บทที่ 8 ความทุกข์ระทมจากลายเส้น

บทที่ 8 ความทุกข์ระทมจากลายเส้น

ยามวิกาล

ณ มิติหมอกสีเทา

"เฮ้ พี่น้อง ข้ามาแล้ว"

ลุคฮอกวอตส์มาถึงเป็นคนสุดท้าย แต่เมื่อเห็นใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสของลุคคนอื่นๆ อีกสามคน ก็ชัดเจนว่าครั้งนี้พวกเขาได้รับผลประโยชน์กันมาไม่น้อย

"มาสักที พวกเรารอนายอยู่นานแล้ว"

ลุคโจรสลัดใจร้อนที่สุด เขาคว้าตัวลุคฮอกวอตส์มาแล้วทำการแลกเปลี่ยนความทรงจำทันที ลุคคนอื่นๆ ก็เข้ามารุมล้อมเช่นกัน ไม่นานความทรงจำของทั้งสี่ก็ผุดขึ้นมา

"โอ้โห จักระสามารถเปลี่ยนคุณสมบัติธาตุได้ตามใจนึก แถมดูเหมือนจะมีคาถาไม้ด้วยงั้นรึ? ลุคโฮคาเงะ นายกำลังจะรุ่งแล้วนี่นา!"

ลุคฮอกวอตส์กล่าวด้วยความประหลาดใจ

พักเรื่องการเปลี่ยนแปลงของจักระไว้ก่อน การปรากฏขึ้นของคาถาไม้นับเป็นเรื่องที่น่ายินดีอย่างยิ่ง

ท้ายที่สุดแล้ว นี่คือคาถาไม้ คาถาไม้อันไร้เทียมทานของโฮคาเงะรุ่นที่หนึ่ง ยิ่งไปกว่านั้น การมีคาถาไม้อยู่ในหมู่บ้านโคโนฮะก็แทบไม่ต่างอะไรกับการมียันต์กันตายชั้นเลิศ

"เฮ้อ คาถาไม้ก็งั้นๆ แหละ อีกอย่าง ดันโซเจ้านั่นยังอยู่ ข้ายังไม่กล้าเปิดเผยมันตอนนี้หรอก ก็แค่มีไพ่ตายเพิ่มมาอีกใบเท่านั้น"

ลุคโฮคาเงะโบกมือปัดอย่างไม่ใส่ใจ ทว่ามุมปากที่ยกขึ้นนั้นไม่อาจปกปิดความภาคภูมิใจได้

"ลุคโจรสลัดเองก็ไม่เลวเลยนี่ ปลุกฮาคิได้สองรูปแบบ แถมยังได้ความสามารถในการแปลงร่างมาอีก ตอนนี้แทบจะไม่ต่างอะไรกับผู้มีพลังผลปีศาจสองสายเลย ที่สำคัญคือ พอแปลงร่างได้ การหนีออกจากแมรี่จัวส์ก็กลายเป็นเรื่องง่ายนิดเดียว"

"หึๆ ทั้งหมดนี้ก็ต้องขอบคุณพวกพี่น้องไม่ใช่หรือไง?"

เมื่อเทียบกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลเมื่อวาน วันนี้ลุคโจรสลัดดูเหมือนเป็นคนละคน ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มมากขึ้น มีความมั่นใจและสุขุมเยือกเย็น ไร้ซึ่งแววตาที่ระแวดระวังและคับแค้นใจเหมือนก่อนหน้านี้

แม้ว่าลุคทุกคนจะเป็นคนคนเดียวกันในชาติก่อน แต่เนื่องจากสภาพแวดล้อมและสถานการณ์การเติบโตที่ต่างกัน นิสัยใจคอจึงเปลี่ยนไปบ้างเล็กน้อย

อย่างไรก็ตาม สิ่งหนึ่งที่แน่นอนคือ ไม่มีใครอยากเห็นลุคคนใดคนหนึ่งต้องกลายเป็นคนเก็บกดหรือสุดโต่ง เมื่อเห็นการเปลี่ยนแปลงของลุคโจรสลัด ลุคคนอื่นๆ ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

"แล้วนายจะเอายังไงต่อ? จะหนีออกมาเลย หรือจะทำตามแผนเดิม?"

ลุคโปเกมอนเอ่ยถาม ผลพลอยได้ของเขาก็มีไม่น้อยเช่นกัน การยกระดับพรสวรรค์นำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงความแข็งแกร่งโดยตรงที่สุด ที่สำคัญคือ ร่างมนุษย์ของเขาสามารถใช้ความสามารถพิเศษได้แล้ว ซึ่งทำให้เขาดีใจจนแทบบ้า

แม้ว่าจะข้ามมิติมาเป็นเมตามอน แต่ลุคเมตามอนก็ยังมีหัวใจของเทรนเนอร์ การเสริมแกร่งให้ร่างมนุษย์แบบนี้คือสิ่งที่เขาต้องการพอดี

"จะทำยังไงได้ล่ะ? ก็ต้องทำต่อไปสิ ข้าจะทิ้งแฮนค็อกแล้วหนีไปคนเดียวได้ยังไง อีกอย่าง ข้าก็ยินดีเป็นอย่างยิ่งที่จะช่วยสร้างความวุ่นวายให้พวกเผ่ามังกรฟ้าสักหน่อย"

ลุคโจรสลัดกล่าวอย่างมั่นใจ

"ข้าดูออกนะ ไอ้เรื่องสร้างความวุ่นวายให้เผ่ามังกรฟ้ามันก็แค่ข้ออ้าง ตัดใจทิ้งแฮนค็อกไม่ลงต่างหากคือเรื่องจริง พวกเราต่างก็เป็นลุคเหมือนกัน นายจะมาหลอกใครกันฮะ?"

ลุคฮอกวอตส์อิจฉาตาร้อนจนแทบจะละลาย ให้ตายเถอะ ลุคโจรสลัดได้กินดีอยู่ดีขนาดนั้น แต่ในโลกแฮร์รี่ พอตเตอร์ แทบจะหาสาวงามไม่ได้เลย

ท้ายที่สุดแล้ว มันเป็นความพ่ายแพ้ทางด้านลายเส้น สาวสามมิติจะไปสู้สาวสองมิติได้ยังไงกัน?

"ใช่ๆ! อายุแค่นี้ก็คิดเรื่องผู้หญิงแล้ว ช่างไร้หัวใจจริงๆ!" ลุคโฮคาเงะร่วมผสมโรงจากด้านข้าง

"บ้าเอ๊ย ฮอกวอตส์น่ะพอเข้าใจได้ แต่ไอ้หน้าซื่ออย่างนายมีหน้ามาว่าข้าด้วยเรอะ? ไม่รู้ว่าวันๆ ใครกันที่เอาแต่หวานแหววกับฮินาตะ คนที่วางแผนกินตับเด็กระยะยาวอย่างนายน่ะน่ารังเกียจยิ่งกว่าอีก!"

ลุคโจรสลัดสวนกลับทันควัน

"ของพวกเราคือรักแท้เว้ย!"

"เหอะ หวังว่าตอนนายเจอซามุยในอนาคต นายจะพูดแบบเดียวกันนะ นั่นรักแท้เรอะ? นายมันก็แค่หลงใหลเรือนร่างของหล่อน!"

"หุบปากไปเลย ไอ้เวร!"

ลุคโฮคาเงะอยากจะรักเดียวใจเดียวกับฮินาตะตลอดไปจริงๆ แต่เขาก็ตัดใจทิ้งซามุยไม่ลง ก็หล่อนทั้งขาวทั้งใหญ่นี่นา ความลับเล็กๆ ของเขาจึงถูกลุคโจรสลัดแฉออกมาอย่างโหดร้าย

"พวกแกสองคนหยุดทำตัวเหมือนคนมีปัญญาแต่แกล้งโง่ได้แล้ว เคยคิดถึงความรู้สึกของข้าบ้างไหม?"

ทั้งสองคนเถียงกันอย่างดุเดือด แต่ดาเมจที่ทำใส่กันนั้นต่ำเตี้ยเรี่ยดิน คนที่เจ็บปวดที่สุดกลับเป็นลุคฮอกวอตส์ที่นั่งฟังอยู่ เพราะปัญหาเรื่องลายเส้น ทำให้เขายากที่จะหาภรรยาที่ทั้งสวยทั้งใหญ่แบบนั้นในโลกแฮร์รี่ พอตเตอร์

เมื่อเห็นลุคฮอกวอตส์ระเบิดอารมณ์ ลุคโจรสลัดและลุคโฮคาเงะก็หันมาสบตากันแล้วหัวเราะแห้งๆ พวกเขาต่างก็เป็นลุค ย่อมรู้ไส้รู้พุงกันดีที่สุด

"อะแฮ่ม เวลามีจำกัด สิ่งสำคัญอันดับแรกคือปรับปรุงแผนการเพิ่มความแข็งแกร่งของพวกเราให้สมบูรณ์"

ลุคโปเกมอนก้าวเข้ามาไกล่เกลี่ย

"ข้าเชื่อว่าทุกคนคงรู้สึกได้ เพราะลุคฮอกวอตส์ ช่องทางการถ่ายทอดทักษะระหว่างพวกเราได้ถูกเปิดออกในเบื้องต้นแล้ว แม้ว่าจะยังอีกยาวไกลกว่าจะสลับสับเปลี่ยนทักษะกันได้อย่างสมบูรณ์ แต่นี่ก็นับเป็นการเริ่มต้นที่ดีอย่างไม่ต้องสงสัย"

พลังงานสากลนั้นมีอยู่แล้ว แต่เพื่อให้สามารถใช้ทักษะข้ามสายกันได้ จำเป็นต้องดัดแปลงวิธีการใช้งาน เช่น การประสานอินของนารูโตะ การร่ายคาถาและการตวัดไม้กายสิทธิ์ของแฮร์รี่ พอตเตอร์ เป็นต้น

อย่างไรก็ตาม นี่ไม่ใช่ปัญหาใหญ่สำหรับเหล่าลุค เพราะด้วยพรสวรรค์ที่ทับซ้อนกัน พวกเขาได้กลายเป็นอัจฉริยะที่แท้จริงไปแล้ว

นอกเหนือจากนั้นคือแผนการรวบรวมทักษะ ในขณะที่พัฒนาความแข็งแกร่ง เหล่าลุคจะรวบรวมทักษะที่มีประโยชน์ให้ได้มากที่สุด เช่น แปดด่านพลัง, คาถาเบียคุโก และกระบวนท่าของไคริกี้จากโลกนารูโตะ รวมถึงคาถาอาคม การปรุงยา การเล่นแร่แปรธาตุ ฯลฯ จากโลกแฮร์รี่ พอตเตอร์

นี่เป็นหน้าที่หลักของลุคทั้งสามคน คือ โฮคาเงะ, โปเกมอน และฮอกวอตส์ ส่วนลุคโจรสลัด เขาเพียงแค่ต้องฝึกฝนรูปแบบทั้งหกและวิชาดาบให้เชี่ยวชาญก็พอ

ท้ายที่สุดแล้ว โลกวันพีซเป็นถิ่นของผู้มีพลังผลปีศาจและผู้ใช้ฮาคิเป็นหลัก อย่างอื่นมีน้อยมาก

จากนั้นก็เป็นภารกิจย่อยของลุคแต่ละคน ตัวอย่างเช่น ลุคโปเกมอนรับปากลุคฮอกวอตส์ว่าจะให้ความสำคัญกับการเรียนรู้ท่าโจมตีธาตุมืดและธาตุพลังจิตเป็นอันดับแรก

ท่าโจมตีของธาตุเหล่านี้มีผลดีเยี่ยมต่อประเภทผี และอาจจะมีประโยชน์ในการรับมือกับลอร์ดโวลเดอมอร์

ลุคโฮคาเงะก็รับปากว่าจะหาคาถาผนึกพื้นฐานมาศึกษา ส่วนคาถาจิตย้ายร่างนั้นเลิกคิดไปได้เลย ต่อให้ขายวิญญาณก็คงหามาไม่ได้

ตระกูลใหญ่ในโลกนารูโตะนั้นหัวโบราณมากและหวงแหนวิชาลับของตนยิ่งชีพ เว้นแต่จะยอมแต่งงานเข้าตระกูล แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะได้วิชาลับของตระกูลอื่นมาครอง

ทว่า ก็ยังมีข้อยกเว้นอยู่หนึ่งคน บางทีคาถาผนึกระดับสูงและวิชานินจาลับอื่นๆ อาจจะได้มาด้วยเงินหรือการพนัน

แต่ลุคโฮคาเงะยังไม่รู้เลยว่าตอนนี้เจ๊แกอยู่ที่ไหน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการสร้างสายสัมพันธ์

หลังจากตกลงภารกิจของแต่ละคนเรียบร้อยแล้ว เหล่าลุคก็ได้หารือกันถึงความเป็นไปได้ที่จะเปลี่ยนแฮร์รี่ให้กลายเป็นพลังสถิตร่างของลอร์ดโวลเดอมอร์ ก่อนที่จะแยกย้ายกันไป ในช่วงเวลาต่อจากนี้ ทุกคนคงจะยุ่งกันน่าดู