บทที่ 7 มีตรงไหนที่คู่ควรให้ข้าเห็นหัวงั้นรึ

บทที่ 7 มีตรงไหนที่คู่ควรให้ข้าเห็นหัวงั้นรึ

บนโต๊ะอาหาร

เศรษฐีจางเอาแต่รินสุราให้หลี่หั่วไม่หยุดหย่อน ราวกับมองอีกฝ่ายเป็นประดุจผู้มาโปรด และความจริงในตอนนี้ คนเดียวที่เขาพอจะพึ่งพิงได้ก็มีเพียงอีกฝ่ายเท่านั้น

ส่วนหวังลี่และหลิงเฟิงที่นั่งอยู่ข้างๆ กลับถูกเขาละเลยไปไม่น้อย

หวังลี่เป็นสตรี แม้จะเป็นนักยุทธระดับห้าเหมือนกัน แต่ในจิตใต้สำนึกของเศรษฐีจาง เธอก็ยังเทียบไม่ได้กับหลี่หั่วที่เป็นบุรุษ

ยิ่งส่วนของหลิงเฟิงนั้น...

เขาได้รับรู้จากปากของหลี่หั่วแล้วว่าคนคนนี้เป็นเพียงศิษย์ฝ่ายนอกเท่านั้น

จะเอาไปเปรียบเทียบกับศิษย์ฝ่ายในอย่างหลี่หั่วได้อย่างไร?

ในขณะที่ทุกคนกำลังรับประทานอาหารกันอยู่

จู่ๆ ก็มีเสียงอึกทึกดังมาจากนอกประตู

ตามมาด้วยประตูใหญ่ของจวนตระกูลจางที่ถูกพังเข้ามาอย่างรุนแรง บ่าวรับใช้สองสามคนที่กำลังจะเดินไปเปิดประตูถูกบานประตูทับร่างไว้จนแผดเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดอย่างน่าสยดสยอง

มีชายฉกรรจ์หลายคนก้าวข้ามบานประตูเข้ามาในจวนตระกูลจาง

หนึ่งในนั้นเป็นชายร่างผอมแห้ง เมื่อเขาสังเกตเห็นว่ามีคนถูกทับอยู่ใต้บานประตูก็แสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม พร้อมกับออกแรงกระทืบลงไปซ้ำๆ หลายครั้ง

เศรษฐีจางมองดูคนเหล่านั้นด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด "พะ... พรรคพยัคฆ์ดำมาแล้ว แถมยังมากันครบทั้งสามหัวหน้าพรรคเลยด้วย!"

ภายในพรรคพยัคฆ์ดำมี 'สามพยัคฆ์' ผู้ยิ่งใหญ่ที่ครองเมืองเยี่ยนเฉิง

ทั้งการแย่งชิงเขตแดน ฮุบร้านค้า เปิดบ่อนพนัน เรียกเก็บค่าคุ้มครอง...

ที่พวกมันทำชั่วไปทั่วเมืองเยี่ยนเฉิงได้ ก็เพราะพึ่งพาสามพยัคฆ์เหล่านี้นี่เอง

คนแรกคือ พยัคฆ์ใหญ่ แซ่หวัง มักสวมชุดดำอยู่เป็นนิจ จึงถูกเรียกว่า หวังเฮยหู่ (พยัคฆ์ดำหวัง) !

คนรองคือ พยัคฆ์รอง แซ่เถี่ย ฝึกวิชาคงกระพันจนมีพละกำลังมหาศาล เล่ากันว่าผิวหนังของเขาแข็งแกร่งประดุจเหล็กกล้าจนดาบปืนไม่อาจระคายผิว ผู้คนจึงเรียกว่า เถี่ยเหล่าหู่ (พยัคฆ์เหล็ก)

ส่วนคนสุดท้ายคือ พยัคฆ์สาม นิสัยเจ้าเล่ห์เพทุบายและอำมหิต มีท่าร่างที่คล่องแคล่วว่องไว ร่างกายผอมบางกว่าอีกสองคนมาก จึงถูกขนานนามว่า โซ่วหู่ (พยัคฆ์ผอม)

ยามนี้พยัคฆ์ทั้งสามมาถึงบ้านเศรษฐีจางกันพร้อมหน้า โดยเฉพาะหวังเฮยหู่ที่เป็นผู้นำ เมื่อเขาเห็นหน้าเศรษฐีจาง ดวงตาเสือคู่นั้นก็พลันปรากฏเส้นเลือดสีแดงฉานพร้อมกับคำรามลั่น "ไอ้แซ่จาง วันนี้แกต้องชดใช้ด้วยชีวิตลูกชายข้า!"

เศรษฐีจางได้ยินเสียงคำรามนั้นก็รู้สึกราวกับมีเสือโคร่งลงจากเขามาอยู่ตรงหน้าจริงๆ กลิ่นอายกดดันนั้นทำให้เขาถึงกับก้าวถอยหลังไปสองก้าวด้วยความหวาดกลัว

แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าข้างกายยังมีศิษย์จากสำนักไป๋อวิ๋นคอยหนุนหลังอยู่ ในใจจึงพอจะมีกำลังใจขึ้นมาบ้าง

"หวังเฮยหู่ ลูกชายแกมาลักลอบเล่นชู้กับเมียน้อยข้า ทำลายศีลธรรมจรรยา ถ้าข้าไม่ฆ่ามัน ข้ายังเป็นผู้ชายอยู่รึเปล่า?! มันสมควรตายแล้ว!"

"ดี! ดี! ดีมาก! ลูกข้าสมควรตายงั้นรึ ในเมื่อแกพูดแบบนี้ ข้าก็จะให้คนทั้งตระกูลจางลงไปนอนในหลุมเป็นเพื่อนมันให้หมด!"

หวังเฮยหู่เอ่ยคำว่าดีติดกันสามครั้ง สิ้นคำสั่งนั้นกลุ่มสมุนพรรคพยัคฆ์ดำที่ถือดาบถือกระบี่ก็กรูเข้ามาล้อมตระกูลจางไว้จนมืดฟ้ามัวดิน

"เหอะ หวังเฮยหู่ผู้ยิ่งใหญ่ เอ่ยปากนิดหน่อยก็คิดจะล้างบางตระกูลคนอื่น ในสายตาแกยังเห็นกฎหมายบ้านเมืองอยู่ไหม!!"

หลี่หั่วแค่นเสียงเย็นชาพลางค่อยๆ เดินออกมาจากด้านหลังของเศรษฐีจาง

เมื่อเห็นการแต่งกายของเขา หวังเฮยหู่ก็หรี่ตาลง "ที่แท้ก็ไปหาคนจากสำนักไป๋อวิ๋นมาคุ้มกะลาหัวนี่เอง มิน่าถึงได้กล้าปากดี"

"ถูกต้อง หวังเฮยหู่ เศรษฐีจางคนนี้ข้าจะเป็นคนคุ้มครองเอง หากพวกแกพรรคพยัคฆ์ดำรู้จักที่ต่ำที่สูงก็รีบไสหัวไปซะ อย่าได้มาตอแยอีก"

"หึ ความแค้นสังหารลูกชาย ข้าจะไม่ล้างแค้นได้ยังไง? ต่อให้เป็นศิษย์สำนักไป๋อวิ๋นแล้วจะทำไม? สำนักไป๋อวิ๋นมีศิษย์เป็นพันคน ตราบใดที่ไม่ใช่ศิษย์สายตรง ถ้าข้าจะฆ่าทิ้งสักคนสองคน ใครมันจะไปรู้?"

หวังเฮยหู่ตัดสินใจเด็ดขาดแล้วว่าจะต้องล้างแค้นให้ลูกชายให้ได้

เขาชักดาบข้างเอวออกมาทันทีแล้วพุ่งตัวออกไปราวกับเกาทัณฑ์หลุดจากแล่ง เข้าจู่โจมหลี่หั่วเพื่อเป็นฝ่ายชิงลงมือก่อน!

ดาบถูกฟันลงมาด้วยพลังมหาศาลประดุจจะผ่าภูเขาหัวซานให้แยกออกเป็นสองซีก!

หลี่หั่วชักกระบี่ออกจากฝักเข้าปะทะดัง 'เคร้ง' เขาได้ยินเสียงสะเทือนเลื่อนลั่นและรับรู้ได้ถึงแรงมหาศาลที่ส่งผ่านมาทางตัวดาบจนมือสั่นสะท้านไปหมด

"พลังบ้าบออะไรขนาดนี้! แก... แกไม่ใช่ระดับห้า แต่เป็นระดับสี่งั้นรึ!?"

สีหน้าของหลี่หั่วเปลี่ยนไปทันที

"หึ แกทายผิดแล้ว!"

กล้ามเนื้อที่แขนที่ถือดาบของหวังเฮยหู่เริ่มเขม่นและปูดโปนออกมา เส้นเลือดปูดโปนขึ้นมาอย่างน่ากลัว เขาเหวี่ยงดาบฟันซ้ำอีกครั้งด้วยอานุภาพที่รุนแรงกว่าเดิม

กระบี่ในมือหลี่หั่วสั่นพะเยิบพะยาบจนส่งเสียงวึ่ง ร่างของเขาโซเซถอยหลังไปหลายก้าว เมื่อก้มลงมองกระบี่ในมือก็พบว่ามันถูกฟันจนบิ่นไปหลายจุด

จุดที่บิ่นมากที่สุดนั้น เกือบจะฟันกระบี่ของเขาหักออกเป็นสองท่อน

"ระดับสาม!!"

รูม่านตาของหลี่หั่วหดตัวลงด้วยความสยดสยอง!

อีกฝ่ายไม่ใช่ระดับห้าตามข่าวลือ แต่เป็นยอดฝีมือระดับสาม!!

พละกำลังระดับนี้เพียงพอที่จะรวมพรรคต่างๆ ในเมืองเยี่ยนเฉิงให้เป็นหนึ่งเดียวได้เลย!

หวังเฮยหู่คนนี้ ซ่อนคมไว้ลึกซึ้งเหลือเกิน!

"แปลกใจนักรึ?"

"เมื่อหนึ่งปีก่อน ข้าก็บรรลุระดับสามไปแล้ว! ในเมืองเยี่ยนเฉิงนี้แทบไม่มีใครเป็นคู่มือข้า แม้แต่สำนักไป๋อวิ๋น ตราบใดที่ไม่ใช่ศิษย์สายตรงหรือระดับอาจารย์อาวุโส ข้าก็ไม่เห็นหัวทั้งนั้น"

ใบหน้าของหวังเฮยหู่เต็มไปด้วยความทะนงตน

เศรษฐีจางถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงไปนั่งกับพื้นด้วยความสิ้นหวัง

"หวังเฮยหู่ แก... แกซ่อนแผนไว้ลึกจริงๆ!"

"เหอะ วันนี้ตระกูลจาง ต่อให้เป็นหมาสักตัวก็อย่าหวังว่าจะได้รอดไปจากที่นี่!"

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับหวังเฮยหู่ที่กำลังฮึกเหิม หลี่หั่วก็รู้ตัวทันทีว่าตนไม่ใช่คู่ต่อสู้ เขาเปลี่ยนสีหน้าไปมาครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวว่า "เรื่องนี้พวกข้าไม่ขอยุ่งเกี่ยวแล้ว หวังเฮยหู่ การฆ่าศิษย์ฝ่ายในของสำนักไป๋อวิ๋นไม่เป็นผลดีกับแกหรอก ปล่อยพวกข้าไปเถอะ"

"ฝันไปเถอะ! ปล่อยพวกแกไป ใครจะไปรู้ว่าพวกแกจะกลับไปรายงานพวกผู้อาวุโสในสำนักให้มาล้างแค้นข้าหรือเปล่า เศรษฐีจางต้องตาย และพวกแกยิ่งต้องตาย!"

"แก..."

หลี่หั่วไร้คำจะโต้แย้ง ในใจเริ่มเกิดความสิ้นหวังขึ้นมา

หวังลี่กุมกระบี่ในมือแน่น "ศิษย์พี่หลี่ พวกเรารวมพลังสู้ตายกับมันเถอะ!"

"มันเป็นนักยุทธระดับสามนะ นั่นคือระดับที่ศิษย์สายตรงเท่านั้นถึงจะไปถึงได้ พวกเราจะเอาอะไรไปสู้? แถมข้างกายมันยังมีหัวหน้าพรรคอีกสองคนที่ยังไม่ลงมือ ต่อให้ฝีมือพวกนั้นจะเป็นระดับหกตามข่าวลือจริงๆ แต่ถ้าพวกมันรุมเข้ามาพร้อมหวังเฮยหู่ พวกเราก็ตายสถานเดียว!"

หลี่หั่วกล่าวด้วยรอยยิ้มขมขื่นและแววตาที่หมดอาลัยตายอยาก

เขารู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้งที่มาเอาตัวเข้าแลกกับเรื่องนี้

ส่วนเศรษฐีจางที่อยู่ข้างๆ ก็ดูราวกับว่าท้องฟ้ากำลังจะถล่มลงมาต่อหน้าต่อตา

"สองพันตำลึงเงิน"

ในตอนนั้นเอง หลิงเฟิงที่ยืนนิ่งเงียบอยู่ด้านหลังทุกคนมาโดยตลอดก็ได้เอ่ยปากขึ้นเบาๆ

เมื่อได้ยินเสียงของเขา ทุกคนต่างก็หันไปมองเป็นตาเดียว

เห็นเพียงเขามองไปที่เศรษฐีจางที่นั่งอยู่บนพื้น แล้วกล่าวอย่างสงบนิ่งว่า "ท่านเศรษฐีจาง มอบเงินให้ข้าสองพันตำลึง แล้วข้าจะจัดการคนพวกนี้ให้เอง"

คำพูดนี้ทำให้ทุกคนถึงกับตกตะลึง

หวังเฮยหู่ขมวดคิ้วพลางจ้องมองหลิงเฟิง เขารู้สึกแปลกใจที่ตนเองมองระดับพลังของอีกฝ่ายไม่ออก ส่วนเศรษฐีจางชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มเศร้า "คุณชายหลิง ในเวลาแบบนี้ท่านยังจะมาล้อเล่นอีกหรือ? ขนาดศิษย์พี่ศิษย์หญิงของท่านยังทำอะไรไม่ได้ แล้วศิษย์ฝ่ายนอกตัวเล็กๆ อย่างท่านจะไปทำอะไรได้?"

ศิษย์ฝ่ายนอกงั้นรึ?

หวังเฮยหู่ได้ยินคำสี่คำนั้นก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา "ฮ่าๆๆ เดี๋ยวนี้แม้แต่ศิษย์ฝ่ายนอกของสำนักไป๋อวิ๋น ก็กล้าดูถูกข้าหวังเฮยหู่แล้วงั้นรึ?"

"อบรมลูกไม่ดี ปล่อยให้ไปลักลอบเล่นชู้กับเมียชาวบ้านจนเสียชื่อเสียงวงศ์ตระกูล เจ้าไม่รู้สึกอับอายบ้างเลยหรือ แถมยังจะมาล้างบางครอบครัวคนอื่นอีก มีตรงไหนที่คู่ควรให้ข้าเห็นหัวงั้นรึ?"

หลิงเฟิงจ้องมองหวังเฮยหู่แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

พวกสมุนพรรคพยัคฆ์ดำที่ยืนอยู่ข้างหลังเมื่อเห็นเช่นนั้นต่างก็อดไม่ได้ที่จะอุทานด้วยความแปลกใจ แต่สายตาที่มองหลิงเฟิงนั้นเหมือนมองคนตายไปแล้ว

"เจ้าหนูนี่ตายแน่"

"แถมยังจะตายไม่สวยด้วย!"

หลังจากต่อว่าหวังเฮยหู่เสร็จ หลิงเฟิงก็หันไปทางเศรษฐีจางแล้วถามย้ำ "ตอนนี้ให้คำตอบข้ามา สองพันตำลึง จะให้หรือไม่ให้?"

ตอนแรกตกลงกันไว้ที่หนึ่งพันตำลึง

แต่เมื่อครู่เศรษฐีจางแสดงท่าทีละเลยเขา เขาจึงไม่รังเกียจที่จะฉวยโอกาสขึ้นราคา

อีกอย่าง ความต้องการของเศรษฐีจางคือแค่ขับไล่พวกหวังเฮยหู่ไปเท่านั้น

แต่เขาจะลงมือให้เด็ดขาดกว่านั้นเยอะ

"เหอะ หากท่านสามารถช่วยตระกูลจางให้พ้นวิกฤตได้จริงๆ สองพันตำลึงนี้ข้าจะประเคนให้ถึงมือเลยล่ะ" เศรษฐีจางยิ้มขมขื่นออกมา

แม้จะไม่หวังอะไรแล้ว แต่อย่างน้อยตอนนี้เขาก็ต้องคว้าฟางเส้นสุดท้ายเอาไว้ก่อน

"ฮ่าๆๆ เจ้าหนู ดี! เจ้าบอกว่าข้าไม่มีอะไรคู่ควรให้เจ้าเห็นหัวงั้นรึ ข้าจะบอกให้เจ้าได้รู้ตอนนี้เลย ว่าข้ามีดาบในมือนี่ไง!!"

หวังเฮยหู่หัวเราะด้วยความโกรธแค้นจนถึงขีดสุด เขาเหวี่ยงดาบเข้าใส่หัวของหลิงเฟิงอย่างรุนแรง