บทที่ 31 แอบเลี้ยงเด็ก

บทที่ 31 แอบเลี้ยงเด็ก

มาม่าซังรู้งาน ยิ้มหวาน "รอสักครู่นะคะ เดี๋ยวน้องจัดให้" แล้วถอยออกไปปิดประตู

ไม่นาน สาวสวยวัยขบเผาะแต่งตัวเปรี้ยวจี๊ดก็เดินเรียงแถวเข้ามา

ยืนหน้ากระดาน ยิ้มหวานหยดย้อย

รองฯ หลิวตาเป็นประกาย นั่งหลังตรง เผยธาตุแท้เฒ่าหัวงู

"เสี่ยขา น้องๆ ชุดนี้ตัวท็อปของร้าน เชิญเลือกได้เลยค่ะ" มาม่าซังเดินเข้ามาเชียร์แขก

รองฯ หลิวตาเยิ้ม กวาดตามองขาอ่อนขาวๆ แล้วชี้ไปที่สองสาวหุ่นดี

สองสาวรีบเดินมานั่งขนาบข้าง คนหนึ่งรินเหล้า อีกคนเอาอกเอาใจ

พี่เผิงเห็นดังนั้น ก็โบกมือไล่คนอื่นออกไป

เขาและฉีอวิ๋นไม่เรียกเด็ก คนละสามพัน ประหยัดได้ก็ประหยัด

ในห้องเหลือแค่รองฯ หลิวกับสองสาว และพี่เผิงกับฉีอวิ๋น

พี่เผิงมองท่าทางฟินน้ำลายยืดของรองฯ หลิวด้วยความขยะแขยง แต่เพื่อออเดอร์ จำต้องฝืนยิ้ม

"ท่านรอง ผมขอชนแก้วครับ หมดแก้วครับผม"

พี่เผิงกระดกเหล้าหมดแก้ว

รองฯ หลิวยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ จิบเหล้าเบาๆ

"ท่านรอง เรื่องความร่วมมือฝากด้วยนะครับ โรงงานซิงซินรับประกันคุณภาพแน่นอน" พี่เผิงวางแก้ว รีบหยอด

รองฯ หลิววางแก้ว เอนหลังพิงโซฟา มือหนึ่งโอบไหล่สาวเล่นสายเสื้อใน

อีกมือลูบไล้ขาอ่อนใต้ถุงน่องดำ

หันมาตอบส่งๆ "ไม่รีบ เดี๋ยวค่อยคุย"

แล้วก็หันไปซุกไซ้หน้าอกหน้าใจสาวๆ ต่อ

พี่เผิงหน้าตึง

ไอ้เวรนี่ กินก็กินแล้ว เงินก็รับแล้ว ยังจะลีลา

อยากจะกระโดดถีบหน้ามันให้หงาย แต่ก็ทำได้แค่คิด

คืนนี้หมดไปเป็นแสน ถ้าไปกวนตีนมัน เงินสูญเปล่า ออเดอร์หลุดมือ

เลยได้แต่ยิ้มแห้ง "ครับๆ ท่านรองเชิญตามสบายครับ"

ฉีอวิ๋นก็เดาทางไม่ถูก หรือมันยังเมาไม่พอ? เลยยกแก้วขึ้นยิ้ม "ท่านรอง ผมขอชนด้วยครับ ขอให้ค่ำคืนนี้สนุกสุดเหวี่ยงครับ"

ว่าแล้วก็ดื่มรวดเดียว

รองฯ หลิวละสายตาจากร่องอก หันมาพยักหน้าให้ฉีอวิ๋น ยิ้มพอใจ

สาวในอ้อมกอดอ้อนเสียงหวาน "เสี่ยขา ดื่มกับพี่ๆ เขาแล้ว ดื่มกับหนูบ้างสิคะ"

ยกแก้วเหล้าจ่อปาก รองฯ หลิวอ้าปากรับ แล้วรวบเอวบางเข้ามากอดแน่น

ฉีอวิ๋นกับพี่เผิงมองหน้ากัน ปลงตก

หลังจากนั้น ห้องก็อบอวลไปด้วยเสียงร้องเพลงเหมือนหมูถูกเชือดของรองฯ หลิว สลับเสียงหัวเราะคิกคักของสาวๆ

ฉีอวิ๋นกับพี่เผิงพยายามจะวกเข้าเรื่องงานหลายครั้ง แต่โดนปัดตกทุกรอบ

รองฯ หลิวหน้าแดงก่ำ เมาแอ๋ โวยวาย "ออกมาเที่ยวก็ต้องเที่ยวให้สุดสิวะ จะคุยเรื่องงานทำซากอะไร!"

พี่เผิงกับฉีอวิ๋นใบ้กิน ได้แต่ยิ้มเจื่อน

ดูสภาพแล้ว คืนนี้คงคุยอะไรไม่ได้แล้ว

ฉีอวิ๋นร้อนใจ แต่ก็รู้ว่าต้องตามน้ำ

เลยเออออ "ท่านรองพูดถูก ออกมาเที่ยวต้องผ่อนคลาย เรื่องงานช่างมัน ท่านรองแฮปปี้ก็พอ"

พี่เผิงเสริม "ใช่ครับ ท่านรองทำงานหนักมาทั้งวัน คืนนี้ปลดปล่อยให้เต็มที่ พักผ่อนให้พอ แล้วค่อยคุยเรื่องงาน"

รองฯ หลิวพยักหน้า "เออ แบบนี้สิถึงจะคุยกันรู้เรื่อง อย่าเกร็ง มาๆ สนุกกัน"

แล้วก็คว้าไมค์ แหกปากร้องเพลงต่อ สาวๆ ปรบมือเชียร์กันเกรียวกราว

พี่เผิงกับฉีอวิ๋นนั่งมองตาปริบๆ

เวลาผ่านไปจนรองฯ หลิวหมดแรง โยนไมค์ทิ้ง นอนหอบแฮ่กๆ บนโซฟา

พี่เผิงรีบส่งน้ำให้ "ท่านรอง ดื่มน้ำหน่อยครับ พักสักนิด"

รองฯ หลิวดื่มน้ำ เรอเอิ้ก "เฮ้อ สนุกจริงว่ะ พวกนายนี่รู้ใจใช้ได้"

พี่เผิงสบโอกาส "ท่านรองพอใจก็ดีแล้วครับ โรงงานซิงซินเราจริงใจอยากร่วมงานกับท่านรองจริงๆ ยังไงขอโอกาสด้วยนะครับ"

รองฯ หลิวโบกมือ "เออๆ รู้แล้วน่า เรื่องร่วมงานฉันรู้แล้ว ไม่ต้องรีบ พรุ่งนี้เอาใบเสนอราคากับรายละเอียดมาให้ที่โรงงาน เดี๋ยวดูให้"

พี่เผิงรีบพยักหน้า "ได้ครับ พรุ่งนี้ผมรีบเอาไปส่งให้ถึงโต๊ะเลย"

"อือ" รองฯ หลิวดูนาฬิกา ทำท่าจะลุก "ดึกแล้ว กลับดีกว่า พวกนายก็กลับไปพักผ่อนซะ"

แต่สงสัยจะเมาหนัก ขาอ่อนลุกไม่ขึ้น

สองสาวพยายามช่วยพยุง แต่น้ำหนักเกือบ 150 โล สู้ไม่ไหว

ฉีอวิ๋นกับพี่เผิงต้องออกแรงแบกหมูตอนไปยัดใส่เบาะหลัง BMW จนเหงื่อตก

"ท่านรองเดินทางปลอดภัยนะครับ!"

รถเคลื่อนออกไป พี่เผิงกับฉีอวิ๋นถึงกับทรุด ยิ้มค้างจนปวดแก้ม

"เฒ่าฉี พรุ่งนี้มันจะยอมเซ็นสัญญามั้ยวะ?" พี่เผิงถามเสียงเครียด

ฉีอวิ๋นตบไหล่เพื่อน นั่งแปะลงบนฟุตบาท

จุดบุหรี่สูบ "ตอบยาก คนพันธุ์นี้รับมือยากที่สุด"

"เฮ้อ..."

......

กลับถึงห้อง ตีสองกว่า

หัวถึงหมอนหลับเป็นตาย

ตื่นมาอีกทีสว่างคาตา

สะบัดหัวไล่ความมึน ลุกไปกรอกน้ำเย็นเข้าปากแก้กระหาย

ยิ่งหนาว ยิ่งอยากกินน้ำเย็น

[ข่าวกรองวันนี้ (สีแดง) : รองผู้จัดการใหญ่หลิว โรงงานทอผ้าหนานหัว เป็นน้องเขยของเจ้าของโรงงาน แอบเลี้ยงเมียน้อยไว้ที่หนานหูแมนชั่น ตึก 3 ห้อง 201]