บทที่ 38 ตัวประกัน

"ในเมื่อไม่คิดจะเปิดหินแล้วก็เชิญกลับไปได้ ที่นี่ไม่ต้อนรับเธอ" ถังปิงหยุนออกปากไล่ฉู่ไป๋แบบไม่ไว้หน้า

หวังฮ่าวหรานกับฉู่ไป๋เป็นนักเรียนโรงเรียนเดียวกันแท้ๆ แต่ผู้อำนวยการกลับเลือกปฏิบัติอย่างชัดเจน

ถังปิงหยุนที่รู้สึกดีกับหวังฮ่าวหรานย่อมทนดูไม่ได้

ยิ่งมองฉู่ไป๋ ก็ยิ่งเห็นภาพกุ๊ยข้างถนนมากกว่านักเรียน

เธอเริ่มสงสัยว่าท่านอำนวยการคงแก่จนเลอะเลือนแล้ว ถึงได้เห็นก้อนกรวดเป็นเพชรแบบนี้

แต่ถึงจะไม่พอใจ เธอก็ยังไว้หน้าผู้อำนวยการ ไม่ได้แสดงอาการก้าวร้าวใส่ผู้ใหญ่

แต่กับฉู่ไป๋... ไม่จำเป็นต้องเกรงใจ

นี่ถิ่นของเธอ ใครขวางหูขวางตาก็เชิญออกไป

"คุณคนสวย มาแล้วก็เป็นแขกสิครับ จะใจดำไล่กันเลยเหรอ" ฉู่ไป๋ยังลอยหน้าลอยตาพูด

"ดูท่าเธอจะไม่รู้ว่าฉันเป็นใคร งั้นฉันจะแนะนำตัวให้ฟังชัดๆ ฉันคือ 'กรรมการบริหาร' ของโรงเรียนที่เธอเรียนอยู่"

ได้ยินดังนั้น ฉู่ไป๋ถึงกับชะงัก

ประธานสาวคนนี้ตำแหน่งใหญ่กว่าผู้อำนวยการอีกเหรอเนี่ย!

"ส่งแขก" ถังปิงหยุนขี้เกียจพูดมาก สั่งผู้ช่วยสั้นๆ

ท่าทีรังเกียจของเธอชัดเจนมาก

หวังฮ่าวหรานเห็นแล้วก็สะใจ

แบบนี้ถือว่าตัดโอกาสที่ฉู่ไป๋จะสานสัมพันธ์กับถังปิงหยุนไปได้เปลาะหนึ่ง

แต่ในขณะที่เขากำลังกระหยิ่มใจ จู่ๆก็มีเสียงเอะอะโวยวายดังมาจากด้านนอก

"หยุด!"

"อย่าหนีนะเว้ย!"

...

เสียงอึกทึกทำเอาคนในโกดังตกใจ

ยังไม่ทันจะตั้งตัว ชายรูปร่างผอมโซคนหนึ่งก็วิ่งหน้าตั้งพุ่งเข้ามาในโกดัง

ตามติดมาด้วย รปภ. อีกโขยงหนึ่ง

ชายผอมโซเห็นทางตัน แถมข้างหลังก็มี รปภ. ปิดทางหนี ด้วยความจวนตัว เขาจึงพุ่งเข้าล็อกคอคนที่อยู่ใกล้ที่สุด... ซึ่งก็คือ ถังปิงหยุน!

"ว้าย!" ถังปิงหยุนร้องเสียงหลง หน้าซีดเผือด

"อย่าเข้ามานะเว้ย!" โจรผอมโซตะคอกใส่รปภ.

"ปล่อยประธานถังเดี๋ยวนี้นะ แกหนีไม่รอดหรอก!" รปภ. ตะโกนขู่ พร้อมขยับเท้าบีบวงล้อมเข้ามา

"ไสหัวไป!"

ชายผอมโซล้วงมือเข้าไปในเสื้อ แล้วชัก 'ปืน' ออกมาจ่อที่ขมับของถังปิงหยุน

รปภ. ผงะถอยหลังกรูดทันที

ไม่มีใครคาดคิดว่ามันจะมีอาวุธร้ายแรงขนาดนี้

หวังฮ่าวหรานเองก็ตกใจ

ตอนแรกกะว่าจะใช้สกิลมวยหย่งชุนอัดโจรโชว์สาวสักหน่อย

เจอแบบนี้ขอบายครับ

ศิลปะการต่อสู้หรือจะสู้ลูกตะกั่ว

แต่เอ๊ะ... เมืองชิงหลิงกฎหมายเข้มงวดขนาดนี้ มันไปหาปืนมาจากไหน?

ด้วยความสงสัย หวังฮ่าวหรานเพ่งมองด้วยตาทิพย์ แล้วก็ต้องร้องอ๋อ

ไอ้เวรเอ๊ย... ปืนของเล่น!

พล็อต... พล็อต... พล็อตนิยายน้ำเน่าอีกแล้ว!

หวังฮ่าวหรานอยากจะเอาหัวโขกกำแพง

ถังปิงหยุนเกลียดฉู่ไป๋ไปแล้วแท้ๆ

แต่บทพระเอกมันดันส่งบทให้ฉู่ไป๋มีโอกาสพลิกเกมซะงั้น

เขาดูออกว่าเป็นปืนปลอม ฉู่ไป๋ที่มีตาทิพย์ก็ต้องดูออกเหมือนกัน

ด้วยพลังต่อสู้ของฉู่ไป๋ จัดการโจรขี้ก้างนี่ง่ายเหมือนบี้มด

เล่นบท 'วีรบุรุษช่วยสาวงาม' แล้วคว้าใจถังปิงหยุนไปครอง...

"ถ้าไม่อยากเจ็บตัวก็ปล่อยผู้หญิงซะ!"

นั่นไง... ยังไม่ทันขาดคำ เสียงพระเอกฉู่ไป๋ก็ดังขึ้น

หวังฮ่าวหรานหันไปมอง เห็นฉู่ไป๋กำลังย่างสามขุมเข้าหาโจร

"อย่าบุ่มบ่ามสิ! เดี๋ยวประธานถังก็โดนลูกหลงหรอก!" รปภ. รีบห้าม

"ฉันรู้ลิมิตน่า วางใจเถอะ" ฉู่ไป๋ตอบเสียงเข้ม เก๊กท่าสุดฤทธิ์

"อย่าเข้ามานะ! เข้ามาพ่อเป่าไส้แตกแน่!" โจรผอมโซเอาปืนของเล่นชี้หน้าฉู่ไป๋มือไม้สั่น

"ยิงสิ อยากยิงก็ยิงเลย" ฉู่ไป๋ท้าทาย

"แก... แก..." โจรเริ่มลนลาน

ไอ้นี่มันบ้าหรือเปล่า? หรือมันรู้ว่าเป็นของปลอม?

ไม่น่าใช่ ดูภายนอกเหมือนของจริงเปี๊ยบ มันต้องเป็นพวกบ้าระห่ำไม่กลัวตายแน่ๆ

"หยุด! ถ้าแกก้าวมาอีกก้าวเดียว ฉันยิงนังนี่สมองกระจุยแน่!" โจรเปลี่ยนเป้าหมาย เอาปืนกลับไปจ่อหัวถังปิงหยุนแทน

"อย่า... อย่าทำอะไรบ้าๆนะ... อยาก... อยากได้เงิน... ฉัน... ฉันให้ได้นะ" ถังปิงหยุนกลัวจนตัวสั่น น้ำตาคลอเบ้า พูดจาแทบไม่เป็นภาษา

"บอกไอ้เด็กนั่นว่าอย่าเข้ามา!" โจรเริ่มจิตหลุด ตะคอกสั่งถังปิงหยุน

"ฉู่... ฉู่ไป๋... อย่าเข้ามานะ" ถังปิงหยุนขอร้องเสียงสั่น

"ไม่ต้องกลัว ผมช่วยคุณได้แน่นอน" ฉู่ไป๋ไม่ฟัง ยังคงก้าวเข้าไปเรื่อยๆ

เพื่อความสมจริงของฉากฮีโร่ เขาจะบอกว่าเป็นปืนปลอมไม่ได้ ต้องแสร้งทำเป็นชายผู้กล้าท้าความตาย

โจรลากถังปิงหยุนถอยจนหลังชนผนังโกดัง หมดทางหนีทีไล่

"ถ้ารักชีวิตก็ปล่อยคนซะ" ฉู่ไป๋กดดันต่อ

"ไอ้หนู... แก... แกไม่กลัวตายรึไงวะ?" โจรหน้ากระตุกยิกๆ

"ชีวิตฉันมันไร้ค่า ตายก็ตายสิวะ ถ้าแน่จริงก็ยิงมาเลย นี้!" ฉู่ไป๋ตบที่อกซ้ายตัวเอง

โจรผอมโซแทบสติแตก

ในมือมีแค่ของเล่น ทำอะไรไม่ได้ แถมเจอคนบ้าไล่บี้ จะหนีก็หนีไม่ได้

เขากำลังจะยอมแพ้ยกมือมอบตัว

ทันใดนั้น...

"ฉู่ไป๋! นายอยากตายคนเดียวก็เรื่องของนาย แต่อย่าลากคนอื่นไปตายด้วยสิวะ!"

หวังฮ่าวหรานตะโกนลั่น แล้วหันไปสั่ง รปภ.

"พวกนายยืนบื้อทำซากอะไร! ดูไม่ออกเหรอว่าไอ้หมอนี่มันแค้นส่วนตัว จงใจยั่วโมโหโจรให้ฆ่าประธานพวกนายทิ้ง! รีบจับตัวมันไว้เร็ว!"

รปภ. ที่สติแตกอยู่ พอมีคนชี้ทางสว่างก็รีบทำตามทันที กรูเข้าไปล็อกตัวฉู่ไป๋ไว้

ฉู่ไป๋ถึงจะเก่ง แต่โดน รปภ. ล่ำๆหลายคนรุมจับล็อกแขนขาก็ดิ้นไม่หลุด

"หวังฮ่าวหราน! ฉันคุมสถานการณ์ได้แล้ว แกมาเสือกทำไม!" ฉู่ไป๋กัดฟันกรอดด้วยความแค้น

หวังฮ่าวหรานก้มหยิบเศษผ้าที่ใช้ห่อหินบนพื้น แล้วเดินเข้าไปหา

"นายนั่นแหละประสาทกลับ ยังจะมาบอกว่าคุมสถานการณ์อีก ตาบอดหรือไงถึงมองไม่เห็นปืนในมือมัน!"

พูดจบไม่รอให้ฉู่ไป๋เถียง หวังฮ่าวหรานยัดผ้าขี้ริ้วก้อนนั้นอุดปากฉู่ไป๋เต็มแรง

"อื้อ! อั้น... อืน... ออม... อะ... (นั่น... ปืน... ปลอม... นะ...)"

ฉู่ไป๋พยายามจะตะโกนบอกความจริง แต่ปากโดนอุดแน่น มีแค่เสียงอู้อี้ที่ฟังไม่ได้ศัพท์ลอดออกมา

******