ตอนที่ 5 ลูกค้าแห่ชมเป็นเสียงเดียวกัน!

ตอนที่ 5 ลูกค้าแห่ชมเป็นเสียงเดียวกัน!

ณ ชั้น 2 ของบ้านพักมีสุข บริเวณหน้าห้องหมายเลข 204

เจียงซานผลักประตูเข้าไปแล้วพบว่าห้องพักถูกทำความสะอาดจนหมดจด พื้นสะอาดเงาวับราวกับเพิ่งลงแว็กซ์มาใหม่ๆ จนไม่มีรอยเท้าแม้แต่นิดเดียว

ชั้นวางรองเท้าตรงประตู ราวแขวนผ้า ตลอดจนโต๊ะและเก้าอี้ภายในห้องล้วนถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

ผ้าม่านสีเขียวอ่อนที่หน้าต่างถูกรวบไว้ทั้งสองข้างด้วยเชือกถักทำมืออย่างประณีต

กระจกหน้าต่างใสสะอาดแจ๋วเสียจนดูเหมือนไม่ได้ติดตั้งกระจกเอาไว้

ผ้าปูที่นอนและเครื่องนอนบนเตียงก็ถูกซักจนขาวสะอาดเหมือนใหม่ และพับไว้อย่างเป็นระเบียบกริบราวกับก้อนเต้าหู้

ภายในห้องยังมีกลิ่นหอมของดอกหมื่นลี้ที่ขจรขจายไปทั่ว ให้ความรู้สึกราวกับมีต้นหมื่นลี้ที่กำลังออกดอกสะพรั่งปลูกอยู่ในห้องจริงๆ

“ที่รักคะ บ้านพักที่นี่ใส่ใจรายละเอียดมากเลย! ฉันรู้สึกว่ามันดีกว่าโฮมสเตย์หรูที่เราเคยไปพักตอนไปเที่ยวเขาไท่ซันคราวก่อนเสียอีก!”

เดิมทีเจียงซานไม่ได้คาดหวังอะไรมากกับบ้านพักนิรนามขนาดเล็กอย่างบ้านพักมีสุขแห่งนี้

หากไม่ใช่เพราะรีสอร์ตและโฮมสเตย์แห่งอื่นในเขตท่องเที่ยวเต็มหมดแล้ว เธอคงไม่เลือกที่นี่

แต่หลังจากที่มาถึง สภาพแวดล้อมและความสะอาดของบ้านพักมีสุขกลับเหนือความคาดหมายของเธอไปไกลมาก

“ความสะอาดของที่นี่ไม่เลวเลยจริงๆ ให้ตายสิ พื้นนี่คงไม่ได้เพิ่งลงแว็กซ์มาหรอกนะ? ฉันแทบไม่กล้าเหยียบลงไปเลย”

หวังเหยียนชิวพูดไปอย่างนั้นเอง แต่ตัวเขาก็เดินเข้าไปข้างในและเริ่มเปลี่ยนรองเท้าแล้ว

เจียงซานเดินตามเข้าไปพลางเปลี่ยนเป็นรองเท้าสลิปเปอร์สำหรับใส่ในห้อง และเอ่ยขึ้นว่า:

“ที่รักคะ ช่วงที่อยู่ซานชิงซันพวกเราพักที่นี่กันเถอะ! ไม่ต้องเปลี่ยนที่แล้ว ฉันชอบที่นี่มากจริงๆ!”

“ตกลงจ้ะ ตามใจคุณเลย”

หวังเหยียนชิวเองก็ชอบที่นี่มากเช่นกัน จึงตอบตกลงอย่างรวดเร็ว

......

ที่ชั้นล่าง

หลังจากหลินเจ๋อเปิดห้องให้เจียงซานและหวังเหยียนชิวไปได้ไม่ถึงห้านาที ก็มีคู่สามีภรรยาวัยกลางคนอีกคู่เดินเข้ามาในโถงบ้านพัก

ทันทีที่คนทั้งสองก้าวเท้าเข้ามา พวกเขาก็ถูกดึงดูดด้วยความสะอาดสะอ้านของบ้านพักมีสุข และตัดสินใจเปิดห้องเตียงใหญ่ทันที

แต่หลังจากคู่สามีภรรยาวัยกลางคนคู่นี้แล้ว โชคก็ไม่เข้าข้างเขานัก เพราะจนถึงเวลาเที่ยงตรงเขาก็ยังไม่เจอแขกรายที่สามมาเช็คอิน

อย่างไรก็ตาม หลินเจ๋อไม่ได้รู้สึกผิดหวังอะไร เพราะเป็นเรื่องปกติที่ช่วงเช้าจะมีแขกเข้าพักน้อย

ช่วงบ่ายและช่วงเย็นต่างหากที่เป็นช่วงพีคของการเช็คอินเข้าที่พัก

ตอนเที่ยง หลินเจ๋อไปที่ห้องครัวเล็กๆ หลังบ้านพักเพื่อต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกิน

เขาเพิ่มไข่พะโล้หนึ่งฟอง ไส้กรอกหนึ่งแท่ง แล้วยังหยิบเนื้อวัวตุ๋นซีอิ๊วจากตู้เย็นมาหั่นเป็นชิ้นบางๆ พร้อมโรยผักชีลงไปเล็กน้อย

จะว่าไปแล้ว หลังจากที่เขาจัดจานอย่างประณีต หน้าตามันก็ดูคล้ายกับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปในโฆษณาทางโทรทัศน์ถึงเก้าส่วนเลยทีเดียว

“เริ่มลงมือกินได้!”

หลินเจ๋อหยิบตะเกียบไม้ไผ่ออกจากกล่องแล้วนั่งลงที่โต๊ะอาหารเพื่อเริ่มจัดการกับมื้อเที่ยง

บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปยี่ห้อเดิม วิธีทำแบบเดิม แต่ทำไมวันนี้เขากลับรู้สึกว่ารสชาติมันยอดเยี่ยมเหลือเกิน

ระหว่างที่กินบะหมี่ หลินเจ๋อก็ยกมือขึ้นดูคำว่า ‘เช็คอิน’ ในฝ่ามือเป็นระยะๆ

ตอนนี้เขาไม่กล้าแม้แต่จะกำหมัดแน่นๆ เพราะกลัวว่าจะเผลอทำ ‘นิ้วทองคำ’ ที่เพิ่งได้มาหลุดลอยไป

เมื่อเห็นว่าคำว่า ‘เช็คอิน’ ยังคงอยู่ เขาจึงก้มหน้าก้มตาจัดการกับบะหมี่ต่อด้วยความสบายใจ

หลังจากอิ่มหนำสำราญ หลินเจ๋อก็กลับมาทำหน้าที่พนักงานต้อนรับที่โถงด้านหน้าอีกครั้ง ช่วยไม่ได้จริงๆ ในเมื่อเขาเป็นคนอนุญาตให้หลินเสี่ยวเหมิงหยุดพักครึ่งวันเองนี่นา!

เขาเองก็ไม่คิดว่ายันต์ทำความสะอาดจะออกฤทธิ์ได้รวดเร็วและทรงพลังขนาดนี้

ระหว่างที่รับจ็อบเฝ้าเคาน์เตอร์ หลินเจ๋อก็รับแขกเพิ่มได้อีกสามคน และเปิดห้องพักไปได้อีกสองห้อง

แขกทั้งสามคนต่างก็กล่าวชมความสะอาดและบรรยากาศของบ้านพักอย่างไม่ขาดสายเช่นกัน

“วันนี้วันที่ 12 กรกฎาคม วันศุกร์ หมายความว่าอีกแค่สองวันก็จะเช็คอินใหม่ได้แล้ว”

“สัปดาห์หน้าจะได้ไปเช็คอินที่จุดท่องเที่ยวไหนนะ? แล้วจะได้รางวัลเป็นอะไรกันแน่?”

ในช่วงที่ไม่มีแขกเดินเข้ามา หลินเจ๋อนั่งอยู่บนเก้าอี้หลังเคาน์เตอร์บริการ ในสมองของเขามีแต่เรื่องการเช็คอินในอีกสองวันข้างหน้าเต็มไปหมด

แผงระบบเช็คอินที่เขาเก็บได้จะคำนวณตามสัปดาห์ปฏิทินปกติ

สามารถเช็คอินได้หนึ่งครั้งต่อสัปดาห์ โดยคุณจะเช็คอินวันไหนก็ได้ภายในสัปดาห์นั้น หากปล่อยให้เลยเวลาไปก็จะเสียสิทธิ์ไปโดยปริยาย

วันที่ 15 กรกฎาคมจะเป็นการเริ่มต้นสัปดาห์ใหม่ และจำนวนครั้งในการเช็คอินก็จะถูกรีเฟรชขึ้นมาใหม่

จุดท่องเที่ยวในอุทยานซานชิงซันมีทั้งขนาดเล็กและขนาดใหญ่รวมแล้วนับร้อยแห่ง การจะสุ่มไปเจอที่ไหนนั้นขึ้นอยู่กับดวงล้วนๆ

......

เวลาบ่ายโมงครึ่ง

หลินเสี่ยวเหมิงกลับมาจากเดินเล่นบนเขาและมาถึงบ้านพักก่อนเวลาครึ่งชั่วโมง

“เอ๊ะ? ทำไมที่พักเราดูไม่เหมือนตอนหนูเดินออกไปเลยล่ะคะ?”

หลินเสี่ยวเหมิงยืนอยู่ที่หน้าประตูบ้านพักพลางกวาดสายตามองไปทั่วด้วยความประหลาดใจ ฝีเท้าของเธอดูลังเลเล็กน้อย

ชื่อบนป้ายก็ยังคงเป็น ‘บ้านพักมีสุข’ ชัดเจน แต่ความรู้สึกที่หลินเสี่ยวเหมิงได้รับกลับเหมือนกับว่ามันเปลี่ยนเป็นที่พักคนละแห่งไปแล้ว

ทั่วทั้งบ้านพักให้ความรู้สึกที่สดใหม่และแปลกตาอย่างยิ่ง

ครั้งล่าสุดที่หลินเสี่ยวเหมิงมีความรู้สึกแบบนี้ คือตอนที่มีฝนตกหนักเมื่อไม่กี่วันก่อน

หลังจากฝนหยุดตก อาคารไม้ของบ้านพักมีสุขและมวลหมู่ดอกไม้ใบหญ้าในสวนต่างก็ถูกชะล้างจนสะอาดหมดจด

เมื่อประกอบกับฉากหลังที่เป็นภูเขาสีเขียวขจีซึ่งมีไอหมอกปกคลุม มันช่างดูสวยงามราวกับภาพวาดในบทกวีจริงๆ

“มันต่างตรงไหนนะ? ใช่แล้ว! มันสะอาดขึ้น! บ้านพักจู่ๆ ก็สะอาดขึ้นมาทันตาเห็นเลย! ทั้งที่ฝนก็ไม่ได้ตกนี่นา...”

หลินเสี่ยวเหมิงเอามือป้องหน้าผากแหงนมองฟ้า แม้สภาพอากาศจะยังมีเมฆมาก แต่ก็ไม่มีวัวแววว่าฝนจะตกเลยสักนิด

เธอเดินเข้าประตูที่พักมาด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัย

เมื่อมองไปรอบๆ ลานบ้านที่เต็มไปด้วยมวลหมู่ดอกไม้และแมกไม้ซึ่งสะอาดสะอ้านจนเปล่งประกายระยิบระยับ หลินเสี่ยวเหมิงก็อ้าปากค้างจนแทบจะยัดกำปั้นเข้าไปได้

“นี่มัน... สะอาดเกินไปแล้ว!”

ไม่ว่าหลินเสี่ยวเหมิงจะมองไปทางไหน เธอก็ไม่เห็นขยะหรือฝุ่นละอองเลยแม้แต่นิดเดียว เธอรู้สึกตกตะลึงกับสิ่งที่เห็นจริงๆ

เธอเดินผ่านลานบ้านมาถึงหน้าประตูโถงต้อนรับ และมองไปที่พื้นไม้ของที่พัก

พื้นไม้ก็ถูกทำความสะอาดมาอย่างดีเช่นกัน ทั้งที่เป็นพื้นไม้แท้ๆ แต่กลับดูเงางามราวกับผิวแก้ว

ท่าทางที่ดูเด๋อด๋าด้วยความตกใจอย่างยิ่งของหลินเสี่ยวเหมิงอยู่ในสายตาของหลินเจ๋อโดยตลอด ซึ่งเขารู้สึกว่ามันน่าเอ็นดูมาก

“พี่เจ๋อคะ ทำไมบ้านพักเรา... ทำไมถึงสะอาดขนาดนี้คะ!”

หลังจากเดินเข้ามา หลินเสี่ยวเหมิงก็รีบตรงไปที่เคาน์เตอร์และถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“อ๋อ ไม่มีอะไรหรอก เมื่อเช้านี้พี่เรียกบริษัททำความสะอาดให้เข้ามาจัดการครั้งใหญ่ชำระล้างจนสะอาดหมดจดน่ะ”

เรื่องยันต์ทำความสะอาดแน่นอนว่าหลินเจ๋อไม่มีทางบอกหลินเสี่ยวเหมิงเด็ดขาด นี่คือความลับของเขา เขาจึงทำได้เพียงยกความดีความชอบให้บริษัททำความสะอาดมารับหน้าแทน

“อ๋อ... สะอาดได้ขนาดนี้ คงต้องเสียเงินไปไม่น้อยเลยใช่ไหมคะ”

หลินเสี่ยวเหมิงกวาดสายตามองไปทั่วที่พัก ทุกจุดล้วนให้ความรู้สึกที่ใหม่เอี่ยมและไร้ฝุ่นละออง

หลินเจ๋อเหลือบไปเห็นคู่รักวัยรุ่นที่เช็คอินไปก่อนหน้านี้เดินลงมาจากชั้นบนพอดี เขาจึงแสร้งพูดต่อไปว่า:

“ก็ไม่ได้เสียเงินเท่าไหร่หรอก จ้างบริษัททำความสะอาดมาจัดการเชิงลึกให้ที่พักเรา ก็หมดไปแค่ห้าพันหยวนนิดๆ เอง

เพื่อให้แขกได้รับประสบการณ์การเข้าพักที่ดี เงินจำนวนนี้ถือว่าคุ้มค่าที่จะจ่ายนะ”

“คะ? เท่าไหร่คะ? ห้าพันหยวน!!!” หลินเสี่ยวเหมิงถึงกับตาค้างเมื่อได้ยินตัวเลขที่เถ้าแก่บอก

จ้างบริษัททำความสะอาดตั้งห้าพันกว่าหยวนนี่ยังบอกว่าไม่เยอะอีกเหรอ?

เงินเดือนหนูสามเดือนรวมกันยังไม่ได้มากขนาดนั้นเลย!

“น้องชาย พี่ต้องบอกเลยนะว่าที่พักของพวกเธอเรื่องความสะอาดนี่คือที่สุดจริงๆ คราวหน้าถ้ามาซานชิงซันอีก พวกเราจะกลับมาพักที่นี่แน่นอน!”

แขกสองคนที่เดินลงมาได้ยินบทสนทนาระหว่างหลินเจ๋อกับหลินเสี่ยวเหมิงพอดี ฝ่ายชายจึงยิ้มพลางยกนิ้วโป้งให้และกล่าวชมออกมา

หลินเจ๋อยิ้มตอบกลับไปอย่างสุภาพว่า “ขอบคุณครับพี่ชาย บ้านพักมีสุขของเรายินดีต้อนรับพวกคุณทั้งสองคนเสมอครับ”