บทที่ 24 กุ้งขึ้นราคา

บทที่ 24 กุ้งขึ้นราคา

ตลาดนัดเขตใหม่ ฟ้าเพิ่งสาง พ่อค้าแม่ค้ามาจับจองที่กันเพียบ

ตลาดแบบนี้ไม่มีแผงประจำ ใครมาก่อนได้ก่อน มาช้าอด

ทีมฉีอวิ๋นเลือกทำเลกลางๆ จอดรถ ขนกุ้งลงมาวางเรียงราย เปิดลำโพงเรียกลูกค้า

คนขับรถใจดี จุดเตาถ่านเล็กๆ ให้ผิงไฟแก้หนาว

ฉีอวิ๋นหยิบมือถือมาดูข่าว เห็นข้อความจากเถ้าแก่ร้านกุ้ง

"เถ้าแก่ครับ วันนี้กุ้งเบอร์ใหญ่ราคาพุ่งไป 350 แล้ว ผมต้องไปตัดของคนอื่นมาขายให้เถ้าแก่ โดนด่าหูชาเลยเนี่ย โทรศัพท์ไหม้หมดแล้ว"

น้ำเสียงดูเศร้าสร้อย ฉีอวิ๋นยิ้มแห้งๆ ไม่รู้จะปลอบยังไง

โอกาสที่หลุดลอย มันเจ็บปวดยิ่งกว่าไม่เคยมี

เว่ยหย่งก็ส่งข้อความมา เสียงตื่นเต้นสุดขีด

"เฒ่าฉี ลูกสาวฉันไปดูที่ซูเปอร์ฯ มา กุ้งแช่แข็งวันนี้โลละ 80 แล้ว ตัวเล็กก็ปาไป 65!"

อีกหกวันตรุษจีน พยากรณ์อากาศบอกพายุหิมะจะอยู่อีกสิบวัน

ของขึ้นราคาชัวร์ป้าบ รัฐบาลมีสต็อกอาหารก็จริง แต่ส่วนใหญ่เป็นข้าว ผัก เนื้อสัตว์พื้นฐาน

กุ้งแช่แข็งไม่ใช่สินค้าควบคุม

แต่ดันเป็นเมนูยอดฮิตวันตรุษจีน โดยเฉพาะเด็กๆ ชอบกิน ดีมานด์สูง ซัพพลายต่ำ ราคาก็ต้องพุ่ง

ฉีอวิ๋นเล่าสถานการณ์ให้เจ้าผอมฟัง เก็บมือถือใส่กระเป๋า

ป้าแว่นคนหนึ่งเดินมาที่แผง มองดูกุ้งในลังโฟม เงยหน้าถาม "พ่อค้า ขายแพงจัง อาทิตย์ก่อนป้าซื้อยังแค่ 230 เอง"

ฉีอวิ๋นยังไม่ทันตอบ เจ้าผอมชิงตอบก่อน "คุณป้าครับ ต้นทุนมาราคานี้แล้ว 340 เข้าไปแล้ว บวกกำไรแค่ไม่กี่หยวนเอง

ในซูเปอร์ฯ วันนี้โลละ 80 แล้วนะป้า ลองไปเช็คดูได้"

ป้าทำหน้าไม่เชื่อ เดินหนีไป

สายๆ คนเริ่มเยอะ ได้ยินเสียงลำโพงประกาศกุ้งลังละ 350 ก็เข้ามามุงดู

แต่ไม่มีใครซื้อ คิดว่าโก่งราคา

เจ้าผอมเริ่มใจเสีย "เฒ่าฉี ราคานี้จะขายออกเหรอ? ไม่มีคนซื้อเลยว่ะ"

ฉีอวิ๋นใจเย็น "ไม่ต้องรีบ ให้เวลามันหน่อย"

เที่ยงตรง ข่าวของแพงว่อนเน็ต

คนบ่นอุบ "ปีนี้ของแพงบรรลัย เนื้อแพะตลาดค้าส่งโลละ 60!"

"กุ้งในซูเปอร์ฯ ก็ 80 แล้ว"

"ข่าวบอกหิมะตกหนัก ของเข้าไม่ได้ เลยแพง"

"......"

ข่าวแพร่กระจาย ลูกค้าคนแรกก็มาถึง

สาวสวยคนหนึ่งดูกุ้งเสร็จ ชี้บอกเจ้าผอม "เอาลังนึง แบบนี้"

"ได้ครับ!" เจ้าผอมยิ้มแก้มปริ ปัดหิมะบนลัง มัดเชือกหิ้วให้

จากนั้นคนที่สอง ที่สาม ก็ตามมา

"เอาลังใหญ่ลังนึง!"

"เอาตัวเล็กสองลัง! ลดหน่อยได้มั้ย?"

"......"

ลูกค้าเข้าไม่ขาดสาย ฉีอวิ๋นเก็บเงินมือเป็นระวิง เจ้าผอมส่งของแทบไม่ทัน

กุ้ง 200 ลัง สามชั่วโมงเกลี้ยง!

เจ้าผอมหน้าแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น "เฒ่าฉี สุดยอดว่ะ! แป๊บเดียวหมดเกลี้ยง!"

ฉีอวิ๋นตบไหล่ "กลับกัน"

เก็บของ ขึ้นรถกลับ

ไม่ไกลกันนัก พ่อค้าสองคนนั่งหน้าบูด มองไฟท้ายรถฉีอวิ๋นตาละห้อย

"เฮีย มันกล้าขาย 350 ได้ไงวะ? แย่งลูกค้าเราหมดเลย เราขายไม่ได้สักลัง"

อีกคนถอนหายใจ "กูจะไปรู้เหรอ เราดันทุรังรับมา 350 จะให้ขายขาดทุนรึไง"

......

กลับถึงลานบ้านเถ้าแก่หวัง เว่ยหย่งกลับมาถึงก่อนแล้ว

ทำเลแกอยู่ใกล้ซูเปอร์ใหญ่ คนรู้ข่าวเร็วกว่า ของเลยหมดไว

เห็นฉีอวิ๋นกลับมา เว่ยหย่งวิ่งเข้าใส่ หน้าบาน "เฒ่าฉี วันนี้สวยงามมาก! เย็นนี้ต้องฉลอง!"

ฉีอวิ๋นพยักหน้า "จัดไป เดี๋ยวหาร้านเด็ดๆ"

เข้าไปนั่งพักในร้านของชำ เถ้าแก่หวังรินชาร้อนให้ทุกคน

แล้วมานั่งข้างฉีอวิ๋น กระซิบ "ท่าทางจะไปได้สวย?"

ฉีอวิ๋นจิบชา "ก็พอได้ครับ"

เถ้าแก่หวังยิ้มเจ้าเล่ห์ "งั้นเรื่องดอกเบี้ยที่คุยกันไว้..."

"ดอกเบี้ยไรลุง?" ฉีอวิ๋นแกล้งงง

เถ้าแก่หวังทำท่าขึงขัง "ไอ้นี่หนิ งั้นเย็นนี้ฉันจะกินกุ้งนายให้หมดสองลังเลยคอยดู!"

"เชิญเลยลุง กินให้พุงกางไปเลย" ฉีอวิ๋นหัวเราะ

เรื่องดอกเบี้ย ถึงเถ้าแก่หวังไม่เอา เขาก็จะให้ผ่านทางเจ้าหัวทองอยู่แล้ว

นั่งพักแป๊บเดียว ทีมงานที่เหลือก็ทยอยกลับมา หน้าบานกันทุกคน

โดยเฉพาะเมียเว่ยหย่ง ยิ้มแก้มปริ

หิวโซกันทุกคน เลยยกโขยงไปร้านอาหารเสฉวนร้านเดิม

เถ้าแก่หวังเฝ้าร้าน ไม่ได้ไปด้วย

สั่งอาหารเต็มโต๊ะ กินเสร็จฉีอวิ๋นจ่ายค่าแรงให้ทุกคนทันที

แยกย้ายกันกลับ กลุ่มหลัก 5 คนไปรวมตัวที่ห้องฉีอวิ๋น

ห้องแคบๆ อัดกันห้าคน ดูอบอุ่นขึ้นมาทันที

เริ่มนับเงิน

ฉีอวิ๋นขายได้ 200 ลัง ใหญ่เล็กอย่างละครึ่ง รับมา 62,700 หยวน

มีลดแลกแจกแถมบ้างนิดหน่อย

คนอื่นยอดก็ใกล้เคียงกัน

เว่ยหย่งวิ่งสองรอบ ขายได้ 150 ลัง รับมา 49,000 หยวน

รวม 5 สาย ยอดขายเกือบ 300,000 หยวน!

แค่วันเดียว คืนทุนไปเกินครึ่ง เหลือของอีกสองพันกว่าลัง

ฉีอวิ๋นกางสมุดบัญชี เริ่มคิดเลขแบ่งสรรปันส่วน