ตอนที่ 21 ฉันแก้ผ้าเกือบหมดแล้ว นายให้ฉันดูแค่นี้เหรอ?

ตอนที่ 21 ฉันแก้ผ้าเกือบหมดแล้ว นายให้ฉันดูแค่นี้เหรอ?

พวกคุณป้าเหล่านี้ปกติจะรับจ้างจัดสวนกับหัวหน้าคนงานในหมู่บ้าน

ต้องออกจากบ้านตั้งแต่ตีสี่ และกลับถึงบ้านตอนหกโมงเย็นหรือทุ่มหนึ่ง

ทำงานหนักแทบตาย แต่ค่าแรงทั้งวันได้แค่เจ็ดสิบถึงแปดสิบหยวนเท่านั้น

แถมในหนึ่งเดือน 30 วัน ก็ใช่ว่าจะมีงานให้ทำทุกวัน

เฉลี่ยออกมาแล้ว เดือนหนึ่งหาเงินได้ 2,000 หยวนก็นับว่าเก่งมากแล้ว

ส่วนเรื่องประกันสังคมน่ะเหรอ? สิ่งนั้นไม่เคยมีอยู่ในพจนานุกรมของพวกเธอแน่นอน

บ้านพักมีสุขให้เงินเดือน 3,000 หยวนแถมมีประกันให้ สำหรับคุณป้าทั้งหลายแล้ว มันช่างดึงดูดใจเหลือเกิน

ในไม่ช้า หลินเจ๋อก็ได้เซ็นสัญญาจ้างงานที่เขาร่างขึ้นมากับคุณป้าทุกคน พร้อมประทับตราและปั๊มลายนิ้วมือเรียบร้อย

ด้วยเหตุนี้ พนักงานของบ้านพักมีสุขจึงเพิ่มขึ้นอีก 5 คน

เมื่อรวมกับหลินเจ๋อที่เป็นเจ้าของ รวมทั้งหมดเป็น 8 คน ซึ่งมากกว่าตอนที่พ่อแม่บริหารในช่วงที่รุ่งเรืองที่สุดเสียอีก

นี่นับเป็นก้าวสำคัญในประวัติศาสตร์การดำเนินงานของบ้านพักมีสุขเลยทีเดียว!

หลังจากเซ็นสัญญาแล้ว คุณป้าทุกคนก็เริ่มงานทันที

หลินเจ๋อจัดให้คุณป้า 3 คนไปช่วยงานในห้องครัวกับหลินเสี่ยวเหมิง

ส่วนคุณป้าที่เหลืออีก 2 คนให้ไปช่วยหูถิงดูแลงานในส่วนของห้องพัก ซึ่งเป็นงานง่ายๆ อย่างการทำความสะอาด

เมื่อมีพนักงานในมือมากขึ้น หลินเจ๋อก็รู้สึกว่าตัวเองเป็นเถ้าแก่ที่ดูเข้าท่าขึ้นมาบ้าง ไม่ใช่ผู้บัญชาการที่ไร้ไพร่พลอีกต่อไป

[ยินดีด้วย คุณทำภารกิจ [รับสมัครพนักงาน] สำเร็จ รางวัลกำลังถูกส่งมอบ...]

ทันทีที่จัดสรรงานให้คุณป้าทุกคนเสร็จสิ้น หน้าต่างระบบเช็คอินก็เด้งขึ้นมาพร้อมข้อความแจ้งเตือน

ตามมาด้วยแรงสั่นสะเทือนของโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกง หัวใจของหลินเจ๋อก็กระตุกวูบตามไปด้วย

ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาดละก็...

หลินเจ๋อกลืนน้ำลายด้วยความประหม่า รีบควักโทรศัพท์ออกมาดูทันที

[มาม่าอีสเตชั่น] : รหัสรับสินค้า 2-3-330

พัสดุจากขนส่งเซินทงส่งถึงซูเปอร์มาร์เก็ตปากทางเข้าหมู่บ้านหลินเจียแล้ว สอบถามโทร 173XXXXXXX

“ให้ตายเถอะ ดันมีเรื่องผิดพลาดจริงๆ ด้วย...”

เมื่อเห็นว่าเป็นเพียงข้อความแจ้งเตือนพัสดุ หลินเจ๋อก็รู้สึกผิดหวังอย่างแรง

ความรู้สึกของเขาในตอนนี้เหมือนกับที่ชาวเน็ตชอบพูดกันว่า:

ฉันแก้ผ้าเกือบหมดแล้ว นายให้ฉันดูแค่นี้เหรอ?

ครืด~

โทรศัพท์สั่นอีกครั้ง มีข้อความใหม่เข้ามา

[เจี้ยเป้ย] : เนื่องจากคุณมีประวัติเครดิตที่ดี วงเงินได้รับการปรับเพิ่มเป็น 200,000 แล้ว สามารถปรับเปลี่ยนได้ใน [เจี้ยเป้ย-การจัดการวงเงิน]

“เฮ้ย รางวัลภารกิจ 20 หมื่นนั่น คงไม่ใช่การเพิ่มวงเงินกู้ในแอปหรอกนะ!”

เมื่อเห็นวงเงินกู้เพิ่มเป็นสองแสน หลินเจ๋อรู้สึกหน้ามืดตามัวจนเกือบยืนไม่อยู่

[ธนาคาร ICBC: บัญชีออมทรัพย์หมายเลขท้าย XXX ได้รับเงินโอนจากบัญชี XX จำนวน 200,000.00 หยวน ยอดเงินคงเหลือปัจจุบันคือ 202,333.90 หยวน]

ครั้งที่สาม ในที่สุดเงินรางวัลก็เข้าบัญชีจริงๆ หลินเจ๋อรีบรูดเข็มขัดที่ถอดเตรียมจะเอาไปผูกคอตายกับขื่อบ้านกลับมาใส่ตามเดิม

มันจะตื่นเต้นเกินไปแล้ว แค่รับเงินทำไมมันต้องลุ้นจนตัวโก่งขนาดนี้!

“สองแสน! ในที่สุดฉันก็เป็นคนที่มีเงินฝากเลข 6 หลักกับเขาแล้ว!”

นี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่หลินเจ๋อเปิดบัญชีธนาคารมาที่มีเงินสดจำนวนมากขนาดนี้

และเป็นเงินก้อนใหญ่ที่สุดนับตั้งแต่ตอนม.5 ที่เขาโดนรถชนจนขาหักแล้วได้เงินค่าทำขวัญมา 2 หมื่นหยวน

“มีเงินก้อนนี้แล้ว ค่ารักษาพยาบาลของพ่อกับแม่คงเพียงพอแน่นอน ต่อไปก็แค่ต้องพยายามหาค่าเช่าของปีหน้าให้ได้!”

เมื่อมีเงินสองแสนหยวนเข้ามาในบัญชี หลินเจ๋อก็รู้สึกโล่งใจอย่างมาก แรงกดดันที่แบกไว้หายไปเกินครึ่ง

เขาสงบสติอารมณ์อยู่ในห้องทำงานประมาณสิบนาที จึงเดินออกมาที่โถงหน้า

หูถิงกำลังจัดการเรื่องเช็คอินให้แขกสองท่าน เธอเพิ่งเริ่มงานได้ชั่วโมงกว่าๆ แต่ก็สามารถทำเรื่องเปิดห้องได้อย่างคล่องแคล่วแล้ว

ส่วนคุณป้าอีก 2 คนที่อยู่ฝ่ายบริการก็ไม่ได้อยู่เฉย โดยไม่ต้องสั่ง พวกเธอก็ออกไปจัดระเบียบทำความสะอาดในลานบ้านแล้ว

โดยรวมแล้ว หลินเจ๋อพอใจกับพนักงานใหม่ทั้งสามคนในฝ่ายบริการลูกค้ามาก

เขาเหลือบมองนาฬิกา ตอนนี้เวลาสิบเอ็ดโมงยี่สิบนาที ได้เวลาเริ่มทำมื้อเที่ยงแล้ว

ตึก ตึก ตึก—!

เสียงฝีเท้าดังขึ้น หลินเจ๋อเงยหน้าเห็นหญิงสาวสองคนที่เขาเคยเช็คอินให้เดินลงมาจากชั้นบนพร้อมกัน

ทั้งคู่พักอยู่ที่นี่มาหลายวันแล้ว

หลินเจ๋อแม้จะไม่ได้ถามชื่อ แต่จากที่ได้ยินทั้งคู่เรียกกัน เขาก็รู้ว่าคนหนึ่งชื่อฮวนฮวน อีกคนชื่อหลีหลี เป็นเพื่อนสนิทกัน

“อ้าว เถ้าแก่อยู่พอดี! ได้เวลาข้าวเที่ยงหรือยังคะ? เริ่มขายหรือยัง!”

“ใช่ๆ ของฉันกับหลีหลีคนละสองกล่องนะคะ~ จ่ายเงินให้ก่อนเลย เดี๋ยวพวกเราจะออกไปสูดอากาศข้างนอกหน่อย แล้วก็ไปซื้อชานมด้วย”

ตู้ฮวนพูดพลางควักโทรศัพท์ออกมาสแกนคิวอาร์โค้ดที่เคาน์เตอร์ทันที เธอโอนเงินไป 120 หยวนอย่างรวดเร็ว

แม้จะตั้งราคาไว้ 29.9 หยวน แต่ลูกค้าส่วนใหญ่ที่สแกนจ่ายมักจะปัดเป็น 30 หยวนถ้วนกันหมด

ดูเหมือนทุกคนจะขี้เกียจเสียเวลาคำนวณเงินทอน 1 เหมาให้วุ่นวายสมอง

[วีแชทได้รับเงิน 120 หยวน!]

เมื่อได้ยินเสียงประกาศยอดเงินจากลำโพง รอยยิ้มบนหน้าหลินเจ๋อก็ยิ่งกว้างขึ้น

เสียงนี้มันช่างไพเราะกว่าเพลงคลาสสิกไหนๆ ในโลกเสียอีก!

“ได้ครับสาวสวยทั้งสอง ขอบคุณที่อุดหนุนนะครับ”

“เดี๋ยวพอหลังร้านผัดเสร็จแล้วผมจะวางไว้ที่เคาน์เตอร์ให้นะครับ กลับมาแล้วมารับไปได้เลย”

หลินเจ๋อยิ้มแย้มแจ่มใส เขาไม่เคยขี้เหนียวรอยยิ้มให้กับลูกค้าที่น่ารักของเขาเลย

หลีหลีหัวเราะ “ก็ข้าวผัดที่นี่อร่อยขนาดนี้ จะไม่ให้อุดหนุนได้ยังไงล่ะคะ!”

“เถ้าแก่คะ ข้าวผัดร้านคุณนี่มันคืออุปสรรคบนเส้นทางลดความอ้วนของฉันชัดๆ ฉันโดนมันเตะตัดขาจนล้มลุกคลุกคลานมาสองวันติดแล้วนะ~”

ตู้ฮวนลูบท้องตัวเอง สองวันที่ผ่านมาเพราะเจริญอาหารเกินไป น้ำหนักเธอดีดกลับมาตั้ง 1 กิโลกรัมกว่า

“ฮ่าๆ กินให้อิ่มก่อนสิครับจะได้มีแรงลดความอ้วน~”

“อีกอย่าง ผมว่าทั้งสองคนไม่ได้อ้วนเลยนะครับ จริงไหมหูถิง?”

“จริงค่ะ ทั้งสองท่านหุ่นดีมากจนน่าอิจฉาเลยละค่ะ”

หลินเจ๋อกับหูถิงรับส่งมุกกันอย่างเข้าขา เหมือนพนักงานขายเสื้อผ้าที่กำลังเชียร์ลูกค้าไม่มีผิด

หลีหลีกับฮวนฮวนมองไปที่หูถิงที่มี ‘ความสามารถ’ จนกระดุมเสื้อแทบจะปริออก ทั้งคู่ต่างหากที่ต้องอิจฉาหูถิง!

หลังจากคุยเล่นกันไม่กี่คำ หลีหลีกับฮวนฮวนก็โบกมือลาหลินเจ๋อกับหูถิงแล้วเดินจูงมือกันออกไปข้างนอกอย่างร่าเริง

“ไปก่อนนะเถ้าแก่ ขอให้ข้าวผัดขายดีถล่มทลายนะคะ~”

“แล้วเจอกันครับ”

เมื่อเห็นหลีหลีกับฮวนฮวนสนิทสนมกัน หลินเจ๋อก็พาลนึกถึงตานเถิงเพื่อนรัก

เขาลองจินตนาการภาพตัวเองจูงมือกับไอ้อ้วนหน้าวัดนั่น...

“แหวะ... สยองชะมัด”

“ฉิบหาย... ลืมไปเลยว่าไอ้อ้วนบอกให้ส่งข้าวให้ก่อนเที่ยง!”

ลัทธิเต๋าเน้นเรื่องการรักษาสุขภาพ ไม่กินอาหารหลังเที่ยง เหล่านักพรตมักจะทานอาหารให้เสร็จก่อนเที่ยงตรง

เมื่อคิดได้ดังนั้น หลินเจ๋อก็รีบวิ่งไปที่หลังบ้านทันที

ทันทีที่เดินผ่านป่าไผ่ไปถึงหลังบ้าน เสียงฉ่าของการผัดข้าวและเสียงตะหลิวกระทบกะทะดังสนั่นห้องครัว

ทั่วทั้งลานหลังบ้านอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมหวลของข้าวผัดไข่

แม้แต่ไก่ที่เลี้ยงปล่อยในป่าไผ่ยังเลิกจิกหาหนอน

พวกมันพากันมายืนจ้องไปทางห้องครัวด้วยสายตาละห้อย