บทที่ 179 มายากลเสกของในอากาศ

"ขอโทษจริงๆนะคะ!" ฉิวเฉียนเว่ยโค้งตัวขอโทษหวังฮ่าวหรานอย่างนอบน้อม แววตาฉายความกังวล

"เรื่องให้เป็นแฟน... ฉันคงทำไม่ได้จริงๆ แต่ฉันยินดีชดใช้ให้เป็นเงินแทน... คุณเรียกราคามาได้เลยค่ะ ถ้าฉันจ่ายไหว ฉันจะจ่ายให้ทันที!"

หวังฮ่าวหรานไม่ได้แปลกใจกับปฏิกิริยาของเธอ

ฉิวเฉียนเว่ยเป็นถึงนางเอกระดับท็อป ค่าเสน่ห์สูงลิบลิ่ว จะให้ยอมตกลงเป็นแฟนง่ายๆแค่เพราะคำท้าพนันปากเปล่ามันก็คงจะง่ายไปหน่อย

"ฮ่าๆ ล้อเล่นครับคุณฉิว ไม่ต้องซีเรียสขนาดนั้นก็ได้" หวังฮ่าวหรานหัวเราะเบาๆ

อย่าลืมว่าตรงนี้ยังมีนางเอกอีกตั้งหลายคนยืนอยู่

เมื่อกี้ที่แกล้งฉิวเฉียนเว่ยก็แค่หยอกเล่นขำๆ แล้วก็ถือโอกาสปั่นหัวไอ้เด็กนรกนั่นไปด้วยในตัว

"คุณนี่... เป็นสุภาพบุรุษจริงๆ ขอบคุณมากนะคะ" ฉิวเฉียนเว่ยถอนหายใจโล่งอก มองหวังฮ่าวหรานด้วยสายตาชื่นชมที่มากขึ้นกว่าเดิม

ผู้ชายคนนี้... นอกจากจะหน้าตาดีแล้ว นิสัยยังน่าคบหาอีกด้วย

【ติ๊ง! นางเอก 'ฉิวเฉียนเว่ย' รู้สึกประทับใจในตัวโฮสต์ ค่าความชอบเพิ่มขึ้น 10 แต้ม ค่าความชอบรวมปัจจุบันคือ 30 (สนิทสนม)】

【ติ๊ง! โฮสต์ส่งผลกระทบต่อเนื้อเรื่อง ได้รับแต้มวายร้าย 300 แต้ม!】

ข้างๆกัน หลินเฉินยืนหน้าบูดเป็นตูดลิง

"สมน้ำหน้า ชอบโม้นัก โดนซะบ้างจะได้จำ" ฉิวเฉียนเว่ยหันไปตำหนิน้องชาย

"ผมเล่นมายากลเป็นจริงๆนะ! เมื่อกี้มันแค่อุบัติเหตุ!" หลินเฉินเถียงคอเป็นเอ็น

"งั้นก็แสดงให้ดูเดี๋ยวนี้เลยสิ" ฉิวเฉียนเว่ยท้า

"เดี๋ยว! รอแป๊บ ผมไปเตรียมของก่อน!"

มายากลไม่ใช่เวทมนตร์ มันต้องมีอุปกรณ์

เมื่อกี้เขาใช้ดอกไม้ข้างทางมาเป็นอุปกรณ์ แต่ตอนนี้ดอกไม้มันอันตรธานหายไปแล้ว เขาต้องไปหาอันใหม่มาแทน

"ผมก็เล่นมายากลเป็นเหมือนกันนะ ถ้าคุณฉิวอยากดู ผมแสดงให้ดูตอนนี้ได้เลย" หวังฮ่าวหรานแทรกขึ้นมา

หลินเฉินที่กำลังจะเดินออกไปหาของ ชะงักกึกทันที

"คุณก็เล่นมายากลเป็นเหรอคะ? จริงเหรอ?" ฉิวเฉียนเว่ยถามด้วยความตื่นเต้น

ฉินหยุนหาน สวี่มู่เหยียน มู่เจาเจา และเหวินจิงต่างก็หันมามองเขาด้วยความสนใจ

"แน่นอนครับ" หวังฮ่าวหรานพยักหน้า "มายากลของผมเรียกว่า 'อ่านใจทะลุวัตถุ' แค่จ้องตากัน 30 วินาที ผมสามารถบอกได้แม่นยำเลยว่าในกระเป๋าสตางค์ของอีกฝ่ายมีอะไรอยู่บ้าง"

พูดจบ เขาก็กวาดสายตามองสาวๆ

"ใครอยากลองบ้าง?"

"ฉันๆ! ฉันอยากลอง!" มู่เจาเจายกมือคนแรก

"ฉันด้วย!"

"ฉันก็อยากลอง!"

ฉินหยุนหานกับสวี่มู่เหยียนแย่งกันเสนอตัว

เหวินจิงก็อยากลอง แต่เห็นเพื่อนแย่งกันแล้วเลยได้แต่เงียบ

"หึ... พวกพี่สาวเขารู้จักกับนายอยู่แล้ว นายอาจจะเคยแอบดูกระเป๋าสตางค์พวกเธอมาก่อนก็ได้ แบบนั้นจะเรียกว่ามายากลได้ไง?" หลินเฉินขัดคออย่างรู้ทัน

"ถ้าแน่จริง... มาทายกระเป๋าสตางค์ของผมดีกว่า!"

หวังฮ่าวหรานไม่สนใจเด็กเปรต เขาหันไปหาฉิวเฉียนเว่ย

"คุณฉิว พอจะให้เกียรติร่วมแสดงกับผมได้ไหมครับ?"

"ได้ค่ะ" ฉิวเฉียนเว่ยพยักหน้า

"งั้นเริ่มเลยนะครับ" หวังฮ่าวหรานขยับเข้าไปใกล้เธอ หยุดห่างประมาณครึ่งเมตร แล้วจ้องตาเธอเขม็ง

ฉิวเฉียนเว่ยเขินอายเล็กน้อย หลบสายตาไปแวบหนึ่ง

"คุณฉิวครับ ต้องจ้องตาผมตลอด 30 วินาทีนะครับ ไม่งั้นมนต์จะเสื่อม" หวังฮ่าวหรานกำชับ

"เข้าใจแล้วค่ะ" ฉิวเฉียนเว่ยสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามสลัดความเขินอายทิ้งไป แล้วจ้องตาตอบกลับอย่างตั้งใจ

หวังฮ่าวหรานแอบยิ้มในใจ

เขาว่ากันว่า... การจ้องตากัน 30 วินาที จะทำให้เกิดปฏิกิริยาเคมีบางอย่างที่เรียกว่า 'ความหวั่นไหว' (แน่นอน... ทฤษฎีนี้ใช้ได้ผลเฉพาะกับคนหน้าตาดีเท่านั้น)

เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า

เมื่อผ่านไป 25 วินาที เสียงสวรรค์จากระบบก็ดังขึ้น

【ติ๊ง! นางเอก 'ฉิวเฉียนเว่ย' รู้สึกหวั่นไหว ค่าความชอบเพิ่มขึ้น 5 แต้ม ค่าความชอบรวมปัจจุบันคือ 35 (สนิทสนม)】

【ติ๊ง! โฮสต์ส่งผลกระทบต่อเนื้อเรื่อง ได้รับแต้มวายร้าย 200 แต้ม!】

มายากลน่ะเรื่องรอง... จีบสาวต่างหากคือเป้าหมายหลัก!

"ครบ 30 วินาทีแล้ว! พอได้แล้ว!" หลินเฉินที่ยืนจับเวลาอยู่ข้างๆรีบตะโกนขัดจังหวะทันทีที่ครบเวลา

ฉิวเฉียนเว่ยรีบละสายตา หน้าแดงซ่าน รู้สึกร้อนวูบวาบที่ใบหน้า

แต่เธอก็รีบปรับอารมณ์ให้เป็นปกติ

"ไหนลองบอกซิว่าในกระเป๋าสตางค์พี่เจ็ดมีอะไรบ้าง?" หลินเฉินท้า

ทุกคนต่างรอฟังคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ

"มีบัตรประชาชน 1 ใบ, บัตร ATM 3 ใบ, รูปถ่ายหน้าตรงขนาด 1 นิ้วของคุณฉิว 1 ใบ, แล้วก็มีเงินสด 1,213 หยวน... แบ่งเป็นแบงก์ร้อย 10 ใบ, แบงก์ห้าสิบ 4 ใบ, แบงก์ห้า 2 ใบ, แล้วก็แบงก์หนึ่งหยวนอีก 3 ใบ" หวังฮ่าวหรานร่ายยาวอย่างละเอียด

ฉิวเฉียนเว่ยอึ้งไปเลย

ขนาดตัวเธอเองยังจำรายละเอียดในกระเป๋าสตางค์ตัวเองไม่ได้ขนาดนี้

เธอรีบหยิบกระเป๋าออกมาเปิดนับดู

"พี่เจ็ด จริงไหม?" หลินเฉินถาม

"ถูกหมดเลย! เป๊ะทุกอย่าง!" ฉิวเฉียนเว่ยอุทานด้วยความตกใจ

ฉินหยุนหานและสาวๆคนอื่นมองหวังฮ่าวหรานด้วยความทึ่ง

หวังฮ่าวหรานยิ้มอย่างผู้ชนะ

เขาไม่ได้เล่นมายากล... เขาแค่ใช้สกิล 'ตาทิพย์' ส่องดูต่างหาก!

"มายากลเด็กเล่นชัดๆ ก็แค่เดาสุ่ม ถ้าเก่งจริงต้องเล่นของยากกว่านี้สิ" หลินเฉินยังไม่ยอมแพ้ พยายามดิสเครดิตหวังฮ่าวหรานเต็มที่

"น้องชายคุณเป็นเด็ก ผมไม่ถือสาหรอก" หวังฮ่าวหรานพูดอย่างใจกว้าง ก่อนจะหันไปหาฉิวเฉียนเว่ย "แต่จริงๆแล้วผมมีทีเด็ดกว่านี้อีก เรียกว่า 'คว้าของข้ามมิติ' สนใจจะชมไหม?"

"ถ้าคุณยินดีแสดงให้ดู ฉันก็ยินดีรับชมค่ะ"

"ขอยืมรูปถ่ายในกระเป๋าสตางค์เมื่อกี้หน่อยได้ไหมครับ?"

"ได้สิคะ" ฉิวเฉียนเว่ยหยิบรูปออกมาส่งให้

"คุณฉิวช่วยเอารูปนี้ไปซ่อนไว้ในตัวคุณตรงไหนก็ได้ครับ ผมจะไม่แตะต้องตัวคุณแม้แต่ปลายเล็บ แต่ผมจะเอารูปนั้นออกมาให้ได้"

หวังฮ่าวหรานหันหลังให้ เพื่อให้เธอไปซ่อนรูปถ่าย

ฉิวเฉียนเว่ยคิดจะใส่ไว้ในกระเป๋ากางเกง

"พี่เจ็ด!" หลินเฉินกระซิบเตือน "ซ่อนให้มิดชิดกว่านั้นหน่อย!"

ในฐานะนักมายากลระดับปรมาจารย์ เขารู้ดีว่านักมายากลมือไวสามารถฉกของจากกระเป๋ากางเกงได้ง่ายๆโดยที่เหยื่อไม่รู้ตัว

"แล้วจะให้ซ่อนตรงไหนดีล่ะ?" ฉิวเฉียนเว่ยลังเล

"ตรงไหนก็ได้ที่คิดว่ามิดชิดที่สุด ห้ามให้ใครเห็นเด็ดขาด!" หลินเฉินกำชับ พลางมองตาเขียวใส่สาวๆคนอื่น กลัวพวกเธอจะแอบส่งซิกให้หวังฮ่าวหราน

ฉิวเฉียนเว่ยพยักหน้า สมองแล่นรัวเร็วคิดที่ซ่อนเด็ดๆออก

เธอเดินหลบมุมไปซ่อนรูปถ่าย แล้วเดินกลับมา

"เรียบร้อยแล้วค่ะ"

หวังฮ่าวหรานค่อยๆหันกลับมามองฉิวเฉียนเว่ย

เขายิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย...

แม่คุณเอ๊ย... เล่นซ่อนไว้ตรงนั้นเลยเหรอ...

*****