บทที่ 161 หัตถ์มังกรเมฆา

ยามดึกสงัด

หลังจากล็อคประตูห้องนอนแล้ว หยางจิงว่านก็นั่งเหม่อลอย จ้องมองหน้าจอวีแชทอย่างไร้จุดหมาย

ใจหนึ่งก็อยากจะทักหาหวังฮ่าวหราน แต่อีกใจก็ไม่รู้จะเริ่มต้นบทสนทนายังไง ได้แต่พิมพ์ๆลบๆอยู่อย่างนั้น

ติ๊ง!

จู่ๆข้อความจากหวังฮ่าวหรานก็เด้งขึ้นมา

หยางจิงว่านดีใจจนเนื้อเต้น รีบเปิดอ่านทันที

คุณชายหวัง: "ที่คุณพูดวันนั้น... หมายความว่ายังไง?"

ว่านว่านว่าน: "พูดอะไรเหรอคะ?"

คุณชายหวัง: "ลืมง่ายจัง ที่บอกว่า 'จะไม่ทำให้ความรู้สึกของผมสูญเปล่า' ไง"

ว่านว่านว่าน: "อ๋อ... ฉันไม่ลืมหรอกค่ะ พูดตามตรงนะคะ ฉันไม่ได้รักซูหลางเลย การแต่งงานของเราเป็นแค่ในนาม ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา เราไม่เคยแม้แต่จะจับมือกันด้วยซ้ำ"

หวังฮ่าวหรานรู้อยู่แล้วว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องจริง แต่เขานึกสนุกอยากจะแกล้งเธอเล่น

คุณชายหวัง: "จริงเหรอ? ผมไม่เชื่อหรอก"

ว่านว่านว่าน: "ถ้าคุณไม่เชื่อ วันหลังฉันจะพิสูจน์ให้ดูค่ะ"

คุณชายหวัง: "พิสูจน์ยังไง?"

ว่านว่านว่าน: "......"

คุณชายหวัง: "แล้วตอนนี้สถานการณ์ระหว่างคุณกับซูหลางเป็นยังไงบ้าง?"

ว่านว่านว่าน: "ฉันขอหย่าไปแล้ว แต่เขาต่อรองว่าขอจัดงานแต่งก่อน ถ้าหลังจบงานฉันยังยืนยันคำเดิม เขาถึงจะยอมเซ็นใบหย่าให้... แต่ฉันว่าคนจนๆอย่างเขาคงไม่มีปัญญาจัดงานแต่งหรอกค่ะ"

อ่านข้อความนี้แล้ว หวังฮ่าวหรานก็วิเคราะห์ได้ทันที

ชัดเจนว่าซูหลางวางแผนจะใช้ 'งานแต่งงาน' เป็นเวทีเปิดตัวตนที่แท้จริง สลัดคราบลูกเขยขยะทิ้ง แล้วผงาดขึ้นเป็น 'เทพสงคราม' เพื่อชนะใจหยางจิงว่าน

แต่... มันจะง่ายขนาดนั้นเชียวเหรอ?

คุณชายหวัง: "พรุ่งนี้ว่างไหม?"

ว่านว่านว่าน: "พรุ่งนี้คงไม่สะดวกค่ะ กลางวันต้องทำงาน ส่วนตอนเย็นต้องไปลองชุดเจ้าสาว"

คุณชายหวัง: "ไม่เป็นไร งั้นเราไปเจอกันที่ร้านเวดดิ้งก็ได้"

ว่านว่านว่าน: "ห๊ะ?! จะดีเหรอคะ..."

คุณชายหวัง: "ก็แค่แกล้งทำเป็นคนไม่รู้จักกัน แค่นั้นก็ไม่มีปัญหาแล้วนี่?"

ว่านว่านว่าน: "แต่ถ้าจะเจอกัน ไปที่อื่นก็ได้นี่คะ ทำไมต้องเจาะจงไปที่ร้านเวดดิ้งด้วย..."

คุณชายหวัง: "ผมอยากเห็นคุณในชุดเจ้าสาว"

ข้อความนี้ทำเอาหัวใจของหยางจิงว่านพองโตแก้มแทบปริ เธอรีบพิมพ์ตอบกลับทันที

ว่านว่านว่าน: "ตกลงค่ะ! งั้นคุณต้องมานะคะ ฉันจะใส่ให้คุณดู!"

คุณชายหวัง: "ได้สิ พรุ่งนี้ผมไปรับนะ"

ว่านว่านว่าน: "โอเคค่ะ!"

——

ตีหนึ่ง

ฉินหยุนหานหลับปุ๋ยไปแล้ว

หวังฮ่าวหรานเรียกหน้าต่างระบบขึ้นมาตรวจสอบ

หลังจากขยันฟาร์มแต้มมาหลายวัน ตอนนี้เขามีแต้มวายร้ายสะสมอยู่ถึง 11,900 แต้ม

ถึงเวลาช้อปปิ้งแล้ว!

เนื่องจากคู่ต่อสู้รอบนี้คือ 'เทพสงคราม' ซึ่งมีสกิลพิเศษหลายอย่าง การอัปเกรดแค่กำลังภายในอาจไม่ตอบโจทย์เท่าไหร่

หวังฮ่าวหรานจึงตัดสินใจลองเสี่ยงดวงกับการสุ่มกาชาดูบ้าง

เขาใช้แต้ม 500 แต้มกดสุ่มทันที

【น่าเสียดาย โฮสต์ไม่ได้รับรางวัลใดๆ ต้องการใช้ 500 แต้มวายร้ายเพื่อสุ่มต่อหรือไม่?】

"จัดไป"

【น่าเสียดาย โฮสต์ไม่ได้รับรางวัลใดๆ ต้องการใช้ 500 แต้มวายร้ายเพื่อสุ่มต่อหรือไม่?】

"ต่อสิวะ!"

【น่าเสียดาย โฮสต์ไม่ได้รับรางวัลใดๆ ต้องการใช้ 500 แต้มวายร้ายเพื่อสุ่มต่อหรือไม่?】

......

"แม่งเอ๊ย! เอาอีก!"

【ติ๊ง! ยินดีด้วย! โฮสต์ดวงดีสุดๆ สุ่มได้สกิล 'หัตถ์มังกรเมฆา' มูลค่า 2,000 แต้ม! ต้องการเรียนรู้ทันทีหรือไม่?】

หวังฮ่าวหรานรู้สึกเซ็งเล็กน้อย

หมดไปตั้ง 3,000 แต้ม แต่ได้ของมูลค่าแค่ 2,000 แต้ม... ขาดทุนยับไป 1,000 แต้มเน้นๆ

เขากดเรียนรู้สกิล แล้วอ่านคำอธิบาย

"หัตถ์มังกรเมฆา"

ความสามารถ: ขโมยไอเท็มใดๆก็ได้จากตัวเป้าหมายได้ 100% โดยที่เป้าหมายไม่รู้ตัว (หมายเหตุ: ใช้ได้ผลเฉพาะกับเป้าหมายที่มีพลังต่อสู้ต่ำกว่าโฮสต์เท่านั้น)

อ่านจบ หวังฮ่าวหรานยิ่งเซ็งกว่าเดิม

ที่แท้ก็แค่สกิลขโมของ แถมยังมีเงื่อนไขจุกจิกอีก

ถ้าพลังต่อสู้สูงกว่าอีกฝ่ายแล้ว จะไปขโมยทำไม? ทุบตีแล้วปล้นเอาเลยง่ายกว่าไหม?

ช่างเป็นสกิลที่ไร้ประโยชน์จริงๆ

แต่เดี๋ยวนะ...

จุดเด่นเดียวของมันคือ 'ขโมยอะไรก็ได้'

'อะไรก็ได้'... ย่อมรวมถึง 'เสื้อผ้า' ด้วยสินะ?

ถ้าเอาสกิลนี้ไปใช้กับผู้หญิง...

นี่มันสุดยอดสกิลชัดๆ!

——

เช้าวันรุ่งขึ้น

หยางจิงว่านนั่งทานมื้อเช้าไปพลาง ไถมือถือดูแบบชุดเจ้าสาวไปพลาง

ใบหน้าสวยหวานประดับด้วยรอยยิ้มมีความสุขที่ปิดไม่มิด

ซูหลางเดินออกมาเห็นภาพนี้เข้าพอดี หัวใจพองโตด้วยความดีใจ

ภรรยายังแคร์เราอยู่จริงๆด้วย!

ปากบอกไม่อยากไป แต่ใจจริงคงตื่นเต้นน่าดู ถึงได้นั่งดูชุดไปยิ้มไปแบบนี้

"นายเป็นผีหรือไง! เดินไม่ให้สุ้มให้เสียง!" หยางจิงว่านสะดุ้งโหยง รีบกดปิดหน้าจอมือถือทันที

"ผมไม่เห็นอะไรทั้งนั้น ไม่เห็นเลยจริงๆ" ซูหลางโดนด่าแต่หน้าบาน ยิ้มแป้นอย่างมีความสุข ไม่คิดจะเปิดโปงความลับของภรรยา

ในสายตาเขา ภรรยาแค่หน้าบาง ปากแข็งแต่ใจอ่อน พอโดนจับได้ว่าแอบดีใจก็เลยเขินจนพาลใส่

น่ารักจริงๆ

หยางจิงว่านมองซูหลางด้วยความงุนงง แต่ก็โล่งใจที่เขาไม่สงสัยอะไร

ความจริงแล้วที่เธอนั่งยิ้ม เพราะเธอกำลังเลือกชุดที่สวยที่สุดเพื่อจะใส่โชว์หวังฮ่าวหรานต่างหาก

โชคดีที่ซูหลางซื่อบื้อ (ในสายตาเธอ) เลยมองไม่ออกว่าเธอกำลังนอกใจทางความคิดอยู่

ซึ่งก็เข้าทางเธอพอดี

กินข้าวเสร็จ หยางจิงว่านก็รีบออกไปทำงาน

ส่วนซูหลางกลับเข้าไปในห้องนอนรูหนูของตัวเอง เปิดลิ้นชักหยิบการ์ดสีดำขลิบทองที่ฝุ่นจับเขรอะออกมา

'ยูนิเวอร์แซลซูพรีมแบล็คการ์ด'

บัตรเครดิตระดับตำนานที่มีเพียง 50 ใบในโลก เฉพาะบุคคลระดับอภิมหาอำนาจเท่านั้นถึงจะมีสิทธิ์ครอบครอง

วงเงินในบัตร: 5,000 ล้านดอลลาร์!

วันนี้เขาจะพาภรรยาไปลองชุด

แน่นอนว่าต้องใช้บัตรใบนี้รูดให้หนำใจ!

——

ยามเย็น

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

หวังฮ่าวหรานขับรถมารอรับหยางจิงว่านที่หน้าสำนักงานขายบ้านก่อนเวลาเลิกงานเล็กน้อย

มีรถมารอรับคนเลิกงานอยู่หลายคันพอสมควร

"ร้านหมิงเหมินเวดดิ้งสำนักงานใหญ่ค่ะ ออกรถได้เลย!"

หยางจิงว่านที่เพิ่งเลิกงาน รีบกระโดดขึ้นรถด้วยความร่าเริง คาดเข็มขัดนิรภัยเสร็จก็หันมายิ้มหวานสั่งการ

"นั่งดีๆล่ะ" หวังฮ่าวหรานยิ้มตอบ แล้วเหยียบคันเร่งมิด รถแม็คลาเรนพุ่งทะยานออกไป

"คุณชอบชุดเจ้าสาวแบบไหนคะ?" หยางจิงว่านถามหยั่งเชิง

"หุ่นดีๆอย่างคุณ ใส่อะไรก็สวยหมดแหละ" หวังฮ่าวหรานหยอดคำหวาน

"แหม... ก็ฉันเลือกไม่ถูกนี่นา เลยอยากถามความเห็นคุณไง ช่วยแนะนำหน่อยสิคะ"

"เอาไว้ไปถึงร้าน เห็นของจริงแล้วผมค่อยช่วยเลือกละกัน"

"โอเคค่ะ!"

*****