บทที่ 30 มาดท่านรอง

บทที่ 30 มาดท่านรอง

หยาเซียงโหลว ภัตตาคารหรูอันดับต้นๆ ของเมือง

ฉีอวิ๋นเคยมาเลี้ยงลูกค้าสมัยก่อน แพงหูฉี่ แถมเซอร์วิสชาร์จอีก 10%

แท็กซี่จอดหน้าร้าน เห็นพี่เผิงยืนรออยู่

ฉีอวิ๋นเดินเข้าไป ยื่นบุหรี่ "ยังไม่มา?"

พี่เผิงจุดบุหรี่ คิ้วขมวด "นัดแปดโมง นี่เลยเวลาแล้ว บอกว่าจะมาช้าหน่อย"

ฉีอวิ๋นถอนหายใจ ธรรมชาติของคนเป็นฝ่ายขอร้อง ต้องอดทน

หิมะโปรยปราย ทั้งสองยืนหนาวสั่นรออยู่หน้าประตู

รอไปครึ่งชั่วโมง เงาคนก็ยังไม่เห็น พี่เผิงเริ่มกระวนกระวาย

แต่จะโทรตามก็ไม่กล้า กลัวเสียมารยาท ได้แต่รอต่อไป

อากาศติดลบสิบกว่าองศา หนาวเข้ากระดูก ต้องคอยกระทืบเท้าถูมือแก้หนาว

ผ่านไปอีกครึ่งชั่วโมง ในที่สุด BMW ซีรีส์ 5 ก็โผล่มา

รองฯ หลิวร่างท้วมค่อยๆ ย้ายก้นลงจากเบาะหลัง ฉีอวิ๋นกับพี่เผิงรีบพุ่งเข้าไปรับ

"โทษที รถติดน่ะ"

พี่เผิงยิ้มประจบ ยกมือบังหิมะให้ "ไม่เป็นไรครับ พวกเราก็เพิ่งถึง ท่านรองเดินทางมาเหนื่อยๆ"

"ใช่ครับๆ" ฉีอวิ๋นเสริม "อากาศหนาวขนาดนี้ ท่านรองให้เกียรติมาก็ดีใจแล้วครับ เชิญข้างในครับ" ผายมือเชิญอย่างนอบน้อม

เข้ามาในร้าน อุ่นสบายขึ้นเยอะ

พนักงานต้อนรับเห็นลูกค้า รีบเข้ามาพาไปห้องวีไอพีที่จองไว้

เข้าห้อง พี่เผิงกับฉีอวิ๋นกุลีกุจอเชิญรองฯ หลิวนั่ง

พี่เผิงรับเสื้อโค้ทรองฯ หลิวไปแขวน ถามเอาใจ "ท่านรอง บรรยากาศโอเคมั้ยครับ? ถ้าไม่ชอบเดี๋ยวเปลี่ยนที่ได้ครับ"

ฉีอวิ๋นรินชาร้อนเสิร์ฟถึงมือ "ท่านรอง จิบชาร้อนแก้หนาวก่อนครับ"

รองฯ หลิวจิบชา วางท่า "ก็พอได้ กินง่ายๆ แล้วกัน"

พี่เผิงรีบเรียกพนักงานเสิร์ฟ

อาหารทยอยลงโต๊ะ หน้าตาดูดีมีสกุล กุ้งล็อบสเตอร์บอสตันตัวเท่าแขน

พี่เผิงยิ้มร่า "ท่านรอง นี่เมนูเด็ดของร้าน ลองชิมดูครับ"

ใช้ตะเกียบกลางคีบเนื้อกุ้งใส่จานรองฯ หลิวอย่างนอบน้อม

รองฯ หลิวคีบเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ พยักหน้าเบาๆ "อือ รสชาติใช้ได้"

มาดท่านเค้านิ่งจริงๆ เหมือนซูสีไทเฮาเสด็จ

เห็นท่านพอใจ พี่เผิงรีบเปิดเหมาไถสองขวดที่เตรียมมารินใส่แก้ว

รองฯ หลิวยกแก้วขึ้นดม พยักหน้าพอใจ

จิบไปนิดนึง เดาะลิ้น "อืม ดี พวกคุณใส่ใจดีนี่"

"ท่านรองชอบก็ดีใจครับ วันนี้ตั้งใจมาดูแลท่านรองให้เต็มที่"

กินดื่มกันไปพักใหญ่ รองฯ หลิวหน้าเริ่มแดง เช็ดปากมันแผล็บ เรอเสียงดัง

พี่เผิงกับฉีอวิ๋นมองตากัน ได้เวลาแล้ว

พี่เผิงไล่พนักงานออกไป

พอในห้องเหลือกันสามคน พี่เผิงหยิบซองกระดาษสีน้ำตาลออกมาจากกระเป๋า วางบนโต๊ะแล้วเลื่อนไปตรงหน้ารองฯ หลิว ยิ้มประจบ

"ท่านรองครับ นี่คือน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ หวังว่าท่านรองจะช่วยพิจารณาโรงงานซิงซินของเราด้วยนะครับ"

มือพี่เผิงสั่นนิดๆ ในซองนั้นมีเงินสดแปดหมื่นหยวน

รวมกับค่าอาหารมื้อนี้ เงินที่ฉีอวิ๋นโอนให้มา ละลายไปหมดแล้ว

รองฯ หลิวเหลือบตามองความหนาของซอง แววตาโลภฉายวูบหนึ่ง แต่รีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

เขาไม่รีบหยิบ เอนหลังพิงเก้าอี้ ประสานมือไว้บนพุง ยิ้มมุมปาก "เรื่องงานไม่ต้องรีบ เมื่อกี้ยังดื่มไม่จุใจ ไปหาที่ดื่มต่อกันหน่อยมั้ย?"

พี่เผิงใจแป้ว เดาทางไม่ถูก แต่ก็รีบฉีกยิ้ม "ได้ครับ! ไม่มีปัญหา เดี๋ยวผมจัดการให้"

เขาเดินออกไปโทรจอง KTV หรู กลับเข้ามาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

"เรียบร้อยครับท่านรอง ที่นั่นบรรยากาศดีมาก ไปกันเลยมั้ยครับ?"

รองฯ หลิวยิ้ม พยักหน้า

ตอนลุกขึ้น มือคว้าซองน้ำตาลยัดใส่กระเป๋าอย่างเนียนๆ

พี่เผิงเห็นดังนั้น รีบเดินนำ "เชิญครับท่านรอง ระวังพื้นลื่นครับ"

ฉีอวิ๋นเดินตามปิดท้าย

ออกจากร้าน รองฯ หลิวขึ้น BMW ของตัวเอง

พี่เผิงกับฉีอวิ๋นเรียกแท็กซี่ตามไป

บนรถ พี่เผิงถือบิลค่าอาหาร ถอนหายใจเฮือก

มื้อเดียวล่อไปหมื่นหก ไปต่ออีกยกคงหมดอีกหลายตังค์

แต่ยังดีที่อีกฝ่ายรับซองไปแล้ว แม้ยังไม่รับปาก แต่ก็นับว่ามีความหวัง

ถ้าได้ออเดอร์นี้ โรงงานก็รอดตาย คนงานก็มีเงินเดือน

ฉีอวิ๋นตบไหล่เพื่อน "ปัญหาทุกอย่างมีทางออก ถ้าเงินไม่พอเดี๋ยวฉันโอนให้สิบหมื่น"

พี่เผิงส่ายหน้า "นายหาออเดอร์มาป้อนให้ ยังจะให้ยืมเงินอีก ฉันจะเอาหน้าไปไว้ไหน?"

"เอ๊ะ เดี๋ยวนะ นายไปเอาเงินมาจากไหนตั้งแสนนึง?"

ฉีอวิ๋นยิ้ม "ก็ขายกุ้งสองสามวันมานี้ไง ยืมทุนเขามาหมุน กำไรนิดหน่อย"

"คนกันเองอย่าคิดมาก ตอนฉันล้ม นายก็ช่วยฉันเต็มที่เหมือนกัน"

พี่เผิงโบกมือ "เมียฉันไปยืมเงินแม่ยายมา ยังพอหมุนได้ ถ้าไม่ไหวจริงๆ ค่อยบอกนาย"

"โอเค" ฉีอวิ๋นไม่เซ้าซี้

รถจอดหน้า 'กั๋วเซ่อเทียนเซียง (นางงามเมือง) ' KTV

มาม่าซังใส่ชุดสูทกระโปรงสั้น ถุงน่องดำ วิ่งฝ่าความหนาวออกมารับหน้า ยิ้มหวานหยด

"ยินดีต้อนรับเสี่ยทั้งสามค่ะ ห้องเตรียมไว้พร้อมแล้ว เชิญทางนี้เลยค่ะ"

เธอโค้งตัวผายมือ เดินนำเข้าไป

รองฯ หลิวพุงพลุ้ยเดินอาดๆ นำหน้า พี่เผิงกับฉีอวิ๋นเดินขนาบข้าง

ไฟแสงสีวูบวาบ เสียงเพลงตึ๊บๆ ดังลอดออกมา

มาม่าซังพาไปห้องวีไอพีหรูหราอลังการ

โคมไฟระย้าส่องแสงนวลตา บนโต๊ะเต็มไปด้วยผลไม้และของขบเคี้ยว

"เสี่ยขา นี่ห้องดีที่สุดของเรา หวังว่าจะถูกใจนะคะ เหล้ากำลังมาค่ะ ขาดเหลืออะไรเรียกหนูได้ตลอดนะคะ" มาม่าซังฉอเลาะ

"เออ เรียกเด็กมาเลย" รองฯ หลิวโบกมือ ทิ้งตัวลงนั่งกลางโซฟาอย่างราชา