บทที่ 23: ทำลายความศรัทธา

บทที่ 23: ทำลายความศรัทธา

หลังจากเจียงอวิ๋นโจวกลับมาจากจวนโหวในวันนั้น เขาก็กลับไปนั่งเฝ้าหน้าเรือนของเจียงหยวนอีกครั้ง

เขาพยายามจะหาเบาะแสเพื่อเปิดโปงคำโกหกของนาง

ทว่าคราวนี้ ยังไม่ทันที่เจียงหยวนจะได้ลงมือ เจียงหลินหยวนก็คว้าท่อนไม้มาหวดเขาอย่างไม่เกรงใจ

ทำให้เขาต้องกลับไปนอนซมอยู่บนเตียงอีกครั้ง

เมื่อได้ยินว่ามีคนมาตามหาและอยากให้เขาออกไปที่ตลาด เขาจึงปฏิเสธเสียงแข็งเพราะไม่มีแรงจะลุก

พอฉู่ยวี่โหรวได้รับข่าว นางก็ได้แต่ขมวดคิ้วแน่น

โอกาสที่จะทำให้เจียงหยวนต้องอับอายขายขี้หน้าต่อธารกำนัลหาได้ยากนัก ทำไมเจียงอวิ๋นโจวถึงไม่มา?

เจียงหยวนกินซาลาเปาหมดพอดี

นางเช็ดมือที่เปื้อนคราบมันกับหลังของเจ้าหมูจนสะอาด แล้วหันไปมองฉู่ยวี่โหรว "ข้าไปได้หรือยัง?"

ฉู่ยวี่โหรวกัดฟันกรอด "คุมตัวนางไปส่งที่ศาลซุ่นเทียน"

"นางขโมยของจากจวนโหวของเรา ต้องไปให้ปากคำที่ศาลซุ่นเทียนให้รู้เรื่อง"

"ข้าไม่ไป ที่ศาลซุ่นเทียนไม่มีของอร่อย"

เจียงหยวนให้เจ้าพิงค์กระแทกเจ้าหน้าที่ศาลที่กำลังเดินเข้ามาจนกระเด็นออกไป

ในที่สุดนางก็เข้าใจแล้วว่าทำไมฉู่ยวี่โหรวถึงรั้งตัวนางไว้ แต่นางหาได้เกรงกลัวไม่ กลับเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความชอบธรรมว่า "เจ้าบอกว่าข้าขโมยของ ข้าก็ขโมยงั้นหรือ? มีหลักฐานหรือไม่?"

"พูดจาพล่อยๆ ไม่มีหลักฐาน? เช่นนั้นข้าก็พูดได้เหมือนกันว่าครอบครัวเจ้าขโมยตัวข้าไปจากท่านพ่อท่านแม่ ทำให้ข้าต้องพรากจากพ่อแม่บังเกิดเกล้าตั้งแต่ยังเล็ก"

ชาวบ้านที่มุงดูอยู่กำลังจะพยักหน้าเห็นด้วย

สิ่งที่เจียงหยวนพูดมีเหตุผล

ไม่มีหลักฐานแม้แต่นิดเดียว จะมากล่าวหากันลอยๆ ได้อย่างไร?

แต่วินาทีถัดมา:

【ตราบใดที่ข้าไม่ยอมรับ ก็ถือว่าข้าไม่ได้ขโมย แน่จริงก็ไปค้นบ้านข้าสิ ถ้าหาเจอข้ายอมเปลี่ยนไปใช้แซ่เจ้าเลย】

【ใช่แล้ว หยวนหยวนน้อย อย่าได้ตื่นตูมไป พวกเราขโมยมาก็จริง แต่พวกเราไม่กลัวหรอก ของพวกนั้นอยู่กับข้าหมดแล้ว นอกจากเจ้า ก็ไม่มีใครหาเจอ】

ชาวบ้าน: ...พวกเจ้าทำลายความศรัทธาของพวกเราจนป่นปี้

แต่เนื่องจากพวกเขาก็ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลฉู่ จึงยึดคติที่ว่ามีเรื่องน้อยดีกว่ามีเรื่องมาก และไม่คิดจะเปิดปากพูดอะไร

อีกอย่าง ถ้าพวกเขาได้ยินเสียงในใจนี้ เป็นไปได้หรือไม่ที่พวกฉู่ยวี่โหรวจะไม่ได้ยิน?

ความจริงแล้ว พวกนางไม่ได้ยินจริงๆ

ไม่เพียงแต่ฉู่ยวี่โหรวที่ไม่ได้ยิน แม้แต่กลุ่มสหายคนสนิทและบ่าวไพร่ของนางก็ไม่มีใครได้ยินเสียงในใจของเจียงหยวนเลย

ครั้งนี้ ฉู่ยวี่โหรวไม่ได้เป็นคนเอ่ยปาก แต่เป็นหนึ่งในสหายของนาง

นางคือ 'โจวเมี่ยว' บุตรสาวอนุภรรยาของเจ้าเมืองซุ่นเทียน

"ฉู่หยวน เลิกแก้ตัวได้แล้ว เจ้ามันก็แค่เด็กกำพร้าไร้ที่พึ่ง ถ้าเจ้าไม่ขโมยของจากจวนโหวไปขาย จะเอาเงินที่ไหนมาซื้อข้าวของเครื่องใช้ที่สวมใส่อยู่ตอนนี้?"

เจียงหยวนหรี่ตามองประเมินโจวเมี่ยว

【ระบบ ยัยนี่เป็นใคร?】

สหายของฉู่ยวี่โหรวมีเยอะเกินไป นางจำได้ไม่หมดหรอก

ระบบพลิกดูฐานข้อมูล 【นางเป็นลูกอนุจากจวนเจ้าเมืองซุ่นเทียน มีเผือกชิ้นโตเกี่ยวกับนางด้วยนะ】

เจียงหยวนมองหน้าโจวเมี่ยว "เจ้าอยากคุยกับข้าหรือ? งั้นรอก่อนนะ ข้าขอกินเผือกแป๊บนึง กินเสร็จแล้วค่อยฟังเจ้าพูด"

กลุ่มคนมุงดูถึงกับพูดไม่ออก

เจ้านี่ช่างมีมารยาทจริงๆ นะ จะเสพเรื่องชาวบ้านยังมีการบอกกล่าวล่วงหน้าด้วย

อย่างไรก็ตาม พวกเขาต่างก็หูผึ่งขึ้นมาทันที

ใครๆ ก็อยากรู้ทั้งนั้นว่า "เผือกชิ้นโต" ที่ว่านี้คือเรื่องอะไร

【โว้ว หยวนหยวนน้อย รีบถอยห่างจากโจวเมี่ยวเร็วเข้า นางน่าขยะแขยงสุดๆ】

พอได้ยินระบบพูดแบบนี้ เจียงหยวนก็รีบบังคับเจ้าพิงค์ให้ถอยหลังไปหลายก้าวอย่างเด็ดขาด

เมื่อเห็นดังนั้น ชาวบ้านที่มุงดูอยู่ก็พากันขยับถอยห่างจากโจวเมี่ยวตามไปด้วย

【ระบบข้าเป็นระบบมาตั้งหลายปี กินเผือกมานับไม่ถ้วน แต่เรื่องนี้ติดอันดับท็อปเท็นในชาร์ต 'เผือกชวนอ้วก' เลยนะ】

มีชาร์ตจัดอันดับแบบนี้ด้วยหรือ?

แม้แต่คนที่เดินผ่านไปมาด้วยความเร่งรีบยังต้องหยุดฝีเท้า

องค์รัชทายาทเซียวจิ่งอวิ๋นเพิ่งเสร็จธุระและกำลังผ่านถนนฉางอัน พอดีเห็นหมูของเจียงหยวนแต่ไกล

เขาจึงเดินเข้ามาพร้อมกับผู้ติดตาม

ทันทีที่มาถึง เขาก็ต้องหรี่ตาลง

【หยวนหยวนน้อย ดื่มน้ำบ๊วยในมือให้หมดก่อนเถอะ ข้าเกรงว่าถ้าฟังเรื่องนี้แล้วเจ้าจะกินอะไรไม่ลง】

เจียงหยวนรีบดูดน้ำบ๊วยในกระบอกไม้ไผ่จนหมดเกลี้ยงดัง "อึก อึก"

ในบรรดาไทยมุงเองก็มีคนถือซาลาเปา แพนเค้ก น้ำบ๊วย หรือน้ำเต้าหู้อยู่ พวกเขาต่างรีบยัดของกินลงท้องจนหมดเกลี้ยงตามไปด้วย

【โจวเมี่ยวเป็นลูกอนุ ตั้งแต่เด็กแม่ของนางปลูกฝังความคิดที่ว่า เกิดเป็นลูกอนุ ถ้าอยากจะมีอนาคตที่ดีต้องมีความงามเท่านั้น】

【ดังนั้น นางจึงให้ความสำคัญกับรูปร่างหน้าตาเป็นอย่างมาก】

【เมื่อสามปีก่อน นางไปได้ยินมาจากไหนไม่รู้ว่า การเอาเลือดระดูของหญิงสาวมาพอกหน้า และเอาไปทำ 'เต้าหู้เลือด' กิน จะช่วยให้ผิวพรรณเนียนนุ่มและคงความอ่อนเยาว์ตลอดกาล】

【นางสนใจมาก แต่เมื่อสามปีก่อนนางเพิ่งจะสิบขวบ ยังไม่มีระดู นางก็เลยให้สาวใช้ไปตามเก็บผ้าซับระดูที่ใช้แล้วของพวกผู้หญิงในจวนมา...】

แหวะ... 【ระบบ เจ้าประเมินข้าสูงเกินไปแล้ว ฟังเรื่องนี้จบ ข้าไม่ใช่แค่กินไม่ลงนะ แต่ข้าอยากจะขย้อนของที่กินเข้าไปออกมาให้หมดเลย】

ขณะที่เจียงหยวนแค่รู้สึกอยากจะอาเจียน แต่ชาวบ้านบางคนในที่นั้นถึงกับโก่งคออาเจียนออกมาจริงๆ

"องค์รัชทายาท ทรงอยากอาเจียนหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ? กระหม่อมเตรียมผ้าเช็ดหน้าไว้ให้แล้ว"

ขันทีน้อยข้างกายเซียวจิ่งอวิ๋นยื่นผ้าเช็ดหน้าให้อย่างรู้ใจ

ได้ยินเสียงโอ๊กอ๊ากรอบกาย เจียงหยวนกระพริบตาปริบๆ ด้วยความงุนงง

【หรือว่าพวกเขาจะได้กลิ่นคาวบนตัวโจวเมี่ยว เลยคลื่นไส้กัน?】

ระบบมองตามสายตาของเจียงหยวนไป

【ก็เป็นไปได้】

【หยวนหยวนน้อย นี่ไม่ใช่จุดพีคที่สุดนะ ยังมีอีกเรื่อง】

หลังจากพะอืดพะอมจนหายแล้ว เจียงหยวนก็รู้สึกว่าตัวเองพร้อมรับมือไหว

【ว่ามาๆ!】

ชาวบ้านที่มุงดูต่างพยักหน้าในใจ

แม้เรื่องนี้จะน่าสะอิดสะเอียนเกินทน แต่พวกเขาก็ชอบเสพเรื่องพรรค์นี้

ตราบใดที่ไม่ได้เอามาป้อนใส่ปากพวกเขาเอง

【หยวนหยวนน้อย ดูเสื้อผ้าเครื่องประดับที่โจวเมี่ยวใส่อยู่สิ เจ้าคิดว่าคุณภาพเป็นอย่างไร?】

เจียงหยวนมองตามอย่างว่าง่าย

แล้วนางก็แสดงท่าทีว่าดูไม่เป็นเลยสักนิด

ทว่าในบรรดาไทยมุง มีคนที่ดูของเป็น

ของที่โจวเมี่ยวสวมใส่อยู่ล้วนมีราคาแพงระยับ โดยเฉพาะปิ่นหยกเนื้อดีบนศีรษะนั้น อย่างต่ำก็ปาเข้าไปสามร้อยตำลึงแล้ว

ระบบนึกขึ้นได้ว่าหยวนหยวนน้อยของมันสนใจแต่เรื่องของกิน ของนอกกายอย่างอื่นในสายตานางล้วนเหมือนกันหมด นางคงดูไม่ออกแน่นอน

มันจึงจำใจต้องอธิบายให้นางฟัง

【มูลค่ารวมของสิ่งที่โจวเมี่ยวใส่อยู่ตอนนี้เกินเจ็ดร้อยตำลึง ทั้งที่นางเป็นเพียงลูกอนุ】

เจียงหยวนเข้าใจสิ่งที่ระบบจะสื่อทันทีและนึกขึ้นได้ 【จริงด้วย ช่วงที่ข้าเป็นลูกบุญธรรม ข้าแต่งตัวซอมซ่อยิ่งกว่าสาวใช้เสียอีก ลูกอนุคนอื่นๆ ในจวนโหวก็แต่งตัวดีกว่าสาวใช้นิดเดียวเท่านั้น ในเมื่อโจวเมี่ยวแต่งตัวดีขนาดนี้ แสดงว่านางต้องเป็นที่โปรดปรานในครอบครัวมากแน่ๆ】

【ระบบ หรือว่านางปีนขึ้นเตียงพ่อตัวเอง? พ่อของนางถึงได้รักใคร่เอ็นดูขนาดนี้?】

ชาวบ้าน: !!!

ช็อก!!!

เป็นแบบนั้นจริงดิ???

【เจ้าคิดอะไรของเจ้าเนี่ย? ถ้าเป็นแบบนั้นจริง นางคงโดนฮูหยินโจวฆ่าตายไปนานแล้ว เหตุผลที่นางเป็นที่โปรดปรานในจวนตระกูลโจว ก็เพราะนางประจบเอาใจฮูหยินโจวเก่งต่างหาก เต้าหู้นั่นน่ะ นอกจากนางจะกินเองแล้ว นางยังส่งไปให้ฮูหยินโจวกินด้วย】

【ฮูหยินโจวไม่รู้ว่ามันคืออะไร นึกว่าเป็นของดีหายากที่โจวเมี่ยวอุตส่าห์ไปเสาะหามาจากข้างนอกด้วยความยากลำบาก】

【ไม่ใช่แค่ฮูหยินโจวที่กินคนเดียวนะ บางครั้งนางยังชวนใต้เท้าโจว เจ้าเมืองซุ่นเทียนมากินด้วยกันอีกต่างหาก】

แหวะ... 【ถ้าตอนนี้ฮูหยินโจวส่งคนไปที่เรือนของโจวเมี่ยว ก็จะเห็นสาวใช้ของโจวเมี่ยวนั่งยองๆ อยู่ในครัวเล็ก กำลังปิดหน้าปิดตาซักผ้าซับระดู และ...】