บทที่ 92: ตัดหน้าตัวเอก โชว์แมนช่วยสาวงาม

ดื่มขวดละล้าน...

พนักงานเสิร์ฟสาวถึงกับอึ้งกิมกี่

บาร์นี้กำไรสุทธิต่อเดือนยังได้แค่ไม่กี่แสน

ดื่มเหล้าขวดเดียวได้ตั้งล้าน ใครบ้างจะไม่ยอมทำ

แถมเท่าที่เธอรู้ เจ้านายเธอก็คอแข็งไม่ใช่เล่น

คิดได้ดังนั้น พนักงานสาวก็รีบแจ้นไปส่งข่าวทันที

หวังฮ่าวหรานนั่งรอเงียบๆในห้องส่วนตัว

ผ่านไปสักหนึ่งหรือสองนาที โทรศัพท์ก็ดังขึ้น

เขาหยิบขึ้นมาดู พบว่าเป็นสายจากฉินหยุนหาน

"ฉันคุยธุระติดพันอยู่ รอแป๊บนึงนะ เดี๋ยวฉันกลับไป"

หวังฮ่าวหรานนึกว่าเธอรอคนเดียวจนเบื่อเลยโทรมาตาม

"มีผู้ชายท่าทางอันธพาลสองคนมาดักฉันไว้ ไม่ยอมให้ฉันไป... นาย... นายรีบมาช่วยฉันหน่อย"

เสียงสั่นเครือของฉินหยุนหานดังมาจากปลายสาย

หวังฮ่าวหรานตกใจเล็กน้อย แต่ก็แอบดีใจ

ฉากวีรบุรุษช่วยสาวงามมาถึงสักที!

จังหวะดีจริงๆ!

"ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน? ในห้องเหรอ?" หวังฮ่าวหรานรีบถาม

"ฉันหนีเข้ามาแอบในห้องน้ำหญิง พวกมันดักรออยู่ข้างนอก"

"ถือสายรอไว้นะ ฉันกำลังไป"

พูดจบ หวังฮ่าวหรานก็ลุกจากโซฟาทันที

บาร์นี้มีห้องน้ำแค่จุดเดียว เมื่อกี้เขาแกล้งเดินไปสำรวจแล้วจึงรู้ตำแหน่งดี

แต่ระหว่างทางไปห้องน้ำ เขาเหลือบไปเห็นเซียวอี้เฟิง

หวังฮ่าวหรานชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกโทษความสะเพร่าของตัวเอง

หวังเซียงกับฉินไคไปสถานีตำรวจด้วยกัน

ถ้าหวังเซียงรู้ว่าคนบงการลักพาตัวฉินหยุนหานเกี่ยวข้องกับโบตั๋นทมิฬ ฉินไคก็ต้องรู้เหมือนกัน

ฉินไครู้ เซียวอี้เฟิงก็ต้องรู้

ชัดเจนว่าเซียวอี้เฟิงมาที่นี่ด้วยจุดประสงค์เดียวกันกับเขา

พอปะติดปะต่อเรื่องราวได้ หวังฮ่าวหรานก็อดบ่นในใจไม่ได้

ดูท่าฉากฉินหยุนหานโดนคุกคามนี่คงถูกเขียนมาเพื่อปูทางให้เซียวอี้เฟิงได้โชว์เทพแน่ๆ เพื่อให้เซียวอี้เฟิงได้รับบทวีรบุรุษช่วยสาวงาม

หวังฮ่าวหรานเห็นเซียวอี้เฟิง เซียวอี้เฟิงก็เห็นหวังฮ่าวหรานเช่นกัน

แต่เซียวอี้เฟิงแค่ปรายตามองด้วยความเหยียดหยาม แล้วเดินเข้าห้องน้ำชายไป

เห็นได้ชัดว่าเซียวอี้เฟิงยังไม่รู้ว่าฉินหยุนหานอยู่ที่นี่ แค่แวะมาเข้าห้องน้ำเฉยๆ

เมื่อมาถึงหน้าห้องน้ำ หวังฮ่าวหรานเห็นชายหนุ่มผมสีฉูดฉาดสองคนยืนอยู่

ทั้งสองยืนสูบบุหรี่คุยกัน

"สาวสวยคนนั้นไม่ยอมออกมาสักที เอาไงดีวะ?"

"รออีกสักพัก ถ้ายังไม่ออกมา เราบุกเข้าไปลากตัวออกมาเลย"

"หล่อนคงไม่ได้มาคนเดียวหรอกมั้ง จะมีปัญหาเปล่าวะ?"

"ที่นี่ถิ่นลูกพี่เรา ใครหน้าไหนจะกล้าหือ?"

"เออ ก็จริง"

หวังฮ่าวหรานยังไม่สนใจสองคนนั้น แต่พูดใส่โทรศัพท์บอกฉินหยุนหาน

"ฉันอยู่หน้าห้องน้ำแล้ว ไม่ต้องกลัว ออกมาได้เลย"

"อื้อ"

ฉินหยุนหานรับคำ แล้วรีบวิ่งเหยาะๆออกมาจากห้องน้ำหญิง เข้าไปหลบหลังหวังฮ่าวหรานด้วยความหวาดกลัว

สองหนุ่มผมสีรีบเดินเข้ามาล้อมกรอบหวังฮ่าวหราน

"แค่สองคนนี้ใช่ไหม?" หวังฮ่าวหรานถามฉินหยุนหานโดยไม่สนใจพวกมัน

"ใช่"

"พวกมันแตะต้องเธอหรือเปล่า?"

"เปล่า แต่พูดจาลวนลามน่าเกลียดมาก"

หวังฮ่าวหรานพยักหน้า หันไปจ้องหน้าสองหนุ่มกุ๊ย สั่งเสียงเรียบ

"คุกเข่าขอโทษเพื่อนฉัน แล้วตบปากตัวเองสิบที แล้วฉันจะปล่อยพวกแกไป"

"ฮ่าๆ หูฝาดไปหรือเปล่าวะ ไอ้หนูนี่มัน... อั่ก!"

หนึ่งในนั้นกำลังจะเย้ยหยัน แต่ยังพูดไม่จบประโยค ก็โดนลูกถีบของหวังฮ่าวหรานกระเด็นไปไกลสี่ห้าเมตร เลือดกลบปาก

อีกคนยืนตะลึง ขาสั่นพั่บๆ รีบก้มหัวปลกๆ

"ผมขอ..."

คำว่า "โทษ" ยังไม่ทันหลุดจากปาก เขาก็มีสภาพไม่ต่างจากเพื่อน

[ติ๊ง! โฮสต์ตัดหน้าตัวเอก สั่งสอนอันธพาลที่คุกคามนางเอก 'ฉินหยุนหาน' สำเร็จ ได้รับแต้มวายร้าย 300 แต้ม, ออร่าตัวเอกของเซียวอี้เฟิง -15, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +15!]

"อัดซะน่วมขนาดนั้นจะไม่เป็นไรเหรอ?"

เห็นสภาพสะบักสะบอมของสองหนุ่ม ฉินหยุนหานรู้สึกสะใจแต่ก็อดกังวลไม่ได้ว่าหวังฮ่าวหรานจะมีปัญหาตามมา

"พวกมันบังอาจมาคุกคามเธอ ฉันอยากจะฆ่าพวกมันให้ตายคามือซะด้วยซ้ำ!" หวังฮ่าวหรานแสร้งทำเป็นโมโหสุดขีด ทำท่าจะพุ่งเข้าไปกระทืบซ้ำ

ทักษะการแสดงระดับจักรพรรดิภาพยนตร์ทำงานเต็มสูบ ใครเห็นก็ต้องเชื่อว่าเขาโกรธจริง

"หวังฮ่าวหราน! อย่า! ใจเย็นๆนะ!"

ฉินหยุนหานพยายามดึงแขนเขาไว้ แต่สู้แรงไม่ไหว จึงต้องเปลี่ยนมาสวมกอดเอวเขาจากด้านหลัง ทิ้งน้ำหนักตัวรั้งเขาไว้

หวังฮ่าวหรานค่อยๆ 'สงบสติอารมณ์' ลง หันกลับมามองคนที่กอดเอวเขาแน่น

ฉินหยุนหานหน้าแดงก่ำเหมือนกระต่ายตื่นตูม รีบปล่อยมือ ไม่กล้าสบตาเขาตรงๆ แต่ในใจกลับเต้นระรัว

แค่เธอโดนแทะโลมไม่กี่คำ เขาถึงกับโกรธเป็นฟืนเป็นไฟขนาดนี้

แสดงว่า... เธอสำคัญกับเขามากสินะ...

[ติ๊ง! นางเอก 'ฉินหยุนหาน' ค่าความประทับใจที่มีต่อโฮสต์เพิ่มขึ้น +10 ปัจจุบันค่าความประทับใจรวมคือ 65 (ความรักจากใจ)]

[ติ๊ง! โฮสต์เปลี่ยนแปลงทิศทางของเนื้อเรื่อง ได้รับแต้มวายร้าย 300 แต้ม!]

อีกด้านหนึ่ง สองหนุ่มผู้โชคร้ายรีบพยุงกันหนีไปอย่างทุลักทุเล

"ถือว่าพวกแกโชคดีไป" หวังฮ่าวหรานแกล้งฮึดฮัดส่งท้าย แล้วหันกลับมาถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"ฉินหยุนหาน กลัวหรือเปล่า?"

"ไม่เป็นไรแล้ว" ฉินหยุนหานส่ายหน้า ท่าทางอ่อนหวานผิดวิสัยคุณหนูจอมวีน "ต่อไปเรียกฉันว่า 'หยุนหาน' เฉยๆก็ได้นะ"

"ได้สิ"

หวังฮ่าวหรานรับคำ รู้ทันทีว่าแม่สาวน้อยเริ่มหวั่นไหว อยากขยับความสัมพันธ์ให้ใกล้ชิดขึ้น

จังหวะนั้น ตาทิพย์จับภาพได้ว่าเซียวอี้เฟิงกำลังจะเดินออกจากห้องน้ำ

"เรากลับห้องกันเถอะ" หวังฮ่าวหรานคว้ามือฉินหยุนหานมากุมไว้

ฉินหยุนหานสัมผัสถึงความอบอุ่นจากฝ่ามือใหญ่ มุมปากเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

"คุณหนู?!"

เดินไปได้ไม่กี่ก้าว เสียงเรียกที่คุ้นหูแต่ไม่พึงประสงค์ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

ฉินหยุนหานจำเสียงเซียวอี้เฟิงได้แม่นยำ

เธอแกล้งทำหูทวนลม แถมยังเร่งฝีเท้าเดินหนีเร็วขึ้น

แต่เซียวอี้เฟิงรีบวิ่งเหยาะๆมาดักหน้า

"คุณหนู! เป็นคุณจริงๆด้วย!"

เซียวอี้เฟิงตัวแข็งทื่อ ไม่อยากเชื่อสายตา

คุณหนูผู้สูงศักดิ์มาทำอะไรในบาร์อโคจรแบบนี้ แถมยังมากับหวังฮ่าวหรานอีก

ที่สำคัญ... ทั้งสองคนกำลังจับมือกัน

ดูจากท่าทางที่ไม่ขัดขืนของคุณหนู ชัดเจนว่าเธอเต็มใจให้หวังฮ่าวหรานจับ

หมายความว่าคุณหนูชอบไอ้ลูกเศรษฐีนี่เข้าแล้ว!

ไฟริษยาลุกโชนในใจเซียวอี้เฟิงทันที

[ติ๊ง! โฮสต์ทำให้จิตใจของตัวเอก 'เซียวอี้เฟิง' เสียสมดุล ได้รับแต้มวายร้าย 300 แต้ม!]

*****