บทที่ 46 ที่แท้ก็เป็นแผนการ

บทที่ 46 ที่แท้ก็เป็นแผนการ

อี้หมิงกดความสงสัยไว้ในใจ เขาเดินโดยใช้ปลายเท้าให้เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้

อย่าว่าแต่เสียงเลย แม้แต่ลมพัดเพียงนิดเขาก็ไม่ให้เกิดขึ้น ร่างกายเปรียบเสมือนหินยักษ์ท่ามกลางหมอกพิษที่เคลื่อนที่ไปอย่างไร้สุ้มเสียง

เมื่อต้องเผชิญกับสัตว์ร้ายที่พรากชีวิตเขาได้ทุกเมื่อ ความระมัดระวังย่อมไม่มีคำว่ามากเกินไป

ในระหว่างการค้นหา อี้หมิงมีความรู้สึกเหมือนถูกจับตามองอยู่หลายครั้ง

โชคดีที่ทุกครั้งความรู้สึกนั้นจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว คาดว่าอีกฝ่ายคงแค่สงสัยแต่ไม่ได้ให้ความสำคัญนัก

สิ่งที่ทำให้ริมฝีปากของอี้หมิงเริ่มแห้งผากยิ่งกว่าเดิม คือในป่าหมอกพิษที่อยู่ไกลออกไป มักจะมีเสียงร้องโหยหวนดังมาเป็นระยะ

บางครั้งก็สั้นและแหลมคม บางครั้งก็โหยหวนยาวนาน ไม่รู้ว่ามีผู้ฝึกตนกี่คนที่ต้องทิ้งชีวิตไว้ที่นี่

ความรู้สึกเหมือนเต้นระบำอยู่บนคมดาบแบบนี้ มันช่างตื่นเต้นท้าทายหัวใจเหลือเกิน!

"จิ๊ๆในที่สุดก็มียอดฝีมือระดับหนิงหยวนมาถึงจนได้ มาไวไม่เบาเลยนะเนี่ย"

"เสี่ยวจิน ไปกันเถอะ ออกไปจัดการเขากัน!" น้ำเสียงเย็นเยียบดังมาจากท่ามกลางหมอกหนา และแว่วเข้าหูอี้หมิงอย่างชัดเจน

ทันใดนั้น แสงสีทองวาบผ่านไปในพริบตา ตามมาด้วยเสียงแเหวกฝ่าอากาศที่มุ่งหน้าออกไปยังรอบนอกของหุบเขาอย่างรวดเร็ว

...

ผ่านไปครู่ใหญ่ ร่างกายที่แข็งทื่อของอี้หมิงถึงเริ่มจะผ่อนคลายลง เหงื่อเม็ดเป้งผุดพรายเต็มขมับ

หัวใจเต้นรัวแรงจนเสียง 'ตึกตัก' แทบจะดังออกไปถึงสองเมตร หากผู้ฝึกตนคนนั้นยังอยู่ที่เดิม อี้หมิงคงดูเหมือนหลอดไฟพันวัตต์ที่ส่องสว่างอยู่ในขอบเขตการรับรู้ของเขาแน่นอน

"เช็ดเข้! เช็ดเข้! เช็ดเข้!"

อี้หมิงไม่มีคำอื่นจะเอ่ย นอกจากสบถออกมาเพื่อระบายความหวาดกลัวในใจ เมื่อครู่นี้ระยะห่างระหว่างพวกเขาทั้งสองฝ่ายไม่เกินสิบจั้งแน่นอน!

มันช่างน่ากลัวสยดสยองเกินไปแล้ว!

"ที่แท้ยังมีผู้ฝึกตนอีกคนหนึ่ง แม้จะไม่ได้แผ่กลิ่นอายพลังออกมา แต่ต้องเป็นยอดฝีมือระดับหนิงหยวนแน่นอน!"

สมองของอี้หมิงทำงานอย่างรวดเร็ว "แถมยังมีสัตว์อสูรประเภทงูระดับสวนอีกหนึ่งตัว... นี่พวกมันกำลังวางกับดักเพื่อล่าผู้ฝึกตนระดับหนิงหยวนงั้นรึ?"

หากไม่ใช่เพราะเขามีวิชาสะกดกลิ่นอายที่บรรลุขั้นสูงสุด ในตอนนี้เขาคงกลายเป็นศพไปนานแล้ว!

"รัศมีตัวเอกเริ่มทำงานแล้วสินะ!" อี้หมิงลอบถอนหายใจยาวพลางอุทานในใจ

ต้องรู้ว่าแม้ทิศทางที่เขามุ่งหน้าไปเมื่อกี้จะไม่ตรงกับตำแหน่งของคนคนนั้นเป๊ะๆแต่ก็ใกล้เข้าไปเรื่อยๆใครจะรู้ว่าอีกฝ่ายจะสัมผัสถึงเขาได้เมื่อไหร่

ทว่าการที่อีกฝ่ายจากไปชั่วคราว ก็นับว่าเป็นการสร้างสภาพแวดล้อมในการค้นหาที่ผ่อนคลายให้อี้หมิงอย่างมาก

หากเขาสามารถหาทางออกได้ก่อนที่คนกับงูคู่นั้นจะกลับมา อี้หมิงย่อมสามารถชิ่งหนีไปได้อย่างปลอดภัยไร้กังวล

"ให้ตายสิ ต่อไปข้าไปเดินเล่นในย่านปุถุชนดีกว่า โลกผู้ฝึกตนมันอันตรายเกินไปแล้ว"

"ไม่มีความรู้สึกว่า 'ขี่กระบี่เหินลม ทลายมารทั่วหล้า' อย่างสง่างามเลยสักนิด โคตรจะรันทดเลย!"

อี้หมิงคงจะลืมไปว่า ผู้ฝึกตนที่กล่าวคำว่า 'ขี่กระบี่เหินลม ทลายมารทั่วหล้า' คนนั้นน่ะ เขาเป็นถึงผู้อาวุโสของสำนักกระบี่อันดับหนึ่งในใต้หล้านะครับ ในโลกเสมือนเขาก็คือบุคคลระดับสุดยอด ย่อมใช้ชีวิตได้อย่างอิสระเสรีแน่นอน

ในระหว่างที่เขากำลังบ่นในใจ อี้หมิงพลันแววตาเป็นประกาย เพราะในจุดที่ใกล้กับทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของหุบเขา เขาพบว่าหมอกพิษจู่ๆก็เริ่มเบาบางลง

แถมความเร็วในการไหลเวียนของหมอกยังเร็วขึ้นอย่างเห็นได้ชัด นั่นคือปรากฏการณ์ของการไหลเวียนของอากาศ

"ตรงนี้คือทางออกอีกทางของหุบเขา!"

ทว่าในจังหวะนั้นเอง สีหน้าของอี้หมิงพลันเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง เขาพุ่งตัวกลิ้งมุดหายเข้าไปในพุ่มไม้ข้างทาง

สะกดกลิ่นอายพลังสุดชีวิตจนไม่กล้าแม้แต่จะขยับเขยื้อน ราวกับกลายเป็นหินไปโดยสมบูรณ์

"ตูม!"

เสียงระเบิดดังสนั่นมาจากใจกลางหุบเขาที่เขาเพิ่งเดินสำรวจมา ต้นไม้จำนวนมากปลิวว่อนไปทั่ว

หุบเขาแห่งนั้นราวกับถูกระเบิดอานุภาพทำลายล้างสูงถล่มเข้าใส่จนเปลี่ยนสภาพไปโดยสิ้นเชิง

กลิ่นอายพลังสองสายพุ่งทะยานผ่านอากาศ และลอยเด่นอยู่เหนือหุบเขา หมอกพิษรอบตัวม้วนตลบไม่หยุด

ทว่ามันกลับถูกพลังของทั้งคู่ผลักออกไปในรัศมีหนึ่ง จนทำให้ทั้งสองฝ่ายมองเห็นหน้ากันได้อย่างชัดเจน

"สำนักตู้หยวน... ว่านชุนหัว!"

น้ำเสียงเย็นเยียบดังขึ้น ทว่าคราวนี้ในน้ำเสียงนั้นกลับเต็มไปด้วยความโกรธแค้น ความตกใจ และความไม่อยากจะเชื่อ

"ทำไมเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่ได้?"

น้ำเสียงเรียบเฉยตอบกลับมาว่า "ข้าก็นึกว่าใคร ที่แท้ก็เป็นเศษเดนจากลัทธิเซียนคู่ (เอ้อเซียนเจี้ยว) นี่เอง"

"พวกเจ้าไม่ได้หนีไปกบดานแถวแคว้นต้าเฟิงแล้วหรอกรึ? ทำไมล่ะ? เพิ่งจะตั้งหลักได้ ก็รีบกลับมาสร้างเรื่องวุ่นวายในแคว้นซ่างยงอีกแล้วรึไง?"

"ลัทธิเซียนคู่ของข้าจะทำอะไร ต้องรายงานเจ้าด้วยงั้นรึ?"

"ย่อมไม่ต้องอยู่แล้ว ท่านประมุขลัทธิของพวกเจ้าเป็นถึงระดับจินตัน (แกนทองคำ) รุ่นปู่ ว่านย่อมมิกล้าล่วงเกิน"

น้ำเสียงเรียบเฉยหัวเราะเบาๆ"อ้อ จริงสิ เมื่อร้อยปีก่อนประมุขของพวกเจ้าถูกเจ้าสำนักฉงเทียนซัดจนบาดเจ็บสาหัส ตอนนี้อาการดีขึ้นแล้วรึยังล่ะ?"

"เจ้า!"

"หึๆหรือว่าทนพิษบาดแผลไม่ไหวจนสิ้นใจไปแล้ว ประมุขคนใหม่เลยต้องเริ่มพิธีสังเวยเซียนงูเซียนแมลงอีกครั้ง?"

น้ำเสียงเรียบเฉยนั้นคาดเดาเจตนาได้ยาก "เพราะอย่างนี้พวกเจ้าจึงไม่กล้าลงมือใหญ่โตในแคว้นต้าเฟิง เลยต้องแอบกลับมาลงมือในแคว้นซ่างยงเงียบๆแทนสินะ"

เจ้าลัทธิเซียนคู่ข่มโทสะในใจแล้วถามว่า "ใช่แล้วจะทำไม?"

"เมื่อก่อนพวกเจ้าเคยยิ่งใหญ่คับแคว้นซ่างยง จะทำพิธีสังเวยอะไรก็ไม่มีใครกล้าขัด"

"ทว่าตอนนี้สำนักฉงเทียนรุ่งเรืองขึ้นมาปกครองแคว้นซ่างยง พวกเจ้ายังกล้าทำแบบนี้อีก ว่านก็ไม่รู้จะชมว่าพวกเจ้าช่างกล้าหาญดี หรือจะด่าว่าพวกเจ้ามันสมองมีปัญหากันแน่"

"หรือเจ้าคิดจริงๆว่าผู้ฝึกตนในแคว้นซ่างยงจะยอมให้พวกเจ้ามาบีบเค้นได้ตามใจชอบ?"

น้ำเสียงเรียบเฉยส่ายหัวเบาๆ"ภายในสองเดือน แคว้นซ่างยงเกิดเหตุหุบเขาหมอกพิษขึ้นถึงหกแห่ง"

"แม้พวกเจ้าจะเลือกสถานที่ที่ผู้ฝึกตนพเนจรหรือสำนักเล็กๆรวมตัวกัน และมีการอำพรางร่องรอยไว้บ้าง แต่พวกเจ้าคงไม่ได้คิดว่าพวกเราเป็นคนปัญญาอ่อนกันหมดหรอกใช่ไหม?"

เมื่อเห็นว่าผู้ฝึกตนลัทธิเซียนคู่เงียบงันไป ว่านชุนหัวก็ส่ายหน้าและกล่าวเรียบๆว่า "ในเมื่อไม่มีอะไรจะพูด งั้นก็จงไปตายซะเถอะ"

"ไปตายงั้นรึ?" น้ำเสียงเย็นเยียบหัวเราะออกมาด้วยความโมโห "ข้าเองก็อยู่ระดับหนิงหยวนระยะหลัง เจ้ามีคุณสมบัติอะไรมาสั่งให้ข้าไปตาย?"

"แค่ฟังคำพูดของเจ้า ข้าก็รู้แล้วว่าเจ้าเพิ่งจะก้าวเข้าสู่ระดับหนิงหยวนระยะหลังมาได้ไม่นาน"

น้ำเสียงของว่านชุนหัวเต็มไปด้วยความขบขัน "เจ้ายังห่างชั้นกับเหล่าผู้อาวุโสของลัทธิเซียนคู่เมื่อร้อยปีก่อนนัก"

การสนทนาของทั้งคู่จบลงเพียงเท่านี้ วินาทีต่อมาปราณกระบี่ก็ท่วมท้นเวหา อาคมระเบิดกึกก้อง แสงสีสันตระการตาสาดส่องไปทั่วหุบเขา

เศษเสี้ยวของอาคมและปราณกระบี่ทำลายล้างทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางทาง ทั้งพื้นดินและหน้าผาถูกกรีดจนเป็นรอยดาบรอยกระบี่ ต้นไม้ในหุบเขาถูกถล่มจนปลิวว่อน

อี้หมิงสีหน้าจริงจัง กัดฟันแน่น ร่างกายแนบชิดติดดิน เคลื่อนที่ราวกับงูพริ้ว

เขาเลื้อยไปตามพุ่มไม้ พยายามหนีออกไปข้างนอกอย่างรวดเร็วโดยไม่ให้แผ่กลิ่นอายพลังออกมาแม้แต่นิดเดียว

ในตอนนี้ยอดฝีมือระดับหนิงหยวนระยะหลังทั้งสองคนกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด กลิ่นอายอาคมและกระบี่แผ่ซ่านไปทั่ว

บวกกับหมอกพิษที่ม้วนตลบขัดขวางการตรวจจับด้วยจิตสัมผัส ทำให้อี้หมิงสามารถหลบซ่อนตัวได้

ทว่าทันทีที่การต่อสู้จบลง ไม่ว่าใครจะชนะหรือแพ้ พวกเขาจะตรวจพบร่องรอยของอี้หมิงในทันทีแน่นอน

แม้ว่านชุนหัวแห่งสำนักตู้หยวนจะดูเหมือนเป็นผู้ฝึกตนฝ่ายธรรมะ และดูเหมือนจะมีโอกาสชนะสูงกว่า

ทว่าอี้หมิงไม่มีนิสัยที่จะฝากชีวิตไว้กับความคิดของผู้อื่น ยิ่งไปกว่านั้นเขายังเพิ่งจะฆ่าล้างตระกูลของต้วนฉางจู๋ที่เป็นคนของสำนักตู้หยวนไปหยกๆด้วย

ดังนั้นอี้หมิงจึงมีทางเลือกเดียว คือต้องหนี!