนป้าย ‘ร้านอาหารโจวเอ้อร์หวา’ ทว่าประตูบานใหญ่กลับปิดสนิท มีเพียงควันจาง ๆ ลอยออกมาจากปล่องควันเท่านั้น

ในครัวหลังร้าน โจวเยี่ยนกำลังโยนกระดาษเข้าเตาไฟ คำว่า ‘จดหมายลาตาย’ โดดเด่นเป็นพิเศษท่ามกลางเปลวเพลิง สาดส่องใบหน้าที่หล่อเหลาคมคายของเขา

เสียงหัวเราะของเหล่าป้า ๆ ปากร้ายดังแว่วเข้ามาเป็นระยะจากหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้ มุกตลกทะลึ่งตึงตังทำเอาคนฟังรู้สึกร้อนหู

แต่เหล่าป้า ๆ ก็ดูคนแม่นจริง ๆ โจวเยี่ยนเป็นอินทรีเทพจอมยุทธ์ไม่ได้แน่ ทว่าเขาไม่ได้กระโดดหน้าผา แต่กระโดดแม่น้ำชิงอีเจียง

คนว่ายน้ำไม่เป็นคนนั้นกระโดดลงไปในห้วงน้ำขี้ผึ้งขาว ถีบขาได้ไม่กี่ทีวิญญาณก็กลับสู่สายน้ำใหญ่ไป

โจวเยี่ยน หนุ่มอนาคตไกลแห่งยุค Gen Z พอลืมตาก็เห็นแขนขาวผ่องราวรากบัวคู่หนึ่งลอยผลุบ ๆ โผล่ ๆ อยู่ตรงหน้า ส่วนตัวเองก็สำลักน้ำไปหลายอึกจนแทบหายใจไม่ออก

โจวเยี่ยนที่เติบโตมาแถบชายทะเล ได้รับฉายาว่าพยูนขาวท่องคลื่น พอได้สติก็รีบคว้าแขนนั้นดึงคนขึ้นสู่ผิวน้ำทันที จากนั้นก็ประคองศีรษะของเธอจากด้านหลัง ลอยตามน้ำไปจนถึงฝั่ง แล้วดึงคนขึ้นฝั่ง

หลังจากนั้นกลุ่มคนก็กรูเข้ามาล้อม และรีบหามหญิงสาวคนนั้นออกไปอย่างตื่นตระหนก

วินาทีก่อน โจวเยี่ยนยังคงกังวลว่าสงครามภาษีการค้าระหว่างจีน-อเมริกาจะส่งผลกระทบต่อเงินฝากสามหลักของตัวเองอย่างไร วินาทีต่อมาก็โชคดีเป็นบ้า ทะลุมิติมายังปี 1984 เสียแล้ว

ในหัวสับสนอลหม่านไปหมด เขาไม่ทันได้มองชัด ๆ ด้วยซ้ำว่าหญิงสาวคนนั้นหน้าตาสะสวยเพียงใด จำได้แค่ว่าขาวและนุ่มนิ่มมาก แม้แต่เสียงกรีดร้องก็ยังแผ่วเบา

แน่นอนว่า เรื่องเหล่านี้ไม่ได้สำคัญอะไร

โจวเยี่ยนกลับมายังร้านอาหารตามความทรงจำ เขาใช้เวลาครึ่งวันในการซึมซับความทรงจำทั้งหมดของ ‘โจวเยี่ยน’ อีกคนในหัว และยอมรับความจริงที่ว่าตัวเองทะลุมิติมายังโลกคู่ขนาน ในร่างของชายหนุ่มที่ชื่อแซ่เดียวกับเขา

เจ้าของร่างเดิมปีนี้อายุยี่สิบ เป็นเด็กฝึกงานในโรงอาหารของโรงงานทอผ้าเจียโจวที่อยู่ฝั่งตรงข้ามมาสองปีครึ่ง เมื่อสองเดือนก่อนถูกไล่ออกเพราะมีเรื่องขัดแย้งกับหัวหน้าหวังในโรงอาหาร

เจ้าหมอนี่ลากพ่อของเขาไปกู้หนี้ยืมสินรวบรวมเงินมาได้ 868.52 หยวน บวกกับเงินเก็บของพ่ออีก 500 หยวน มาเซ้งร้านตรงหน้าโรงงานแห่งนี้ เปิดเป็นร้านอาหาร และลั่นวาจาไว้ว่าจะโค่นโรงอาหารของโรงงานให้ร่วง

แต่เขาก็ประเมินฝีมือทำครัวของตัวเองสูงเกินไปจริง ๆ การบริหารร้านก็เละเทะไม่เป็นท่า โรงอาหารของโรงงานยังไม่เจ๊ง แต่ร้านอาหารของเขากลับทำท่าว่าจะเจ๊งจริง ๆ เสียแล้ว

เงินที่ยืมมาก็ใช้จนหมด คำพูดโอ้อวดที่เคยลั่นไว้กลายเป็นเรื่องตลก เมื่อวานยังถูกหัวหน้าหวังคนนั้นมาเยาะเย้ยถึงที่ อีกสองวันก็ต้องจ่ายค่าเช่าร้าน เสี่ยวโจวคนนี้ซึ่งมีความสามารถในการทนต่อแรงกดดันต่ำจึงดื่มเหล้าทั้งคืน เขียนจดหมายลาตาย และกระโดดแม่น้ำชิงอีเจียงในตอนเช้าตรู่

โจวเยี่ยนมองปึกตั๋วสัญญาใช้เงินในมือ อดทนสะกดกลั้นความอยากที่จะโยนมันเข้าเตาเผาทิ้งไปด้วยกัน นี่มันเรื่องบ้าบออะไรกันวะเนี่ย?

โจวเยี่ยนที่เติบโตมาจากบ้านเด็กกำพร้ารักเงินเป็นอย่างยิ่ง มีเพียงเงินเท่านั้นที่ทำให้เขารู้สึกปลอดภัยได้

และเขาก็เป็นคนที่ขาดความรู้สึกปลอดภัยมาโดยตลอด

เขาทำงานพิเศษมานับไม่ถ้วนตั้งแต่เด็ก พอเข้ามหาวิทยาลัยก็บุกเบิกวงการสื่อโซเชียล ด้วยสไตล์การวิจารณ์ที่ตลกสามส่วน ปากจัดเจ็ดส่วน บวกกับความหล่ออีกเก้าสิบคะแนน ทำให้เขากลายเป็นบล็อกเกอร์สายอาหารชื่อดังที่มีผู้ติดตามหลักล้าน เก็บเงินได้ก้อนหนึ่งและกำลังวางแผนเปิดร้านอาหารร้านแรกของตัวเอง

อุตส่าห์ลืมตาอ้าปากได้แล้วแท้ ๆ กลับทะลุมิติมาปี 1984 กลายเป็นยาจกอีกรอบ!

โจวเยี่ยน: (□′)︵┻━┻

ข่าวดีคือ มีร้านอาหารแล้ว

ข่าวร้ายคือ ไม่เพียงแต่ได้รับสืบทอดร้านอาหารที่ใกล้จะเจ๊งร้านหนึ่ง แต่ยังติดหนี้ก้อนโตอีกด้วย

เงินก้อนนี้หากเป็นตอนก่อนที่เขาจะทะลุมิติ ก็คงเป็นแค่ค่าใช้จ่ายในการถ่ายทำมื้ออาหารมื้อเดียวเท่านั้น

แต่นี่คือปี 1984 บนเมนูเขียนด้วยลายมือที่แขวนอยู่บนผนัง: หมูสามชั้นราดซอสกระเทียม 3 เจี่ยว 5 เฟิน หมูสามชั้นนึ่งผักกาดดองเค็ม 4 เจี่ยว 5 เฟิน หมูผัดพริกเสฉวน 6 เจี่ยว ขาหมูตงพัว 1 หยวน 2 เจี่ยว...

พนักงานประจำของโรงงานทอผ้าเจียโจวที่อยู่ข้าง ๆ เงินเดือนเพียง 38.5 หยวนต่อเดือนเท่านั้น

ที่วางอยู่ด้วยกันกับตั๋วสัญญาใช้เงิน ยังมีเงิน 3 หยวน 8 เจี่ยว 7 เฟิน ตั๋วแลกเนื้อ 2 ใบ และตั๋วแลกอาหาร 3 ใบ

บล็อกเกอร์สายอาหารแบ่งออกเป็นสองประเภท:

ประเภทแรกคือ ร่างทรงเทพนักปรุงโดยกำเนิด เก่งกาจในการแบ่งปันเคล็ดลับการทำอาหาร ซึ่งจะได้รับความรักและความชื่นชมจากแฟน ๆ

อีกประเภทคือ ร่างทรงเทพนักกินโดยกำเนิด เชี่ยวชาญในการกินและจับผิด สามารถแบ่งปันรสชาติอาหารด้วยการวิจารณ์ที่แม่นยำและสีหน้าที่ดูโอเวอร์ ล่อลวงให้แฟน ๆ เปิดแอปพลิเคชันสีเหลืองอันชั่วร้ายในยามค่ำคืน

โชคร้ายมากที่โจวเยี่ยนจัดอยู่ในประเภทหลัง

เขาไม่ได้มีความสามารถขนาดที่ว่าแค่พับแขนเสื้อขึ้นแล้วโชว์ฝีมือเพียงเล็กน้อย ก็จะสามารถชุบชีวิตร้านอาหารในเมืองเล็กๆ ทางตอนใต้ของเสฉวนแห่งนี้ให้กลับมามีธุรกิจที่เฟื่องฟูได้

แต่สถานการณ์ก็ยังไม่ถือว่าเลวร้ายเกินไป เขาละสายตาจากเตาไฟ เพียงแค่คิดในใจ ในสายตาของเขาก็ปรากฏหน้าต่างสถานะขึ้นมา:

[ผู้เล่น: โจวเยี่ยน]

[อาชีพ: พ่อครัว]

[ค่าความมั่งคั่ง: -858.52]

[ทักษะอาชีพ]:

ทักษะการใช้มีด (ระดับกลาง): 8604/10000 (ทักษะการใช้มีดของคุณเพียงพอที่จะรับมือกับความต้องการของอาหารส่วนใหญ่ได้)

การควบคุมไฟ (ระดับต้น): 668/1000 (ห่วย ยังต้องฝึกฝนอีก)

การปรุงรส (ระดับต้น): 695/1000 (ราชาเกลือ เบามือหน่อย)

วาทศิลป์ (ระดับสูง): 88888/100000 (หมูเขี่ยม่านประตู——อาศัยปากล้วน ๆ)

[เมนูที่เชี่ยวชาญ]:

หมูสามชั้นนึ่งผักกาดดองเค็ม (ระดับต้น): 26/1000 (น้องชายออกไปเดินเล่น เดินเอานะพี่)

หมูผัดพริกเสฉวน (ระดับต้น): 55/1000 (ถนนลาดยางใหม่มันเรียบดีจริง ๆ ไม่มีกรวดหินเลย)

ขาหมูตงพัว (ระดับต้น): 12/1000 (ความขยันสามารถชดเชยความบกพร่องได้)

แตงกวาทุบ (ระดับกลาง): 1871/10000 (ปรมาจารย์แตงกวา ช่างเก่งกาจจริง ๆ)

...

[ภารกิจหลัก: จงเป็นเทพกระทะเหล็ก! สร้างชื่อเสียงให้ลือลั่นไปทั่วโลก!]

[ภารกิจมือใหม่: กรุณาผูกพันธะกับร้านอาหาร 1 แห่ง รางวัลภารกิจ: แพ็กเกจเริ่มต้น]

[ห้างสรรพสินค้าความมั่งคั่ง]: เปิดใช้งานเมื่อค่าความมั่งคั่งถึง 1000

นี่คือหน้าต่างสถานะผู้เล่นในเกมโฆษณาแนวฝึกฝนเชฟเทพกระทะเหล็กที่โจวเยี่ยนเพิ่งรับงานมา ด้วยความทุ่มเทในการทำงาน เขายังอุตส่าห์ลองเล่นเกมนี้อยู่สองวัน ไม่นึกเลยว่ามันจะทะลุมิติตามเขามาด้วย

แถบข้อมูลนี้คือระดับความสามารถที่แท้จริงของเขาในปัจจุบัน ซึ่งอธิบายได้อย่างรอบด้านว่าเหตุใดร้านอาหารโจวเอ้อร์หวาถึงกำลังเผชิญหน้ากับการปิดกิจการ

ทักษะการใช้มีดที่ยอดเยี่ยม แต่ความสามารถในการควบคุมไฟและการปรุงรสที่ย่ำแย่ บ่งบอกว่าเสี่ยวโจวคนนี้เป็นได้แค่ลูกมือเตรียมวัตถุดิบ ยังไม่สามารถเรียกได้ว่าเป็นพ่อครัว

เมนูที่แปะอยู่เต็มผนัง มีเพียงเมนูแตงกวาทุบเท่านั้นที่ผ่านมาตรฐาน

ฝีมือทำครัวช่างเลวร้ายจนไม่กล้ามองจริง ๆ

แต่สไตล์การประเมินของระบบนี่มันช่างประชดประชันเสียจริง หรือว่ามันปรับตามลักษณะนิสัยของแต่ละคนด้วย?

โจวเยี่ยนก็เหมือนกับเหล่าผู้มีเกียรติที่กำลังอ่านอยู่นี้ ปกติก็ชอบอ่านนิยายออนไลน์เช่นกัน คุ้นเคยกับการทะลุมิติและระบบเป็นอย่างดี และยอมรับมันได้อย่างรวดเร็ว

ตอนที่อ่านก็ด่าอย่างหัวเสีย: ระบบอีกแล้ว!

พอมาเจอกับตัวเอง: หอมหวานจริง ๆ!

ปี 1984 สำหรับโจวเยี่ยนแล้วมันช่างห่างไกลเหลือเกิน ไม่มีฟิลเตอร์ฟรุ้งฟริ้งสวยงาม และไม่มีความทรงจำใด ๆ

แต่เขาเคยถ่ายทำร้านอาหารเก่าแก่มามากมาย สัมภาษณ์เจ้าของร้านอาหารที่สร้างตัวขึ้นมาด้วยมือเปล่าก็ไม่น้อย การนำเสนอเรื่องราวเบื้องหลังอาหารเลิศรสมาเป็นจุดขายของวิดีโอก็เป็นหนึ่งในเอกลักษณ์ของเขาเช่นกัน

การเปิดร้านอาหารในยุค 80 ถือเป็นคนกลุ่มแรก ๆ ที่กล้าลองหลังจากเศรษฐกิจภาคเอกชนได้รับการปลดล็อก ดีกว่าการไปขุดหาอาหารในดินเป็นไหน ๆ

โจวเยี่ยนเคยทำงานพิเศษเป็นพนักงานเสิร์ฟในร้านอาหาร ทั้งยังเป็นบล็อกเกอร์สายอาหารมาสี่ปี และยังเตรียมตัวเปิดร้านมาครึ่งปี นอกจากฝีมือทำครัวที่ยังไม่เอาไหนแล้ว เขาก็มีความสามารถในการเปิดร้านครบถ้วน

และระบบนี้ ก็สามารถมาเติมเต็มจุดอ่อนตรงนี้ของเขาได้พอดี

โจวเยี่ยนยืนขึ้น และเลือกผูกพันธะ

[ติ๊ง! ผูกพันธะร้านอาหารโจวเอ้อร์หวาสำเร็จ มอบแพ็กเกจเริ่มต้น กรุณารับ!]

โจวเยี่ยนใช้ความคิดเปิดแพ็กเกจ:

[บะหมี่แห้งเนื้อสับผัดพริก] [บะหมี่น้ำเนื้อตุ๋น] [บะหมี่ซี่โครงหมู] [ผักดอง]

รายการอาหารที่สามารถเรียนรู้ได้สี่รายการเด้งขึ้นมาในคราวเดียว

ดวงตาของโจวเยี่ยนเป็นประกาย เมนูบะหมี่สามอย่าง เสิร์ฟคู่กับผักดองหนึ่งอย่าง นี่คือจะให้เขาเปลี่ยนไปเปิดร้านบะหมี่งั้นหรือ?

ความอลังการของแพ็กเกจเริ่มต้นนี้ช่างเหนือความคาดหมายของเขาไปหน่อย

เขาใช้ความคิดคลิกทีเดียว สูตรอาหารทั้งสี่ก็ถูกเปิดออกพร้อมกัน ในหัวของเขาก็ดังหึ่งขึ้น รู้สึกเหมือนถูกยัดอะไรมากมายเข้ามา จนรู้สึกมึนงงไปชั่วขณะ

ในไม่ช้า สีหน้าของโจวเยี่ยนก็ปรากฏร่องรอยของความยินดี

มันไม่ใช่สูตรอาหารแห้ง ๆ สี่แผ่น ไม่ใช่วิดีโอสอนออนไลน์ในหัว แต่เป็นความรู้ที่เข้ามาอยู่ในสมองของเขาโดยตรง!

ตั้งแต่การหมักแป้งไปจนถึงการดึงเส้นบะหมี่ ตั้งแต่การจัดการเนื้อวัวไปจนถึงการตุ๋นเนื้อ ตั้งแต่การเคี่ยวน้ำซุปกระดูกไปจนถึงการปรุงรสบะหมี่ มันเป็นประสบการณ์ที่ครบถ้วนสมบูรณ์ทั้งชุด เหมือนกับความทรงจำที่เขารับสืบทอดมาจากเสี่ยวโจว มันชัดเจนและไม่มีความรู้สึกขัดแย้งแม้แต่น้อย

โจวเยี่ยนเป็นบล็อกเกอร์สายอาหารที่มีคุณภาพคนหนึ่ง แถมยังได้รับพื้นฐานการทำอาหารมาจากเสี่ยวโจว เขาสามารถตัดสินจากสูตรอาหารในหัวได้ว่าบะหมี่สามอย่างนี้รสชาติไม่เลวแน่นอน

เขาเรียนรู้วิธีทำบะหมี่สามชนิด และไม่ใช่เพียงเท่านั้น

หากลองมองในมุมกลับกัน เนื้อสับผัดพริกสองชนิดก็เป็นสุดยอดเมนูกินกับข้าว เนื้อตุ๋นหน่อไม้ก็ถือเป็นอาหารเสฉวนคลาสสิกจานหนึ่ง ซี่โครงหมูตุ๋นจนเปื่อยนุ่มหลุดออกจากกระดูกใครเล่าจะปฏิเสธได้ลง?

โจวเยี่ยนเรียนมหาวิทยาลัยที่เฉิงตูสี่ปี เป็นบล็อกเกอร์สายอาหารที่สร้างช่องจากการถ่ายทำอาหารเสฉวน เขาเข้าใจอาหารเสฉวนดีเกินไปแล้ว

ร้านบะหมี่ที่อร่อย ในครัวมักจะมีเชฟอาหารเสฉวนฝีมือฉกาจอยู่เสมอ

หากพูดถึงระดับความชื่นชอบในเส้นบะหมี่ คนเสฉวนไม่แพ้คนภาคเหนือเลยแม้แต่น้อย

ที่นี่ ทุกสิ่งสามารถนำมาทำเป็นหน้าบะหมี่ได้ เขาเคยกินบะหมี่เป็ดผัดขิง บะหมี่ไส้หมู บะหมี่ปลาไหล บะหมี่เครื่องในไก่ บะหมี่ตับหมู บะหมี่เนื้อกระต่าย... รวมถึงบะหมี่เต้าฮวยที่แสนประหลาด

ปัญหาใหญ่อย่างหนึ่งของร้านอาหารโจวเอ้อร์หวาก็คือ ก้าวใหญ่เกินไป แต่เสี่ยวโจวกลับไม่มีความสามารถที่สอดคล้องกัน ผลลัพธ์ก็เลยเจ็บตัว

ลูกมือเตรียมวัตถุดิบที่ทำเป็นแค่แตงกวาทุบ กลับทำเมนูอาหารสามสิบสี่สิบรายการให้ตัวเอง แค่ต้นทุนวัตถุดิบที่ต้องเตรียมในแต่ละวันก็เพียงพอที่จะลากร้านอาหารที่แทบไม่มีลูกค้าร้านนี้ให้ล้มละลายได้แล้ว

แน่นอนว่า เมนูแตงกวาทุบเพียงอย่างเดียวก็ไม่สามารถพยุงร้านอาหารทั้งร้านไว้ได้เช่นกัน

ค่าเช่าร้านอาหารเดือนละ 15 หยวน ยังมีค่าบริหารจัดการที่ต้องจ่ายและค่าใช้จ่ายจิปาถะต่าง ๆ ต้นทุนเหล่านี้รวมกันแล้วสูงถึง 20 หยวน

ร้านอาหารนี้ไม่ใช่ของหอมหวานอะไรเลย หากตกอยู่ในมือคนทั่วไป มันก็คือเผือกร้อนดี ๆ นี่เอง

ตอนนี้โจวเยี่ยนเรียนรู้เมนูบะหมี่สามอย่าง และผักดองรสชาติสดชื่นแก้เลี่ยนอีกหนึ่งอย่าง ก็นับว่าพอมีหนทางแก้ไขสถานการณ์แล้ว

เขาเดินออกจากห้องครัว แล้วกระชากเมนูที่เขียนด้วยลายมือซึ่งแปะอยู่บนผนังลงมาขยำเป็นก้อน

ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ทุกเมนูใหม่ในรายการอาหารของร้านอาหารโจวเอ้อร์หวาจะต้องผ่านด่านของเขาก่อน จะไม่มีการประนีประนอมใด ๆ ทั้งสิ้น

พรุ่งนี้ เริ่มขายบะหมี่!

อีกสามวันต้องจ่ายค่าเช่าร้าน หาเงินค่าเช่าให้ได้ก่อนค่อยว่ากัน

……….……….……….……….

เกร็ดความรู้: สกุลเงินของประเทศจีนคือเงินสกุลเหรินหมินปี้[￥RMB] หน่วยเงินต่าง ๆ แบ่งออกเป็น 元 (yuán) หยวน 角 (jiǎo) เจี่ยวหรือกั๊ก และ 分 (fēn) เฟินหรือสตางค์ โดยมีลำดับการเรียงดังนี้ 元 หยวน (￥1) 角 เจี่ยว (￥0.1) 分 เฟิน (￥0.01)