บทที่ 20 ดีล 560,000

บทที่ 20 ดีล 560,000

"นายว่าเท่าไหร่นะ?"

"200,000? นายขายฉันกินเลยมั้ยล่ะ?"

ในร้านของชำ เถ้าแก่หวังได้ยินตัวเลขที่ฉีอวิ๋นจะยืม ถึงกับมือไม้อ่อน แก้วชาเกือบร่วง

รีบวางบุหรี่ที่คาบอยู่ลงบนโต๊ะ บ่นอุบ "เอาคืนไป บุหรี่แพงแบบนี้ฉันสูบไม่ลงคอหรอก"

ฉีอวิ๋นยิ้ม หยิบบุหรี่มวนเดิมยัดปากแก แล้วจุดไฟให้

"ลุงหวัง ลุงก็นรู้นิสัยผม ถ้าไม่ชัวร์ผมไม่เสี่ยงหรอก

เงินก้อนนี้ไม่มีความเสี่ยง อีกห้าวันผมคืนให้พร้อมดอกเบี้ยหมื่นนึง"

เถ้าแก่หวังสูบบุหรี่ คิ้วขมวดมุ่น มองอย่างสงสัย "นายไปเอาข่าวมาจากไหน? ทำไมมั่นใจขนาดนั้น?"

จริงๆ แกไม่ได้ไม่เชื่อใจฉีอวิ๋น คบกันมานานรู้นิสัยใจคอกันดี

แค่กลัวไอ้หนุ่มนี่จะมั่นใจเกินเหตุแล้วเจ็บตัวหนัก

ฉีอวิ๋นรู้ว่าแกห่วง แต่จะให้บอกเรื่องระบบก็ไม่ได้

เลยชี้นิ้วขึ้นฟ้า ทำท่ามีความลับ "ลุงก็รู้เมื่อก่อนผมทำธุรกิจ เส้นสายผมพอมี ข่าวนี้เชื่อถือได้ชัวร์"

เถ้าแก่หวังจ้องหน้าฉีอวิ๋นอยู่นาน สุดท้ายถอนหายใจ เอ่ยช้าๆ "เงินเก็บฉันมันเงินร้อนทั้งนั้น

ส่วนใหญ่ต้องเก็บไว้เป็นค่าสินสอดให้เจ้าปินมัน

ฉันให้ยืมได้เต็มที่แสนนึง ไม่ต้องมีดอกเบี้ย สะดวกเมื่อไหร่ค่อยคืน

วันไหนฉันตาย นายก็เอาไปคืนให้เจ้าปินมันละกัน"

ฉีอวิ๋นฟังแล้วจุกอก

เถ้าแก่หวังที่ปกติวางมาดเข้ม บทจะช่วยก็ทุ่มสุดตัว

คำพูดซึ้งๆ นี่เล่นเอาเกือบร้องไห้

ถ้าไม่ติดภาพจำว่าแกชอบแอบไปนวดร้านเจ๊เสียบ่อยๆ คงซึ้งกว่านี้

แต่ก็นะ คนนอกอย่างเขา แกช่วยขนาดนี้ก็ถือว่าสุดยอดแล้ว

บุญคุณนี้ต้องทดแทน

ฉีอวิ๋นไม่พูดพร่ำทำเพลง พยักหน้าหนักแน่น "ขอบคุณครับลุงหวัง"

เถ้าแก่หวังโบกมือ โอนเงินแสนให้ฉีอวิ๋นทันที ตบไหล่สอนสั่ง "รู้ว่าอยากรวยทางลัด แต่จำไว้ ช้าๆ ได้พร้าเล่มงาม"

"ครับ จำขึ้นใจเลย" ฉีอวิ๋นยิ้มรับ ลุกขึ้นจะกลับ

ก่อนก้าวพ้นประตู หันกลับมาถาม "ลุงหวัง ไม่ลงขันด้วยจริงๆ เหรอ?"

เถ้าแก่หวังถอนหายใจ "แก่ปูนนี้แล้ว มีกินมีใช้พอประมาณก็พอ ขี้เกียจดิ้นรนแล้ว"

ฉีอวิ๋นพยักหน้าเข้าใจ เดินจากมา

นี่สินะวิถีเซียนของเจ้าที่ดิน...

กลับถึงห้อง โทรนัดพี่เผิงกับเว่ยหย่งไปเจอที่ร้านพี่เฝิง แล้วตัวเองก็นั่งแท็กซี่ไป

ยังไม่ถึงเวลาเปิดร้าน ร้านเงียบสงบ

เจ้าหัวทองกับเมียเว่ยหย่งมาถึงแล้ว กำลังช่วยเตรียมของในครัว

ตอนฉีอวิ๋นไปถึง พี่เฝิง พี่เผิง เว่ยหย่ง นั่งรอกันพร้อมหน้า

พอเห็นหน้า พี่เผิงก็ชี้หน้าแซว "นั่นไงตัวต้นเรื่อง รีบเรียกมาทำไมมีไรด่วน?"

ฉีอวิ๋นนั่งลง จิบชาร้อน แล้วเล่าแผนการทั้งหมดให้ฟัง

พี่เผิงฟังจบ รอยยิ้มจางหาย สีหน้าจริงจังขึ้นมาทันที

ลูบคางครุ่นคิด แล้วถาม "ข่าวชัวร์แน่นะ?"

เขาไม่ถามที่มา แต่ถามความชัวร์

แสดงว่าเชื่อใจฉีอวิ๋นเต็มร้อย

พี่เฝิงกับเว่ยหย่งก็จ้องหน้าฉีอวิ๋นเขม็ง รอคำยืนยัน

ฉีอวิ๋นทำหน้าเครียด ตอบเสียงขรึม "ไม่นับเฒ่าเว่ยนะ พวกเราสามคนตอนนี้สถานการณ์ย่ำแย่แค่ไหนรู้กันดี

ถ้าข่าวไม่ชัวร์ ผมไม่ลากพวกพี่มาลงเหวด้วยหรอก"

ได้ยินแบบนี้ พี่เผิงกับพี่เฝิงพยักหน้าพร้อมกัน นิสัยฉีอวิ๋นพวกเขารู้ดีที่สุด

ยังไม่ทันได้อ้าปาก เว่ยหย่งชิงพูดก่อน "เฒ่าฉี ฉันเชื่อใจนาย! ฉันมีเงินเย็นอยู่สองแสน หักค่าเทอมลูกสามหมื่น ที่เหลือฉันลงหมด

ต่อให้เจ๊งฉันก็ยอม ถือว่าแอปเปิ้ลเน่าคาโกดังอีกรอบ"

ฉีอวิ๋นตบแขนเพื่อน ด่าขำๆ "ไอ้บ้า พูดจาอัปมงคล เก็บปากไว้กินข้าวเถอะ"

แล้วเหล่ไปทางครัว "เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ไม่ถามเมียก่อนเหรอ?"

เว่ยหย่งยืดอก "เรื่องใหญ่ในบ้านฉันตัดสินใจเองเว้ย!"

ฉีอวิ๋นหัวเราะ ยกนิ้วโป้งให้

พี่เผิงพูดบ้าง "เงินสดพี่หมุนไม่ค่อยทัน เมื่อวานเพิ่งเก็บค่าของได้ห้าหมื่น

แต่ช่วงนี้งานที่โรงงานยุ่ง ปลีกตัวไปช่วยนายไม่ได้ ห้าหมื่นนี้โอนให้นาย ถือว่าหุ้นด้วยหรือยืมก็ได้ แล้วแต่นายจัดการ"

พี่เฝิงพยักหน้า "พี่ก็เหมือนกัน ร้านยุ่งหัวหมุนไปไหนไม่ได้

ในบัญชีมีเจ็ดหมื่น เดี๋ยวโอนให้"

ฉีอวิ๋นกวาดตามองทั้งสามคน สูดหายใจลึก "โอเค ในเมื่อทุกคนไว้ใจ คืนนี้ผมจะเรียกรถไปขนของเลย"

ตกลงกันเสร็จ พี่เผิงขอตัวกลับก่อน

ลูกสาวเว่ยหย่งออกจากโรงพยาบาลแล้ว เว่ยหย่งเลยว่าง ขอติดตามฉีอวิ๋นไปช่วยงาน

ฉีอวิ๋นไม่ปฏิเสธ นั่งรถกระบะเล็กของเว่ยหย่งกลับห้องเช่า

......

หลังร้านของชำเถ้าแก่หวังมีลานกว้าง ฉีอวิ๋นคุยไว้แล้วว่าจะขอเช่าที่วางของชั่วคราว

หน้าหนาววางของสดข้างนอกสบายหายห่วง

แถมข้างๆ มีประตูเหล็กใหญ่ รถถอยเข้าออกสะดวกโยธิน

ช่วยกันเคลียร์พื้นที่เสร็จ ฉีอวิ๋นนั่งลงคำนวณยอดสั่งซื้อ

"พี่เฝิง 70,000 พี่เผิง 50,000 เว่ยหย่ง 170,000 ของตัวเองอีก 170,000 แล้วก็เงินยืมลุงหวังอีก 100,000 รวมทั้งหมด 560,000 หยวน"

ปรึกษากับเว่ยหย่ง สรุปว่าจะสั่งกุ้งเบอร์ 20-30 จำนวน 1,500 ลัง กับเบอร์ 40-50 อีก 1,700 ลัง

คละไซส์กันไปน่าจะปล่อยของง่ายกว่า

โทรหาเถ้าแก่ร้านขายส่ง บอกจะเอาสามพันกว่าลัง เถ้าแก่ดีใจจนเนื้อเต้น

ต่อรองกันอีกนิดหน่อย ได้ลดราคาลงอีกลังละ 2 หยวน

แต่คืนนี้ของมีแค่สองพันลัง ที่เหลือต้องรอตีหนึ่งตีสองของถึงจะเข้า

ฉีอวิ๋นไม่รีบ เพราะราคาจะขึ้นมะรืนนี้ เลยนัดไปรับของพรุ่งนี้แปดโมงเช้า

โอนมัดจำไปห้าพัน เป็นอันจบดีล สัญญาค่อยไปเซ็นตอนรับของ

จัดการเรื่องของเสร็จ ก็มานั่งวางแผนจุดขาย

เน้นรอบๆ ห้างใหญ่ ชุมชนคนเยอะ ตลาดนัด

แต่เสี่ยงเทศกิจไล่ ยกเว้นตลาดนัด

เว่ยหย่งผู้เชี่ยวชาญด้านการตั้งแผง วงกลมจุดยุทธศาสตร์มาได้ห้าแห่ง