บทที่ 106: ตัวการใหญ่เผยโฉม

ในความมืด หวังฮ่าวหรานแสยะยิ้มเมื่อได้รับข้อความแจ้งเตือนจากระบบ

จัวชิวเฉินอวี้ส่งวัตถุดิบปรุงพิษให้เขาตั้งแต่เมื่อเช้า

เขาใช้เวลาไม่นานก็ปรุงยาพิษสำหรับจัดการเซียวอี้เฟิงได้สำเร็จ

เดิมทีเขาวางแผนจะใช้ฉินหยุนหานเป็นเหยื่อล่อเพื่อสร้างจังหวะสังหารเซียวอี้เฟิง

แต่ไม่นึกเลยว่าเซียวอี้เฟิงจะรักคุณหนูขนาดนี้ ถึงขั้นมาซุ่มรอในพุ่มไม้มืดๆ เป็นการเปิดโอกาสทองให้เขาโดยไม่รู้ตัว

ตาทิพย์ของหวังฮ่าวหรานไม่ได้มองได้แค่ไกลๆ แต่ยังมีโหมด 'Night Vision' มองเห็นในที่มืดได้ชัดแจ๋ว

ในขณะที่เซียวอี้เฟิงต้องคลำทางในความมืด หวังฮ่าวหรานกลับมองเห็นทุกอย่างสว่างไสวราวกับกลางวัน

ค่าพลังต่อสู้ที่เหนือกว่า การมองเห็นที่ได้เปรียบ แถมยังมียาพิษอีก

ถ้ายังจับเซียวอี้เฟิงไม่ได้ เขาคงต้องพิจารณาตัวเองใหม่แล้ว

แต่ภารกิจยังไม่จบ หวังฮ่าวหรานต้องไปจัดการตัวการใหญ่ที่บงการเรื่องลักพาตัวฉินหยุนหานก่อน จึงต้องปล่อยเซียวอี้เฟิงนอนกองไว้ตรงนี้ชั่วคราว

ริมแม่น้ำ

เมื่อมาถึงริมแม่น้ำ ฉินหยุนหานเริ่มสงบสติอารมณ์ลงได้บ้าง เธอหันไปมองหญิงวัยกลางคนข้างๆ แล้วถามพ่อ

"พ่อ คุณน้าคนนี้คือ..."

"เขาเป็นน้องสาวของแม่ลูก เรียกเขาว่า 'น้าหรง' สิลูก" ฉินไคแนะนำ

ฉินหยุนหานพยักหน้า ยกมือไหว้เฟิ่งหรงอย่างนอบน้อม

"หน้าตาสะสวยถอดแบบแม่มาเลยนะ" เฟิ่งหรงมองฉินหยุนหานด้วยรอยยิ้มจางๆ

"แม่หนู... สบายดีไหมคะ?" ฉินหยุนหานเสียงสั่นเครือ น้ำตาเริ่มคลอเบ้า

"แม่เจ้าสบายดี เขาคิดถึงเจ้ามากนะ ที่น้ามาวันนี้ก็เพื่อจะมารับเจ้าไปหานาง" เฟิ่งหรงตอบ

"จริงเหรอคะ?!" ฉินหยุนหานอุทานด้วยความตื่นเต้น

เธอจำได้ว่าพ่อเคยบอกว่าแม่ไปอยู่ในที่ไกลแสนไกลที่พ่อกับเธอไปหาไม่ได้ ถ้าแม่ไม่มาหาเองก็คงไม่มีวันได้เจอกันอีก

พอได้ยินว่ามีโอกาสจะได้เจอแม่ ความหวังก็ลุกโชนขึ้นมาในใจ

“แน่นอน” เฟิ่งหรงยืนยันหนักแน่น

"แล้วเราจะไปกันเมื่อไหร่คะ?" ฉินหยุนหานถามด้วยความดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่

"ไปกันตอนนี้เลยก็ได้" เฟิ่งหรงยิ้ม แต่มุมปากกลับแสยะยิ้มที่ดูน่าขนลุก

ผิดกับฉินหยุนหานที่กำลังดีใจ ฉินไคกลับหน้าเครียด ขมวดคิ้วแน่น จ้องมองเฟิ่งหรงด้วยสายตาหวาดระแวง

"คุณไม่ใช่คนที่เฟิ่งอวิ๋นส่งมา... คุณเป็นใครกันแน่?" ฉินไคถามเสียงเข้ม

"ข้าก็บอกแล้วไง ว่าข้ากับเฟิ่งอวิ๋นเป็นพี่น้องที่ดีต่อกัน" เฟิ่งหรงตอบหน้าตาย

"ถ้าเฟิ่งอวิ๋นมีอำนาจพอจะเรียกตัวหยุนหานกลับหุบเขาเฟิ่งซีได้จริง เธอต้องมาด้วยตัวเองแน่ๆ ไม่มีทางส่งคนแปลกหน้าอย่างคุณมารับลูกสาวหรอก คุณกำลังโกหก!" ฉินไคตวาด

"มิน่าล่ะถึงทำธุรกิจใหญ่โตได้ หัวไวดีนี่นา แต่เสียใจด้วยนะ ถึงเจ้าจะรู้ทัน แต่เจ้าก็ขวางข้าพาตัวบุตรสาวของเจ้าไปไม่ได้หรอก" เฟิ่งหรงหัวเราะเยาะ

"ผมเป็นนักธุรกิจ ทำอะไรย่อมรอบคอบเสมอ คุณคิดว่าผมจะมายืนคุยกับคุณตรงนี้โดยไม่มีแผนสำรองเหรอ?" ฉินไคยืดอกอย่างมั่นใจ

เฟิ่งหรงขมวดคิ้วเล็กน้อย เริ่มลังเล

"อี้เฟิง! ออกมาได้แล้ว!" ฉินไคตะโกนเรียก

เสียงเรียกดังก้องไปทั่วบริเวณ แต่กลับไร้การตอบรับ มีเพียงความเงียบงัน

"อี้เฟิง! ออกมาได้แล้ว!" ฉินไคตะโกนเสียงดังขึ้น

สายลมพัดเอื่อยๆ ใบไม้ไหวติง แต่ไร้เงาคน

"อี้เฟิง?!"

ฉินไคตะโกนสุดเสียง

แต่ก็ยังเงียบกริบ

บรรยากาศเริ่มกระอักกระอ่วน

ฉินไคนึกตำหนิในใจ

ไอ้อี้เฟิงมันมัวทำอะไรอยู่? อุตส่าห์ส่งซิกให้แล้วแท้ๆ ทำไมหัวช้าแบบนี้ หรือมันจะกลับไปแล้วจริงๆ?!

"คนแซ่ฉิน นอกจากจะเป็นนักธุรกิจแล้ว เจ้ายังรับจ็อบเล่นตลกด้วยหรือ?" เฟิ่งหรงเอ่ยเย้ยหยัน

"หยุนหาน! หนีไปลูก! เร็วเข้า!"

ฉินไคเห็นท่าไม่ดี รีบพุ่งเข้าใส่เฟิ่งหรง หวังจะถ่วงเวลาให้ลูกสาวหนี

แต่เท้ายังไม่ทันก้าวพ้นพื้นก็โดนเฟิ่งหรงสกัดจุดจนตัวแข็งทื่อ ขยับไม่ได้

"นายท่าน..."

"พ่อ..."

ลุงหลี่กับฉินหยุนหานร้องเสียงหลง แต่ยังไม่ทันทำอะไร ทั้งคู่ก็โดนสกัดจุดจนขยับไม่ได้ตามไปติดๆ

"รู้งี้ลงมือเองตั้งแต่แรกก็จบเรื่อง ไม่น่าไปจ้างไอ้พวกสวะนั่นให้เสียเวลาเลย" เฟิ่งหรงบ่นอุบ เมื่อเห็นว่าจัดการเป้าหมายได้ง่ายดายเหลือเกิน

"คนบงการลักพาตัวหยุนหาน... คือคุณ?!" ฉินไคถามด้วยความตกใจ

เขาคิดมาตลอดว่าเป็นศัตรูทางธุรกิจ ไม่เคยเอะใจเลยว่าจะเป็นคนจากฝั่งภรรยา

"เฟิ่งอวิ๋นกำลังผงาดในสำนัก ตอนนี้กำลังแย่งชิงตำแหน่งอาวุโสอยู่ เพื่อตัดกำลังนาง ข้าเลยได้รับมอบหมายให้เชิญบุตรสาวสุดที่รักของนางไปเที่ยวหุบเขาเฟิ่งซีสักหน่อย" เฟิ่งหรงเฉลยอย่างไม่ปิดบัง ในเมื่อเหยื่ออยู่ในกำมือแล้ว

"พวกคุณมันสารเลว!" ฉินไคด่าทอ

ฟังจากคำพูดเฟิ่งหรง เขาพอเดาได้ว่าเกิดความขัดแย้งภายในสำนักหุบเขาเฟิ่งซี และเฟิ่งหรงอยู่ฝ่ายตรงข้ามกับภรรยาเขา สู้ซึ่งหน้าไม่ได้ เลยมาเล่นสกปรกกับลูกสาวเขาแทน

"สารเลวอะไรกัน เรื่องพวกนี้ก็เหมือนพวกเจ้าทำธุรกิจนั่นแหละ เพื่อผลประโยชน์ จะใช้วิธีไหนก็ได้ทั้งนั้น" เฟิ่งหรงย้อน

"ผมทำธุรกิจอย่างตรงไปตรงมา ไม่เคยใช้วิธีสกปรกต่ำช้าแบบนี้!" ฉินไคเถียงกลับ

"ช่างเถอะ ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อเถียงกับเจ้า" เฟิ่งหรงสกัดจุดฉินไคให้พูดไม่ได้ แล้วหันไปหาฉินหยุนหาน

"หนทางไปหุบเขาเฟิ่งซีช่างห่างไกล คงพาตัวไปไม่ทันใจ แต่ส่งของขวัญเล็กๆน้อยๆไปให้แม่ของนางเชยชมก่อนเพื่อเซอร์ไพรส์ก็น่าจะดีเหมือนกัน" เฟิ่งหรงแสยะยิ้มอำมหิต สายตากวาดมองร่างฉินหยุนหานอย่างพิจารณา

"จะเอาส่วนไหนดีนะ... นิ้ว หู หรือว่าดวงตาดี?"

"ยะ...อย่าทำอะไรบ้าๆนะ... ไม่งั้นแม่ฉันไม่ปล่อยคุณไว้แน่!" ฉินหยุนหานหน้าซีดเผือดด้วยความกลัว

"นังบ้า! นังโรคจิต! หยุดนะ! อย่าทำร้าย..." ลุงหลี่ตะโกนห้าม

แต่ยังพูดไม่จบก็โดนฟาดจนสลบ

จากนั้นเฟิ่งหรงก็สกัดจุดฉินหยุนหานซ้ำให้เธอร้องไม่ได้

"เอาเป็นดวงตาละกัน ตาสวยเหมือนแม่เจ้าขนาดนี้ เห็นแล้วน่าหงุดหงิดชะมัด" เฟิ่งหรงแววตาเหี้ยมเกรียม หยิบมีดพกออกมา

ที่นี่เงียบสงัดไม่มีใคร ควักลูกตาสักข้างแล้วค่อยพาตัวไปคงไม่เสียเวลามาก

ถึงหุบเขาเฟิ่งซีจะไกล แต่ส่งคลิปวิดีโอไปแป๊บเดียวก็ถึง

นางกะจะถ่ายคลิปตอนควักลูกตาฉินหยุนหานส่งไปให้เฟิ่งอวิ๋นดูเล่นเป็นขวัญตา

แต่ยังไม่ทันได้ตั้งกล้อง ก้อนหินก้อนหนึ่งก็พุ่งแหวกอากาศเข้ามา

หินก้อนเล็กที่อัดแน่นด้วยลมปราณ ทรงพลังและรวดเร็วดุจกระสุนปืน เจาะทะลุต้นขาขวาของเฟิ่งหรงจนเลือดสาด

เฟิ่งหรงทรุดฮวบลงคุกเข่า ร้องด้วยความเจ็บปวด

"ใคร?! ยอดฝีมือท่านใด?!"

ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงก้อนหินอีกสองก้อนพุ่งตามมา

ก้อนหนึ่งเจาะขาซ้าย อีกก้อนกระแทกเข้าที่จุดตันเถียน

หินสามก้อน ทำลายขาสองข้างและจุดกำเนิดลมปราณของเฟิ่งหรงจนสิ้นซาก

ฟุ่บ! ฟุ่บ!

ใบไม้สีเขียวสดพุ่งตามมา สัมผัสเข้าที่จุดชีพจรของฉินไคและฉินหยุนหาน

ทั้งสองคนคลายจากการสกัดจุด กลับมาขยับตัวได้อีกครั้ง

[ติ๊ง! โฮสต์ทำลายวรยุทธ์ตัวการใหญ่ที่บงการลักพาตัวนางเอก 'ฉินหยุนหาน' และช่วยเหลือเธอจากวิกฤตสำเร็จ ได้รับแต้มวายร้าย 300 แต้ม!]

*****