บทที่ 160 ลองชุดแต่งงาน
บทที่ 160 ลองชุดแต่งงาน
ยามค่ำคืน
ซูหลางกลับมาถึงบ้าน
ช่วงบ่ายเขาแวะไปดูสถานการณ์ของหมอเทวดาเสวีย
ทนายบอกว่าหมอเทวดาเสวียคงต้องนอนคุกยาว ออกมาไม่ได้ง่ายๆแน่
แถมตอนนี้ชื่อเสียงป่นปี้ไม่มีชิ้นดี สื่อทุกสำนักประโคมข่าว 'หมอเถื่อนฆ่าคน' จนดังกระฉ่อนไปทั่วบ้านทั่วเมือง
เรียกได้ว่า 'ตายทั้งเป็นทางสังคม' ต่อให้ออกมาได้ก็คงไม่มีที่ยืน กลายเป็นหนูสกปรกที่ใครเห็นก็อยากไล่ตี
แผนที่จะให้หมอเทวดาเสวียมาเป็นแขกวีไอพีในงานแต่ง... ล่มไม่เป็นท่า
แต่ซูหลางก็ไม่ได้ทุกข์ร้อนอะไร
เพราะเขาไม่ได้เชิญมาแค่คนเดียว
หมอเทวดาเสวียดับอนาถ ก็ยังมีคนดังระดับตำนานคนอื่นมาร่วมงานอีกเพียบ
คิดได้ดังนั้นเขาก็เตรียมตัวจะเข้าครัวทำอาหาร
แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าว เขาก็หยุดชะงัก
"ออกมา" เขาพูดกับอากาศธาตุที่ว่างเปล่า
"สมกับเป็นท่านเทพสงคราม ประสาทสัมผัสยังเฉียบคมเหมือนเดิมเลยนะครับ"
ชายชุดดำก้าวออกมาจากเงามืดพร้อมรอยยิ้ม
"อันอิ่ง (เงาทมิฬ) เป็นนายนี่เอง" ซูหลางยิ้มมุมปาก
อันอิ่งคือหนึ่งในคนที่เขาเรียกตัวมา
"ผู้น้อยอันอิ่งคารวะท่านเทพสงคราม" ชายชุดดำทำความเคารพอย่างนอบน้อม
เขาคือมือซ้ายคนสนิทของซูหลาง เชี่ยวชาญด้านการลอบสังหารและการสะกดรอย
"ไม่ต้องมากพิธี" ซูหลางโบกมือ
"ท่านเทพสงคราม ข่าวที่ท่านส่งกลับไปสร้างแรงสั่นสะเทือนไม่น้อยเลยครับ สายข่าวรายงานว่าพวกศัตรูเก่าของท่านเริ่มส่งคนแทรกซึมเข้ามาในเมืองชิงหลิงแล้ว" อันอิ่งรายงานสถานการณ์
"ฉันเปิดเผยที่ซ่อนตัว ก็รู้อยู่แล้วว่าต้องเป็นแบบนี้ ไม่อย่างนั้นจะเรียกนายมาทำไม?" ซูหลางยิ้มอย่างผู้กุมเกม
"ท่านเทพสงครามช่างมองการณ์ไกล เชิญท่านสั่งการได้เลยครับ"
"พวกปลาซิวปลาสร้อยพวกนั้น ฉันไม่สนหรอก ที่ฉันห่วงมีแค่เรื่องเดียว... กลัวพวกมันจะเล่นสกปรกกับภรรยาของฉัน นายคอยตามคุ้มกันเธออย่างลับๆ อย่าให้ใครแตะต้องเธอได้แม้แต่ปลายก้อย"
"รับทราบครับ!"
อันอิ่งรับคำสั่ง แล้วเร้นกายหายวับไปในความมืด
ซูหลางเดินเข้าบ้านไปทำอาหารตามปกติ ในหัวก็คิดวางแผนเรื่องงานแต่งไปด้วย
ตอนแรกกะว่าจะฝากฝังให้หม่าหงเซิงเป็นแม่งาน
แต่ดูสภาพหม่าหงเซิงตอนนี้แล้ว... คงพึ่งพาไม่ได้
สงสัยเขาต้องลงมือจัดการเองซะแล้ว
ครอบครัวหยางยังไม่กลับบ้าน
ซูหลางจึงใช้เวลาว่างโทรติดต่อร้านเช่าชุดแต่งงานที่หรูที่สุดในเมืองชิงหลิง นัดวันเวลาเตรียมพาหยางจิงว่านไปลองชุดในวันพรุ่งนี้
——
หอพัก
ฉินหยุนหานวิ่งเข้าไปอาเจียนในห้องน้ำอยู่พักใหญ่ แล้วออกมาบ้วนปาก
พอกลับเข้ามาในห้อง เธอก็มองค้อนใส่หวังฮ่าวหรานตาเขียว
"วิธีพื้นบ้านนี่ได้ผลชะงัดเลย ตอนนี้ฉันรู้สึกเหมือนเกิดใหม่ กำลังวังชาเต็มเปี่ยม นี่ต้องเป็นอานุภาพแห่งความรักแน่ๆ" หวังฮ่าวหรานทำท่าทางดีใจเวอร์วัง
"ฮึ! เห็นฉันโง่มากใช่ไหม?" ฉินหยุนหานเบ้ปาก
"โอเคๆ ยอมรับก็ได้ จริงๆแล้วหลังจากโดนเซียวอี้เฟิงวางยา พักหลังๆร่างกายฉันก็เริ่มกลับมาเป็นปกติบ้างแล้ว แต่ฉันยังไม่แน่ใจ เลยแกล้งแหย่เธอเล่นนิดหน่อย..." หวังฮ่าวหรานเห็นเธอทำหน้าบึ้งก็รีบง้อ "โกรธเหรอ?"
ฉินหยุนหานไม่ได้โกรธจริงจังหรอก
แค่เขากลับมาแข็งแรงเป็นปกติ เธอก็ดีใจจนเนื้อเต้นแล้ว เรื่องแค่นี้จิ๊บจ๊อยมาก
"วันนี้ฉันไล่มู่เจาเจากลับบ้านไปแล้ว นายต้องรับผิดชอบด้วยการมาติวหนังสือให้ฉันทั้งคืน ถือเป็นการลงโทษที่หลอกฉัน!"
"ได้เลยครับคุณผู้หญิง" หวังฮ่าวหรานยิ้มรับ
ทั้งคู่แอบมาเจอกันที่หอพักช่วงพักเบรก คุยกันได้สักพักก็ต้องรีบแยกย้าย
——
บ้านตระกูลหยาง
ครอบครัวหยางกลับมาถึงบ้านด้วยรอยยิ้ม
กินข้าวเสร็จ ซูหลางก็เก็บกวาดล้างจานถูพื้นจนดึกดื่น
เสร็จงานบ้าน เขาก็เดินไปเคาะประตูห้องนอนหยางจิงว่าน
"เคาะอะไรนักหนา! มีอะไร?!" หยางจิงว่านเปิดประตูออกมาถามด้วยความรำคาญ
"ผมจองคิวลองชุดที่ร้านเวดดิ้งไว้ พรุ่งนี้เลิกงานแล้วเราไปกันนะ"
"พรุ่งนี้เลิกงานดึก ไม่ไป!" หยางจิงว่านปฏิเสธทันควัน เตรียมจะปิดประตูหนี
ซูหลางรีบเอามือยันประตูไว้ "ผมจองไว้แล้ว ไปเถอะนะ งานแต่งใกล้เข้ามาแล้ว ชุดยังไม่ได้ลองเลย เดี๋ยวจะไม่ทันเอานะ?"
หยางจิงว่านพยายามดันประตูสู้ แต่ผู้หญิงตัวเล็กๆจะไปสู้เทพสงครามได้ยังไง ประตูไม่ขยับเลยสักนิด
"บอกว่าไม่ไปก็ไม่ไปไง ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องเหรอ!"
"ถ้าคุณไม่ไป วันนี้ผมจะยืนเฝ้าอยู่หน้าห้องไม่ไปไหนทั้งนั้น" ซูหลางเริ่มใช้ลูกตื๊อ
"นี่นาย! งั้นฉันพูดตรงๆเลยละกัน ฉันมีคนที่ชอบแล้ว และฉันก็นอนกับเขาไปแล้วด้วย! ฉันนอกใจนายแล้ว เข้าใจไหม?! เลิกกันเถอะ!"
หยางจิงว่านหมดความอดทน โพล่งความเท็จผสมความจริงออกไป หวังจะให้ซูหลางตัดใจ
"จิงว่าน... อย่าโกหกผมเลย คุณยังบริสุทธิ์อยู่ ผมดูออก" ซูหลางยิ้มอย่างรู้ทัน ไม่สะทกสะท้าน
หยางจิงว่านอึ้ง "นาย... นายรู้ได้ยังไง?"
"ดูจากท่าทางการเดินของคุณ ผมก็รู้แล้วว่าคุณยังเป็นสาวบริสุทธิ์ คุณหลอกผมไม่ได้หรอก" ซูหลางยืดอกอย่างภาคภูมิใจในทักษะพิเศษนี้
หยางจิงว่านหน้าแดงก่ำ เถียงไม่ออก
"..."
"ภรรยา... เราตกลงกันแล้วนะ รอให้จบงานแต่งก่อน ถ้าคุณยังยืนกรานจะหย่า ผมจะยอมเซ็นให้ แต่ตอนนี้ช่วยร่วมมือกันหน่อยได้ไหม? แค่ไปลองชุดเฉยๆเอง" ซูหลางอ้อนวอนเสียงอ่อน
"กะ... ก็ได้" หยางจิงว่านจำใจรับปาก
"งั้นพรุ่งนี้ผมไปรับหน้าที่ทำงานนะ"
"ไม่ต้อง! ห้ามมาเด็ดขาด! ถ้านายโผล่หน้าไป ฉันจะไม่ไปไหนกับนายทั้งนั้น!" หยางจิงว่านรีบห้ามเสียงหลง
ขืนให้ซูหลางขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าไปรับ มีหวังอายเพื่อนร่วมงานตายชัก
"ก็ได้ๆ งั้นเจอกันที่ร้าน..." ซูหลางยอมถอย
ปัง!
หยางจิงว่านกระแทกประตูปิดใส่หน้าทันที
ซูหลางยักไหล่อย่างไม่ถือสา
โบราณว่าไว้... ต้นร้ายปลายดี
ตอนนี้เธออาจจะร้ายใส่เขา แต่เดี๋ยวพอรู้ความจริง เธอจะต้องกลับมารักเขาหัวปักหัวปำแน่
......
ณ หอพัก
"เชื่อเขาเลย... มีสกิลดูสาวจากการเดินด้วยเหรอเนี่ย..."
หวังฮ่าวหรานที่กำลังติวหนังสือให้ฉินหยุนหาน แอบฟังบทสนทนาของซูหลางผ่านหูฟัง ถึงกับทึ่งในความสามารถพิเศษของตัวเอกเทพสงคราม
แต่ประเด็นสำคัญที่หวังฮ่าวหรานสนใจไม่ใช่เรื่องนั้น
เป็นเรื่องที่ซูหลางนัดหยางจิงว่านไปลองชุดแต่งงานต่างหาก
ฉากร้านขายชุดแต่งงาน... สถานที่ยอดฮิตสำหรับพล็อตน้ำเน่า
เช่น... นางเอกอยากได้ชุดแพงๆ แต่โดนพนักงานดูถูกว่าไม่มีเงิน แล้วตัวเอกก็โผล่มาโยนบัตรแบล็คการ์ดฟาดหน้าพนักงาน ซื้อชุดราคาแพงระยับให้เมียใส่
แม้จะเป็นแค่การคาดเดา แต่หวังฮ่าวหรานก็ตัดสินใจว่าจะไปร่วมแจมด้วย
ตอนนี้ค่าความชอบของหยางจิงว่านอยู่ที่ 75 แต้ม และเธอก็เริ่มขอหย่ากับซูหลางแล้ว
ถ้าเขากระตุ้นอีกนิด ดันค่าความชอบให้สูงขึ้นอีกขั้น เธอคงพร้อมจะเทซูหลางแบบไม่เหลือเยื่อใย
แบบนั้นการจัดการซูหลางก็จะง่ายขึ้นเยอะ
"ข้อนี้ทำยังไงเหรอ?" ฉินหยุนหานชี้โจทย์พลางถาม
"ง่ายมาก..." หวังฮ่าวหรานอธิบายวิธีคิดให้เธอฟัง
ระหว่างที่เธอก้มหน้าก้มตาทำโจทย์ เขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ข้อความเตรียมแผนการสำหรับวันพรุ่งนี้
*****