บทที่ 172 เทพสงครามฝันสลาย

เสียงกระเส่าแปลกๆที่ดังลอดออกมาจากโทรศัพท์ทำให้ซูหลางต้องขมวดคิ้วแน่นด้วยความสงสัย

"ที่รัก ทำไมคุณหอบขนาดนั้น? ทำอะไรอยู่?"

"ฉัน... ฉันกำลัง... กำลัง... เล่น... เล่นโยคะอยู่"

คำตอบของหยางจิงว่านยิ่งทำให้ซูหลางรู้สึกทะแม่งๆขึ้นไปอีก

เขารู้ดีว่าหยางจิงว่านชอบเล่นโยคะเป็นกิจวัตร

แต่นี่มันจะถึงเวลาเริ่มพิธีแต่งงานอยู่รอมร่อแล้ว เธอยังจะมีอารมณ์มาเล่นโยคะอยู่อีกเหรอ?

ซูหลางไม่ใช่คนโง่ เขาไม่ได้เชื่อคำพูดของเธอง่ายๆแน่นอน

"มานี่" เขากวักมือเรียกลูกน้องหน่วยเงาที่ปลอมตัวเป็นพนักงานเสิร์ฟ

"ครับนายท่าน มีอะไรให้รับใช้ครับ?"

"พวกนายเฝ้าหน้าห้องตลอดใช่ไหม? เห็นคนน่าสงสัยแอบเข้าไปบ้างหรือเปล่า?"

"พวกเราเฝ้ายามอย่างเคร่งครัด ไม่คลาดสายตาแม้แต่วินาทีเดียว ไม่พบคนน่าสงสัยเลยครับ"

"แล้วตอนนี้ในห้องนอกจากภรรยาฉันแล้วมีใครอยู่อีกบ้าง?"

"มีคุณเฉิงรุ่ยอยู่ด้วยครับ"

"เฉิงรุ่ยก็อยู่เหรอ..." ซูหลางถอนหายใจโล่งอก

เมื่อกี้ตอนได้ยินเสียงหอบของหยางจิงว่าน แวบแรกเขาใจหายวาบนึกว่าเธอกำลัง...

แต่พอได้ยินรายงานจากลูกน้อง ความระแวงสงสัยก็มลายหายไปจนหมด

ในห้องมีแค่ผู้หญิงสองคน แถมลูกน้องฝีมือดียืนเฝ้าหน้าห้องเป็นสิบ ไม่มีทางที่ผู้ชายหน้าไหนจะเล็ดลอดเข้าไปได้

แสดงว่าเธอคงเล่นโยคะจริงๆนั่นแหละ ช่างขยันฟิตหุ่นจริงๆ

แต่จะขยันยังไงก็ต้องดูเวลาด้วย งานแต่งจะเริ่มอยู่แล้ว

ซูหลางตัดสินใจโทรหาเฉิงรุ่ย

พอปลายสายกดรับ เขาก็ได้ยินเสียงหยางจิงว่านหอบกระเส่าดังแว่วมา

ซูหลางพยายามไม่ใส่ใจ รีบสั่งการเฉิงรุ่ยทันที

"เพื่อนเจ้าสาวที่เธอหามาเล่นแรงเกินไป ฉันเข้าไปรับตัวเจ้าสาวไม่ได้ เธอไปบอกพวกเขาให้พอได้แล้ว พิธีจะเริ่มแล้ว"

"คนตั้งเยอะแยะ แค่เหล้านิดเดียวดื่มไม่หมดเหรอ?" เฉิงรุ่ยแกล้งถามเสียงสูง

"นิดเดียวบ้านเธอสิ! วางเรียงกันครึ่งค่อนทางเดิน แถมเหล้าแรงยังกะทินเนอร์ ใครจะไปดื่มไหว เธอทำงานภาษาอะไร?" ซูหลางใช้น้ำเสียงตำหนิแบบเจ้านายด่าลูกน้อง

"ฉันไม่ได้เตรียมนะ ทางโรงแรมเขาจัดให้เอง"

"จะใครจัดก็ช่าง แต่นี่คือความบกพร่องของเธอ ฉันไม่อยากฟังคำแก้ตัว" ซูหลางตวาด "รีบพาจิงว่านออกมาเดี๋ยวนี้!"

"ว้ายยย!!!"

ยังไม่ทันที่เฉิงรุ่ยจะตอบรับ ก็มีเสียงกรีดร้องของหยางจิงว่านดังแทรกเข้ามาในสาย

"เกิดอะไรขึ้น?!" ซูหลางตะโกนถาม ทำท่าจะพุ่งตัวไปที่ห้องเจ้าสาวด้วยความเป็นห่วง

"มะ...ไม่มีอะไร... จิงว่านเธอ... เล่นโยคะท่ายากไปหน่อย เอวเลยเคล็ดน่ะ"

"บ้าเอ๊ย! จะเริ่มงานอยู่แล้วแท้ๆ! เป็นอะไรมากไหม?"

"ไม่เป็นไรมาก แต่ตอนนี้เดินไม่ไหว ขอเวลาฉันนวดคลายเส้นให้เธอแป๊บหนึ่ง คุณไปรับแขกก่อน พอเธอหายดีแล้วฉันจะรีบพาเธอออกไปทันที"

"ตามธรรมเนียม ฉันต้องไปรับตัวไม่ใช่เหรอ?"

"ช่างหัวธรรมเนียมเถอะ นาทีนี้เธอเดินไม่ได้ จะให้รับยังไงล่ะ?"

"ก็ได้ๆ ฝากเธอดูด้วย หายแล้วรีบพาออกมาล่ะ"

ซูหลางจำใจต้องวางสายและยอมทำตาม

ทางฝั่งเฉิงรุ่ย... พอกดวางสาย เธอก็เบ้ปากมองบนด้วยความหมั่นไส้

ไอ้ขยะนี่... หลงตัวเองชะมัด กล้าดียังไงมาสั่งฉันไม่หยุด

บ่นในใจเสร็จ เธอก็เดินออกมาจากห้องน้ำ

มองไปยังหยางจิงว่านที่นอนหมดแรงแผ่หรา ผมเผ้ายุ่งเหยิงอยู่บนเตียงด้วยความรู้สึกกระดากอายแกมขบขัน

"คุณเจ้าสาว... โยคะจบแล้ว รีบจัดผมเผ้าแต่งตัวเถอะ ข้างนอกเขาเร่งไม่หยุดเลย" เฉิงรุ่ยเตือนสติ

——

สถานที่จัดงานแต่ง

ซูหลางเดินรับแขกด้วยใจที่ล่องลอย สายตาคอยชะเง้อมองหาแต่เจ้าสาว

ผ่านไปประมาณ 10 นาที

ในที่สุดเฉิงรุ่ยก็ประคองเจ้าสาวในชุดวิวาห์แสนสวยเดินออกมา

"เจ้าสาวสวยมาก!"

"โห... นางฟ้าชัดๆ"

......

แขกเหรื่อต่างพากันฮือฮาชื่นชมความงามของเจ้าสาว

ซูหลางได้ยินคำชมก็ยิ้มแก้มปริ หัวใจพองโต

นับตั้งแต่วันนี้ไป หยางจิงว่านจะเป็นภรรยาของเขาอย่างสมบูรณ์แบบทั้งนิตินัยและพฤตินัย

สิ้นสุดยุคเขยขยะซักผ้าถูพื้น เริ่มต้นยุคเทพสงครามผู้ยิ่งใหญ่!

และที่สำคัญ... คืนนี้เขาจะได้ร่วมหอลงโรงกับเธอ ไม่ต้องนอนแยกห้องอีกต่อไป!

ซูหลางวาดฝันไว้อย่างสวยหรู

หยางจิงว่านเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ โดยมีเฉิงรุ่ยคอยพยุง

ซูหลางมองเธอด้วยความรักใคร่

แต่แล้ว... รอยยิ้มบนหน้าเขาก็ค่อยๆเลือนหายไป

แทนที่ด้วยสีหน้าตกตะลึง ราวกับถูกฟ้าผ่ากลางหน้า!

เขาสังเกตเห็นท่วงท่าการเดินของหยางจิงว่าน...

ที่ผิดแปลกไป!

มันไม่ใช่ท่าเดินของสาวบริสุทธิ์อีกต่อไปแล้ว!

ซูหลางแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง

เมื่อวานเธอยังเดินปกติอยู่เลย

มันเกิดขึ้นตอนไหน?!

ใช่แล้ว... เมื่อกี้! ตอนที่คุยโทรศัพท์กัน!

เธอไม่ได้เล่นโยคะ... แต่เธอกำลัง...

เธอไม่บริสุทธิ์แล้ว... เธอไม่บริสุทธิ์อีกต่อไป!

ความฝันอันสวยงามของซูหลางพังทลายลงในพริบตา

ดวงตาของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธแค้นและเจ็บปวดรวดร้าว

"อ๊ากกกกก!!!" ซูหลางกรีดร้องโหยหวนอย่างบ้าคลั่ง

【ติ๊ง! โฮสต์บงการอยู่เบื้องหลัง ทำลายจิตใจของตัวเอกซูหลางจนย่อยยับ ได้รับแต้มวายร้าย 600 แต้ม, ออร่าตัวเอกของซูหลาง -30, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +30!】

【ติ๊ง! โฮสต์บงการอยู่เบื้องหลัง ทำลายจิตใจของตัวเอกซูหลางจนย่อยยับ ได้รับแต้มวายร้าย 700 แต้ม, ออร่าตัวเอกของซูหลาง -35, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +35!】

【ติ๊ง! โฮสต์บงการอยู่เบื้องหลัง ทำลายจิตใจของตัวเอกซูหลางจนย่อยยับ ได้รับแต้มวายร้าย 800 แต้ม, ออร่าตัวเอกของซูหลาง -40, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +40!】

【ติ๊ง! โฮสต์บงการอยู่เบื้องหลัง ทำลายจิตใจของตัวเอกซูหลางจนย่อยยับ ได้รับแต้มวายร้าย 900 แต้ม, ออร่าตัวเอกของซูหลาง -45, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +45!】

【ติ๊ง! โฮสต์บงการอยู่เบื้องหลัง ทำลายจิตใจของตัวเอกซูหลางจนย่อยยับ ได้รับแต้มวายร้าย 1,000 แต้ม, ออร่าตัวเอกของซูหลาง -50, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +50!】

【ติ๊ง! ออร่าตัวเอกของซูหลางลดต่ำกว่า 300 แต้ม สกิลติดตัว 'เทพสงครามไร้พ่าย' ถูกยกเลิก!】

หวังฮ่าวหรานที่เดินเนียนๆปะปนอยู่กับกลุ่มแขกเหรื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบรัวเป็นชุด

ซูหลางที่ไร้สกิล 'เทพสงครามไร้พ่าย' ก็เหมือนเสือไร้เขี้ยว

จากนี้ไป หวังฮ่าวหรานไม่จำเป็นต้องเกรงกลัวอะไรอีกแล้ว

แต่แน่นอน... ละครฉากเด็ดยังไม่จบ ย่อมต้องดูต่อ

อีกด้านหนึ่ง

ซูหลางก้าวพรวดเดียวด้วยความเร็วสูง เข้าประชิดตัวหยางจิงว่าน

เขากระชากผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวออกอย่างแรง!

"ใคร?! มันเป็นใคร?!!"

ซูหลางตะคอกถามด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวน่ากลัวราวกับปีศาจ

แขกเหรื่อทั้งงานต่างตกตะลึง อ้าปากค้าง

เจ้าบ่าวเป็นบ้าอะไรไป? จู่ๆก็อาละวาดกลางงานแต่ง?

มีเพียง 3 คนในงานนี้ที่รู้ความจริง... หวังฮ่าวหราน, หยางจิงว่าน และเฉิงรุ่ย

เมื่อผ้าคลุมหน้าหลุดออก ใบหน้าสวยหวานของหยางจิงว่านที่แต่งแต้มเครื่องสำอางอย่างประณีตก็ปรากฏต่อสายตาทุกคน

แต่สิ่งที่ฉายชัดบนใบหน้านั้น... ไม่ใช่ความสุขหรือความเขินอาย

แต่เป็นความโกรธแค้นและชิงชังอย่างถึงที่สุด!

*****