บทที่ 40 วีรบุรุษช่วยสาวงาม

ทุกสายตาจับจ้องไปที่พื้น

หยกจักรพรรดิราคา 60 ล้าน หลุดจากมือหวังฮ่าวหราน ร่วงกระแทกพื้นเต็มๆ!

โจรผอมโซใจหายวาบ ตะโกนลั่นด้วยความตกใจ

นั่นมันเงิน 60 ล้านนะโว้ย! ถ้าแตกขึ้นมาจะทำยังไง!

"ระวังหน่อยสิวะ! ถ้าของพังแกรับผิดชอบไหวเหรอ?!"

หวังฮ่าวหรานแอบขำในใจ

ของของฉัน ฉันทำตก เอ็งจะมาเดือดร้อนทำไมเนี่ย?

อีกอย่าง หยกนั่นห่อผ้าหนาเตอะ แถมตกจากระยะต่ำแค่นี้ ไม่แตกง่ายๆ หรอก

"ของมันหนัก แล้วมือฉันก็ถูกมัดอยู่ มันถือไม่ถนัดนี่หว่า" หวังฮ่าวหรานแก้ตัว

จะให้แก้เชือกให้เหรอ? ฝันไปเถอะ

โจรไม่มีทางเลือก จำใจต้องค่อยๆย่อตัวลงไปเก็บหยกที่พื้น

มันระวังตัวแจ แม้จะนั่งลงเก็บของ แต่ปืนและสายตาก็ยังจ้องเขม็งไปที่หวังฮ่าวหราน

วินาทีนั้นเอง...

เชือกที่มัดข้อมือหวังฮ่าวหรานก็หลุดออก! (แหงล่ะ มัดเองหลวมๆ จะแก้เมื่อไหร่ก็ได้)

หวังฮ่าวหรานพุ่งเข้าชาร์จ แย่งปืนจากมือโจร!

ทั้งสองยื้อยุดฉุดกระชากกันนัวเนีย

คนขับรถและ รปภ. จะวิ่งเข้ามาช่วย แต่ปากกระบอกปืนมันส่ายไปส่ายมา น่ากลัวจะลั่นใส่ ใครจะกล้าเข้าใกล้

หวังฮ่าวหรานแกล้งยื้อกับโจร ทั้งที่จริงๆแล้ว ถ้าเอาจริงแค่ปล่อยหมัดหย่งชุนชุดเดียว โจรก็ร่วงไปกองคุยกับรากมะม่วงแล้ว

แต่เขาจงใจยื้อ... เพื่อสร้างสถานการณ์

จู่ๆปากกระบอกปืนก็หยุดกึก... หันตรงไปที่ถังปิงหยุน!

ถังปิงหยุนตาเบิกโพลง วิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง

แค่นิ้วกระดิก เธอก็เตรียมไปเกิดใหม่ได้เลย

ได้จังหวะแล้ว!

หวังฮ่าวหรานกระโดดเอาตัวเข้าขวางวิถีกระสุนทันที!

หัวใจของถังปิงหยุนกระตุกวูบ

เขา... เขาเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องฉัน?!

[ติ๊ง! นางเอก 'ถังปิงหยุน' เพิ่มค่าความประทับใจต่อโฮสต์ +10, ค่าความประทับใจรวม 50 (เริ่มมีใจ)]

[ติ๊ง! โฮสต์ส่งผลกระทบต่อเนื้อเรื่องอย่างรุนแรง ได้รับแต้มวายร้าย 500 แต้ม, ออร่าตัวเอกของฉู่ไป๋ -30, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +30]

ในจังหวะที่หวังฮ่าวหรานถ่วงเวลาไว้ รปภ. ก็ได้โอกาสกรูเข้ามาชาร์จ แย่งปืนและจับกดโจรลงกับพื้นสำเร็จ

"อ้าวเฮ้ย... เบาหวิวเลย... ปืนปลอมนี่หว่า!"

รปภ. ที่แย่งปืนมาได้ ร้องอุทานเมื่อสัมผัสได้ถึงน้ำหนักพลาสติก

สถานการณ์คลี่คลาย มีคนโทรแจ้งตำรวจแล้ว

เพื่อนๆของถังปิงหยุนถอนหายใจโล่งอก มองหวังฮ่าวหรานด้วยสายตาชื่นชมราวกับวีรบุรุษ

ฉู่ไป๋ที่นอนหน้าแนบพื้นอยู่ เจ็บใจจนแทบกระอักเลือด

ถ้าหวังฮ่าวหรานไม่มาขัดลาภ ป่านนี้คนที่ยืนรับคำชมว่าเป็นฮีโร่ก็คือเขาแล้ว!

"เฮ้ย! ปล่อยได้หรือยังวะ?" ฉู่ไป๋ตะโกนด่ารปภ.

รปภ. ไม่ปล่อย แถมยังกดแรงกว่าเดิม

"ไอ้หนู! บอกมาเดี๋ยวนี้! เมื่อกี้ทำไมถึงคิดจะทำร้ายประธานถัง?"

"ฉันเปล่า! ฉันรู้อยู่แล้วว่าปืนปลอม มันยิงใครไม่ได้หรอก ฉันถึงได้กล้าเข้าไปไง!" ฉู่ไป๋แก้ตัว

"ถ้ารู้อยู่แล้วทำไมไม่ตะโกนบอกตั้งแต่แรก?!"

"......" ฉู่ไป๋จุกอก ตอบไม่ได้

ถังปิงหยุนรีบวิ่งเข้ามาดูอาการหวังฮ่าวหราน หน้าตายังตื่นตระหนกไม่หาย

"ทำไมทำอะไรบ้าๆแบบนี้! ถ้าเกิดอะไรขึ้นมาจะทำยังไง!"

"สถานการณ์มันพาไปน่ะครับ แต่ดวงผมยังแข็งอยู่ เลยรอดมาได้" หวังฮ่าวหรานแกล้งปาดเหงื่อ(ทิพย์)บนหน้าผาก ทำท่าโล่งอก

ถังปิงหยุนเห็นแล้วก็ดุไม่ลง ถามด้วยความเป็นห่วงสุดหัวใจ

"เจ็บตรงไหนไหม?"

"ก็... ปวดข้อมือนิดหน่อยครับ โดนมัดแน่นไปนิด"

"มา... เดี๋ยวน้านวดให้"

ถังปิงหยุนคว้ามือเขาไปนวดคลึงให้อย่างเบามือ โดยไม่ถามความสมัครใจสักคำ

ติดนิสัยประธานจอมเผด็จการมาหน่อยๆ แต่แววตาและสัมผัสนั้นอ่อนโยนจนน่าใจหาย

ผู้ช่วยสาวมองภาพนั้นตาค้าง

ทำงานมาตั้งนาน เพิ่งเคยเห็นประธานน้ำแข็งคนนี้แตะเนื้อต้องตัวผู้ชาย!

แถมยังนวดให้ด้วย! นี่มันปรากฏการณ์ฝนตกเป็นกบชัดๆ!

"เมื่อกี้... ทำไมถึงเอาตัวมาบังกระสุนให้น้า?" ถังปิงหยุนช้อนตามอง ถามเสียงสั่นเครือ

"เห็นน้ากำลังจะมีอันตราย ร่างกายมันก็ขยับไปเองน่ะ"

"ไม่กลัวตายเหรอ?"

"ตอนนั้นสมองมันไม่ทันคิดอะไรหรอกครับ" หวังฮ่าวหรานส่งสายตาหวานเชื่อมกลับไป

"น้าถังครับ... ทำไมถามแปลกๆล่ะ?"

ถังปิงหยุนขมวดคิ้วเล็กน้อย

ก่อนหน้านี้คำว่า 'น้าถัง' ฟังดูน่าเอ็นดู

แต่ตอนนี้... พอได้ยินคำนี้จากปากเขา เธอกลับรู้สึกตะขิดตะขวงใจแปลกๆ

"ไม่มีอะไรหรอก... จริงๆน้าแก่กว่าเธอไม่กี่ปีเอง... ต่อไปอย่าเรียกว่า 'น้า' เลยนะ ฟังดูแก่ยังไงไม่รู้"

หึๆ... ตอนแรกบังคับให้เรียก พอตอนนี้ใจสั่นแล้วจะมาห้าม

ฝันไปเถอะแม่คุณ

ถ้ายังไม่ได้ 'กิน' เธอ ปากฉันก็ยังจะเรียกว่า 'น้า' ต่อไปนี่แหละ

"ไม่ได้หรอกครับ แม่ผมกับน้าเป็นพี่น้องกัน ตามศักดิ์แล้วยังไงก็ต้องเรียกน้าสิครับ" หวังฮ่าวหรานยิ้มตาใส ยืนยันหนักแน่น

ถังปิงหยุนอยากจะเขกกะโหลกตัวเอง

รู้งี้ตอนแรกไม่น่าไปบังคับให้เขาเรียกแบบนั้นเลย!

อีกด้านหนึ่ง...

ท่านผู้อำนวยการแก้มัดให้ฉู่ไป๋

ฉู่ไป๋ลุกขึ้นได้ก็ระบายอารมณ์ด้วยการเตะเสยใส่โจรที่โดนมัดอยู่ไปหลายที

พออารมณ์เย็นลง เขาก็อยากจะรีบชิ่งหนีจากที่นี่

หยกหมดแล้ว หน้าแตกแล้ว อยู่ไปก็ไร้ค่า

เขาหันไปมองหวังฮ่าวหรานด้วยความอาฆาต

ถ้าไม่ใช่เพราะมัน เงินร้อยกว่าล้านนั่นต้องเป็นของเขาแน่ๆ!

แต่เดี๋ยวนะ... หวังฮ่าวหรานดวงดีผิดปกติไปไหม? หรือมันมีตาทิพย์เหมือนกัน?

บ้าน่า... เป็นไปไม่ได้

ฉันคือพระเอก ฉันต้องมีพลังพิเศษคนเดียวสิวะ

"ผู้อำนวยการ กลับกันเถอะครับ"

"เดี๋ยว"

เสียงเย็นชาของถังปิงหยุนดังขัดขึ้น

"ในเมื่อเธอดูออกว่าเป็นปืนปลอม ทำไมไม่บอกแต่แรก?"

"ผม... ผมไม่แน่ใจ"

"ถ้าไม่แน่ใจ แล้วทำไมถึงกล้าบีบให้โจรจนตรอก? เธอตั้งใจจะให้โจรยิงฉันทิ้งหรือไง?" น้ำเสียงของถังปิงหยุนเชือดเฉือนบาดลึก

ฉู่ไป๋อึกอัก

จะให้ตอบยังไงล่ะ? 'ผมอยากโชว์พาวจีบสาวครับ เลยแกล้งทำเป็นไม่รู้' งั้นเหรอ?

"ประธานถัง พ่อหนุ่มฉู่ไป๋เขาก็พยายามช่วยนะ ถือว่าหยวนๆกันไปเถอะน่า" ผู้อำนวยการออกโรงป้อง

"ผู้อำนวยการเหริน... เมื่อก่อนฉันนับถือท่านว่าเป็นคนยุติธรรม แต่ดูเหมือนฉันจะคิดผิด"

ถังปิงหยุนพูดทิ้งท้ายด้วยความผิดหวัง แล้วหันหลังกลับไม่สนใจฉู่ไป๋อีก

เห็นแก่หน้าผู้อำนวยการ เธอจะไม่เอาเรื่อง

แต่ความสัมพันธ์และความเคารพที่มีให้ท่านผู้อำนวยการ... วันนี้ถือว่าจบกัน!

*****