บทที่ 23 เสิ่นหว่านถิงหย่า

บทที่ 23 เสิ่นหว่านถิงหย่า

ใต้แสงไฟ รอยตัดเผยให้เห็นเนื้อหยกสีขาวอมเขียว เนื้อละเอียดเนียนตา ไม่มีรอยร้าวให้เห็น

"พี่น้องครับ! ผลออกแล้ว! เบิกตาดูให้ชัด!"

"เชี่ย! เนื้อดีกว่าที่คิดไว้อีก!"

สตรีมเมอร์ร้องเสียงหลง หันไปมองฉีอวิ๋นด้วยความอิจฉาตาร้อน

"มีดเดียวรวยเลยพี่ เนื้อขนาดนี้ทำสร้อยข้อมือได้สบายๆ ปล่อยตอนนี้อย่างต่ำก็สามหมื่นแล้ว"

ลุงช่างผ่าหยกเงยหน้าถาม "ผ่าต่อมั้ย?"

ฉีอวิ๋นรู้ผลล่วงหน้าอยู่แล้ว เลยไม่ได้ตื่นเต้นอะไรมาก พยักหน้าเรียบๆ "ต่อเลยครับ"

ลุงหันกลับไปจดจ่อกับหินหยกอีกครั้ง คราวนี้ต้องผ่าตามรอยร้าว

เสียงเลื่อยสายพานดังกระหึ่มอีกรอบ น้ำและฝุ่นหินกระเซ็น

ลุงประคองใบเลื่อยอย่างแม่นยำ ค่อยๆ เลาะไปตามรอยร้าวทีละนิด

สตรีมเมอร์กำมือถือแน่น เลนส์กล้องจับจ้องทุกการเคลื่อนไหว พากย์เสียงรัวเร็ว "พี่น้องครับ! มีดนี้ชี้ชะตา! รอยร้าวนี่จะกินลึกถึงเนื้อในมั้ย เดี๋ยวรู้กัน!"

เวลาผ่านไป เหงื่อเริ่มซึมหน้าผากลุง

ฉีอวิ๋นลุกขึ้นไปยืนดูใกล้ๆ

สิบกว่านาทีต่อมา เสียงเครื่องจักรเงียบลง

ลุงปาดเหงื่อ ค่อยๆ แยกหินที่ถูกผ่าออก

เนื้อหยกข้างในยิ่งดูฉ่ำวาว เนื้อเนียนละเอียดแทบไร้ตำหนิ ที่สำคัญคือ... ไม่มีรอยร้าวแม้แต่นิดเดียว!

สตรีมเมอร์ตาเป็นประกาย ตะโกนใส่ไมค์สุดเสียง "พี่น้องครับ! เนื้อสุดยอดมาก! เกรดนี้ทำกำไรได้สองวงสบายๆ!

ใครสนใจรีบทักแชทมาเลย!"

ฉีอวิ๋นถึงจะดูไม่เป็น แต่ก็รู้ว่าของดี

ลุงช่างผ่าหยกพยักหน้า "เนื้อดีจริง ทำกำไรได้ราคางาม"

"พี่ชาย ในไลฟ์มีคนให้แปดหมื่น ขายมั้ย?" สตรีมเมอร์ดึงแขนฉีอวิ๋นอย่างตื่นเต้น

ฉีอวิ๋นส่ายหน้า ระบบบอกราคาแสนกว่า แปดหมื่นไม่ขายแน่

"ลุง ช่วยห่อให้หน่อยครับ"

สตรีมเมอร์เห็นท่าไม่ดี รีบตะโกนบอกในไลฟ์ "ราคานี้ไม่ได้ครับพี่น้อง! มีใครให้มากกว่านี้มั้ย ทักมาด่วน!"

ลุงช่างหยิบผ้ามาห่อหยก ใส่ถุงพลาสติกยื่นให้

ฉีอวิ๋นรับมาขอบคุณ สแกนจ่ายค่าแรงห้าร้อย เตรียมจะกลับ

สตรีมเมอร์รีบวิ่งตาม "พี่ชายอย่าเพิ่งรีบ! มีคนให้เก้าหมื่นแล้ว ไหวมั้ย?"

ฉีอวิ๋นชะงัก หันมาบอก "คำเดียว แสนนึง"

"ผมมีธุระต่อ รอได้ห้านาที"

สตรีมเมอร์อึ้ง ราคานี้ตรงกับที่เขาประเมินไว้เป๊ะ พี่แกแม่นเวอร์

รีบก้มหน้าพิมพ์คุยกับลูกค้า นิ้วรัวยิกๆ

ฉีอวิ๋นเดินออกไปสูบบุหรี่รอหน้าร้าน

ผ่านไปแค่สามนาที สตรีมเมอร์วิ่งหน้าตั้งออกมา "พี่ชาย! เรียบร้อย! ลูกค้าตกลงที่แสนนึง!"

ฉีอวิ๋นยิ้ม ยื่นมือไปจับ "ขอบคุณครับ ร่วมงานกันราบรื่น"

"เช่นกันครับ!"

ชั่วโมงเดียว จากหมื่นหนึ่งกลายเป็นแสน นี่สินะเสน่ห์ของการพนันหิน

......

กลับถึงหมู่บ้านเซี่ยผิง ฉีอวิ๋นนัดเลี้ยงข้าวพวกเจ้าผอมที่ร้านอาหารเสฉวน

กะจะขอบคุณที่ช่วยขนของ และลองถามดูว่าใครว่างมาช่วยขายของบ้าง

กินอิ่มหนำสำราญ พอเอ่ยปากขอแรง ทุกคนตอบรับทันที

เจ้าผอมพูดก่อนเพื่อน "เฒ่าฉีเอ่ยปากทั้งที พวกเราช่วยเต็มที่ ช่วงนี้ว่างงานกันอยู่แล้ว"

คนอื่นก็เสริม "ใช่ๆ พี่ฉี คนกันเอง เรื่องแค่นี้จิ๊บจ๊อย!"

ฉีอวิ๋นยิ้ม ควักบุหรี่แจก "ขอบใจทุกคนมาก ไม่ให้ทำฟรีหรอก วันละห้าร้อย"

ได้ยินว่าวันละห้าร้อย ตาเป็นประกายกันเป็นแถว ปกติผูกเหล็กแบกปูนได้วันละสามสี่ร้อยเอง

แถมหน้าหนาวงานก่อสร้างน้อย แทบไม่มีรายได้

ถึงไม่รู้ว่าฉีอวิ๋นไปทำอีท่าไหนถึงมาขายของ แต่มีงานให้ทำก็ซึ้งใจแล้ว

เจ้าผอมยกแก้ว "เฒ่าฉี ไม่พูดเยอะ หมดแก้ว!"

"พี่ฉีวางใจ พรุ่งนี้พวกผมจะตะโกนเรียกลูกค้าให้คอแตกเลย!"

"......"

พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้า วงเหล้าเลยเลิกเร็ว

ฉีอวิ๋นกลับถึงห้อง หลับเป็นตาย

ตื่นมาอีกทีเจ็ดโมงเช้า

ลืมตาปุ๊บ นึกได้ว่ายังไม่ได้ดูข่าวกรอง รีบเรียกหน้าจอระบบ

[ข่าวกรองวันนี้ (สีแดง) : เสิ่นหว่านถิงกับชิวเจียห่าวไปจดทะเบียนหย่าที่สำนักงานเขตเมื่อวาน ตอนนี้อยู่ในช่วง 30 วันวัดใจ]

หย่า?

ฉีอวิ๋นชะงัก

เขาไม่ได้สนใจหรอกว่าสองคนนี้จะเลิกกันมั้ย ผู้หญิงคนนี้เขาดูออกทะลุปรุโปร่งแล้ว

ร่วมสุขได้ แต่ร่วมทุกข์ไม่ได้

คิดดูแล้ว ตอนนั้นถ้าเขาไม่โอนกรรมสิทธิ์บ้าน 50% ให้ลูกสาว เธอคงไม่ยอมเอาลูกไปเลี้ยงด้วยซ้ำ

นิสัยอย่างเธอ เงินค่าเลี้ยงดูสามพันที่เขาให้ทุกเดือน จะถึงมือลูกสักกี่บาทเชียว...

แต่ถ้าหย่ากัน เสิ่นหว่านถิงขาดรายได้หลัก ก็น่าจะเป็นโอกาสดีให้เขาชิงสิทธิ์เลี้ยงดูลูกกลับมา?

คิดไปก็ปวดหัว ฉีอวิ๋นสะบัดหัวไล่ความคิด ยังมีเวลาอีกตั้งเดือน

ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน ตอนนี้ต้องรีบหาเงิน สร้างความพร้อมไว้รอรับลูกสาวดีกว่า

ล้างหน้าแปรงฟัน แต่งตัว ออกไปซื้อซาลาเปาถุงใหญ่ เดินไปลานหลังบ้านเถ้าแก่หวัง

ยังไม่แปดโมง แต่หลิวเหมิ่งกับเว่ยหย่งมารออยู่แล้ว

เห็นฉีอวิ๋นมา ทั้งสองรีบลุกขึ้นถูมือแก้หนาว

ฉีอวิ๋นยื่นซาลาเปาให้ "มาเช้าจัง ไม่เข้าไปรอในบ้านล่ะ กินไรยัง? รองท้องก่อน"

เว่ยหย่งรับซาลาเปาไปกัด "เพิ่งมาถึง กลัวรบกวนนายนอน"

หลิวเหมิ่งเสริม "ผมก็เพิ่งมา"

เจ้าหัวทองได้ยินเสียงคนคุยกัน เปิดไฟในบ้าน เดินงัวเงียออกมาเปิดประตูให้

สักพัก คนขับรถบรรทุกกับพวกเจ้าผอมก็ทยอยมา กินข้าวเช้าเสร็จก็เริ่มขนของ

ครึ่งชั่วโมง รถบรรทุกกับรถกระบะเว่ยหย่งก็เต็มเอียด

ฉีอวิ๋น เว่ยหย่งกับเมีย เจ้าหัวทอง และหลิวเหมิ่ง แยกกันไปคนละจุด ทำหน้าที่ขายและเก็บเงิน

เจ้าผอมติดรถไปกับฉีอวิ๋น วิทยุในรถรายงานข่าวเช้า

"เนื่องจากพายุหิมะถล่มหนักต่อเนื่อง สนามบินส่วนใหญ่ในซินเจียงประกาศปิดทำการชั่วคราว รถไฟและทางด่วน......"