บทที่ 98: จับ "นกอินทรี" ได้คาหนังคาเขา

หลังจากควันยาสลบลอยฟุ้งกระจายไปทั่วห้องได้สักพัก ชายท่าทางลับๆล่อๆก็เดินอาดๆเข้ามาในห้องนอนพลางหัวเราะร่าอย่างลำพองใจ

"ฮ่าๆๆ! ต้องหลบๆซ่อนๆมาตั้งหลายวันจนจะลงแดงตายอยู่แล้ว ในที่สุดคืนนี้ก็ได้ปลดปล่อยซะที!"

ชายคนนี้ก็คือ 'อิง' นั่นเอง หมอนี่เป็นพวกบ้ากาม วันไหนขาดผู้หญิงแทบจะขาดใจตาย ช่วงนี้ต้องหนีการตามล่า อดอยากปากแห้งมาหลายวันจนแทบคลั่ง

เมื่อเช้าเขาบังเอิญเห็นสาวสวยในหมู่บ้าน เลยลองสืบดูจนรู้ว่าเป็นครูสาวที่อาศัยอยู่คนเดียว

อิงก็เลยตาลุกวาว วางแผนชั่วร้ายทันที

แต่เพื่อความชัวร์ เขาเลือกจะลงมือตอนตีสาม

เพราะเป็นช่วงที่คนหลับสนิทที่สุด

เขาแอบเข้ามาได้สำเร็จและใช้ยาสลบแบบควัน รับรองว่าครูสาวคนสวยไม่มีทางตื่นขึ้นมาขัดขวางความสุขของเขาแน่นอน

"พาตัวออกไปก่อนดีกว่า"

อิงพึมพำกับตัวเอง พลางคลำหาสวิตช์ไฟ

ผู้หญิงคนนี้สวยจัดจริงๆ จะให้ฟันแล้วทิ้งครั้งเดียวก็เสียดายแย่ เขาอยากจะเก็บไว้กินนานๆ

พาหนีไปด้วยกันนี่แหละเวิร์กสุด

ขืนลงมือที่นี่ ได้เสียวแค่แป๊บเดียว แถมเสี่ยงโดนจับได้อีกต่างหาก

เพราะถ้าฤทธิ์ยาหมด เธอคงตื่นมาแหกปากโวยวายแน่

สู้พาไปที่เปลี่ยวๆที่ร้องให้ตายก็ไม่มีใครได้ยิน จะปู้ยี่ปู้ยำยังไงก็ทางสะดวก

อิงคลำผนังอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็เจอสวิตช์ไฟ

แป๊ะ!

ไฟในห้องสว่างวาบขึ้นมาทันที

แต่ภาพที่เห็นทำเอาอิงช็อกตาตั้ง ในห้องนอกจากหญิงสาวที่นอนสลบไสลแล้ว ยังมีเด็กหนุ่มอายุไม่ถึงยี่สิบปียืนหัวโด่อยู่

และที่น่าขนลุกขนพองที่สุดคือ หมอนั่นกำลังยืนยิ้มแป้นมองเขาอยู่!

"กะ... แกเป็นใคร?!" อิงถามเสียงสั่น

"ขอโทษที นายไม่มีสิทธิ์ถาม" หวังฮ่าวหรานตอบสั้นๆ แล้วเตะผ่าหมากอิงเต็มแรง

[ติ๊ง! โฮสต์ตัดหน้าเซียวอี้เฟิง ช่วยนางเอก 'ซ่งเจินอวี่' สำเร็จ ได้รับแต้มวายร้าย 300 แต้ม, ออร่าตัวเอกของเซียวอี้เฟิง -10, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +10!]

อิงเจ็บจนหน้าเขียวแล้วสลบเหมือดไปทันที

ลูกเตะเมื่อกี้หนักหน่วงเอาเรื่อง รับรองว่าอิงคงต้องถือศีลบวชตลอดชีวิต เพราะ 'ใช้งาน' ไม่ได้อีกแล้ว

หวังฮ่าวหรานนั่งยองๆ ตบหน้าอิงรัวๆเป็นสิบที จนมันได้สติ

อิงเหงื่อแตกพลั่ก มองหวังฮ่าวหรานด้วยความหวาดกลัวสุดขีด

"จากนี้ไป ฉันถามอะไร นายตอบแค่นั้น เข้าใจไหม?" หวังฮ่าวหรานถามเสียงเรียบ

"ขะ... เข้าใจครับ" อิงพยักหน้ารัวๆ

"นายจะพาผู้หญิงคนนี้ไปไหน?" หวังฮ่าวหรานชี้ไปที่ซ่งเจินอวี่ที่นอนไม่ได้สติ

"ไปโรงงานร้างครับ"

หวังฮ่าวหรานแอบบ่นในใจ

พล็อตเดิมๆอีกแล้ว

เซียวอี้เฟิงดักรออยู่ที่ป้อมยามหน้าหมู่บ้าน

อิงคงเหาะข้ามกำแพงไม่ได้ ถ้าจะพาซ่งเจินอวี่ออกไป ก็ต้องผ่านป้อมยาม ซึ่งก็ต้องจ๊ะเอ๋กับเซียวอี้เฟิงแน่นอน

แล้วบทตัวเอกขี่ม้าขาวช่วยสาวงามก็จะตกเป็นของเซียวอี้เฟิงตามสูตร

"ใครจ้างนายไปลักพาตัวฉินหยุนหาน ลูกสาวประธานฉินกรุ๊ป?" หวังฮ่าวหรานถามเข้าประเด็นสำคัญ

"ผมไม่รู้... อ๊ากกก!!!"

คำตอบยังไม่ทันจบ หว่างขาของอิงก็โดนกระทืบซ้ำอีกที มันแหกปากร้องโหยหวนแล้วสลบไปอีกรอบ

ไม่ถึงนาที หวังฮ่าวหรานก็ตบหน้าปลุกมันขึ้นมาอีก

"ใครจ้างนายไปลักพาตัวฉินหยุนหาน ลูกสาวประธานฉินกรุ๊ป?" หวังฮ่าวหรานถามคำถามเดิมเป๊ะ

"ผมไม่... อ๊ากกก!!!"

อิงสลบไปเป็นรอบที่สาม และโดนปลุกขึ้นมาใหม่

"ใครจ้างนายไปลักพาตัวฉินหยุนหาน ลูกสาวประธานฉินกรุ๊ป?" หวังฮ่าวหรานยังคงถามคำถามเดิมเหมือนหุ่นยนต์

"อย่าเพิ่งเตะ! ฟังผมก่อน!" อิงรีบตะโกนห้ามเสียงหลง

เท้าของหวังฮ่าวหรานชะงักค้างกลางอากาศ

อิงกลัวจนขี้หดตดหาย รีบพ่นข้อมูลออกมาอย่างรวดเร็ว

"เป็นผู้หญิงครับ! ตอนเจอกันเธอใส่ผ้าคลุมหน้า ผมมองไม่เห็นหน้าชัดๆ แต่จำได้ว่ามีไฝแดงที่หว่างคิ้ว แล้วก็ตาเรียวรีเหมือนหงส์ ดูจากตีนกาที่หางตา น่าจะอายุราวๆสี่สิบ!"

พูดจบ มันก็รีบเสริม "เชื่อผมเถอะครับ ผมไม่รู้จักคนคนนั้นจริงๆ!"

หวังฮ่าวหรานครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วเตะเท้าที่ค้างอยู่ออกไป

อิงร้องลั่นแล้วสลบไปอีกครั้ง

แต่คราวนี้ หวังฮ่าวหรานไม่ได้ปลุกมันขึ้นมาอีก

ที่เขาถามย้ำๆและลงมือโหดๆก็เพื่อเช็กว่ามันโกหกหรือเปล่า

คำตอบของอิงสอดคล้องกันทุกครั้ง แสดงว่าน่าจะเป็นเรื่องจริง

แค่ข้อมูลว่า 'ผู้หญิงอายุราวสี่สิบ ตาหงส์ มีไฝแดงที่หว่างคิ้ว' มันกว้างเกินไปหน่อย

การจะหาผู้หญิงที่มีลักษณะแบบนี้ในเมืองชิงหลิงก็เหมือนงมเข็มในมหาสมุทร

แต่รู้บ้างก็ยังดีกว่าไม่รู้อะไรเลย

หวังฮ่าวหรานเลิกคิดเรื่องนี้ หันไปมองอิงที่นอนสลบอยู่

เขาจะไม่ยอมให้อิงเอาข้อมูลนี้ไปบอกเซียวอี้เฟิงเด็ดขาด

ถึงจะเป็นข้อมูลกว้างๆก็เถอะ แต่ไม่จำเป็นต้องให้เซียวอี้เฟิงรู้

หวังฮ่าวหรานใช้นิ้วกดจุดชีพจรบนศีรษะของอิง พร้อมถ่ายทอดลมปราณเข้าไป

ด้วยความรู้จากคัมภีร์พิษบรรพกาล เขาทำลายโครงสร้างสมองบางส่วนของอิงไปเรียบร้อย

พอตื่นขึ้นมา อิงก็จะกลายเป็นคนปัญญาอ่อน จำอะไรไม่ได้อีกเลย

จัดการเรื่องอิงเสร็จ เขาหันไปตรวจดูอาการของซ่งเจินอวี่ พบว่าแค่โดนยาสลบ เดี๋ยวพอฟ้าสางฤทธิ์ยาหมด เธอก็จะตื่นขึ้นมาเองตามธรรมชาติ

ตอนนี้ซ่งเจินอวี่นอนสลบไสล เป็นโอกาสทองที่จะฉวยโอกาส

แต่หวังฮ่าวหรานไม่คิดจะทำแบบนั้น

เขาเป็นถึงจอมวายร้าย ต้องมีคลาสหน่อย จะข่มขู่หรือล่อลวงนางเอกก็ว่าไปอย่าง แต่ไอ้ประเภทลักหลับตอนเขาไม่รู้สติเนี่ย มันต่ำช้าและน่าขยะแขยงเกินไป

แถมยังน่าเบื่ออีกต่างหาก ซ่งเจินอวี่นอนนิ่งเป็นขอนไม้ ไม่ตอบสนองอะไรเลย ไร้รสชาติสิ้นดี

เรื่องพรรค์นี้มีแต่พวกลิ่วล้อตัวร้ายกระจอกๆอย่างอิงเท่านั้นแหละที่ทำ

หวังฮ่าวหรานแบกร่างอิงออกจากห้อง หลบกล้องวงจรปิดในหมู่บ้าน แล้วเอาไปโยนทิ้งไว้ในพุ่มไม้

จากนั้นก็ปีนกำแพงออกจากหมู่บ้านไปเงียบๆก่อนฟ้าสาง

ก่อนไป เขาใช้ตาทิพย์ส่องไปที่หน้าหมู่บ้าน

เซียวอี้เฟิงยังคงนั่งเฝ้าหน้าป้อมยามอย่างอดทน ราวกับหมีรอตะปบปลา

หวังฮ่าวหรานยิ้มเยาะ แล้วมุ่งหน้ากลับโรงแรม

ตอนนี้ตีสี่แล้ว

อารมณ์อยากใช้ชีวิตเสเพลแบบคนรวยที่เตรียมมาหายไปจนหมด

เขาโทรหาเหวินจิง บอกว่าจะเข้าไปพักผ่อนที่ห้องของเธอ

เมื่อทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนุ่มๆ หวังฮ่าวหรานยังไม่หลับทันที แต่เปิดหน้าต่างสถานะขึ้นมาเช็ก

[โฮสต์: หวังฮ่าวหราน]

[พลังต่อสู้: 1099]

[เสน่ห์: 268]

[ออร่าตัวร้าย: 841]

[แต้มวายร้าย: 3500]

[ทักษะ: ทักษะการคัดลอกระดับปรมาจารย์, มวยหย่งชุนสายต่อสู้จริงระดับปรมาจารย์, ทักษะการร้องเพลงระดับเทพ, ทักษะการแสดงระดับจักรพรรดิภาพยนตร์, ตาทิพย์(มองทะลุ), วิชาพิษระดับสูง, ทักษะการแฮกระดับเทพ, กำลังภายใน 18 ปี]

*****