บทที่ 19 โทรเรียก 120 ด่วน!

บทที่ 19 โทรเรียก 120 ด่วน!

สองแม่ลูกโดนชิวหย่วนซานตะคอกจนไม่กล้าหายใจแรง

เขาสูดหายใจลึก ข่มความโกรธไว้ ไม่แม้แต่จะเหลือบมองสองคนนั้นอีก

จุดบุหรี่สูบ เดินออกไปที่ระเบียง พยายามคิดหาทางแก้ปัญหา

แต่ตอนที่เขาก้มลงเขี่ยบุหรี่ หางตาเหลือบไปเห็นมุมที่เคยวางเครื่องซักผ้าเครื่องเก่า มันดูโล่งแปลกตาไป

วินาทีต่อมา รูม่านตาเขาหดวูบ ก้าวพรวดเดียวถึงมุมนั้น ลูบคลำเครื่องซักผ้าเครื่องใหม่ที่เมียเพิ่งซื้อมาด้วยความไม่อยากเชื่อ

เสียงคำรามด้วยความโกรธแค้นและสิ้นหวังดังลอดไรฟัน "หลิวเสี่ยวชุ่ย! มึงไสหัวมานี่เดี๋ยวนี้!"

หลิวเสี่ยวชุ่ยกับชิวเจียห่าวสะดุ้งโหยง มองหน้ากันเลิ่กลั่ก รีบลุกจากโซฟา

"เครื่องซักผ้าล่ะ! เครื่องซักผ้าเครื่องเก่าอยู่ไหน!"

หลิวเสี่ยวชุ่ยงงเป็นไก่ตาแตก แต่เห็นท่าทางผัวเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ ก็ตอบตะกุกตะกัก "คะ... เครื่องนั้นไม่ได้ใช้มาตั้งหลายปี

ฉะ... ฉันซื้อเครื่องใหม่มาแล้วไม่มีที่วาง เลยขายให้คนรับซื้อของเก่าไปแล้ว..."

ไม่กี่คำนั้น เหมือนฟ้าผ่าเปรี้ยงลงกลางกบาล

ชิวหย่วนซานรู้สึกบ้านหมุนติ้ว ขาอ่อนยวบ เกือบทรุดลงกับพื้น

เขาชี้หน้าเมีย จ้องเขม็ง แววตาเหมือนจะเผาเธอให้เป็นจุณ

"มึง... มึง!"

พูดยังไม่ทันจบ เขาก็หงายหลังตึง ล้มตึงลงไปนอนแน่นิ่ง

ทำเอาสองแม่ลูกขวัญหนีดีฝ่อ

"พ่อ!" ชิวเจียห่าวร้องลั่น พุ่งเข้าไปหาพ่อ

หลิวเสี่ยวชุ่ยก็กรีดร้อง วิ่งถลาเข้าไปเขย่าตัวผัว

"คุณคะ! เป็นอะไรไป! อย่าทำแบบนี้สิ!"

"เร็ว! รีบโทรเรียก 120!"

......

ร้าน "หม้อไฟเสฉวนเลิศรส" วันนี้คนยังแน่นเหมือนเดิม ฉีอวิ๋นเปิดประตูเข้าไป ก็เห็นเจ้าหัวทองกำลังเช็ดโต๊ะอย่างขยันขันแข็ง

ฉีอวิ๋นไม่เข้าไปกวน หยิบผ้ากันเปื้อนที่บาร์มาใส่แล้วเริ่มงานทันที

หลายชั่วโมงผ่านไป ลูกค้าเริ่มซา เจ้าหัวทองก็เดินเข้ามาทำหน้าอ้อนเหมือนหมาน้อยรอคำชม "พี่ฉี วันนี้ผมผ่านโปรมั้ย?"

ฉีอวิ๋นตบไหล่ ส่งสายตาชื่นชม "เยี่ยมมาก พรุ่งนี้ขยันแบบนี้นะ โอกาสสูงมาก พี่เชียร์อยู่!"

ได้ยินดังนั้น เจ้าหัวทองเหมือนโด๊ปยาชูกำลัง เห็นเมียเว่ยหย่งกำลังถูพื้น ก็วิ่งเข้าไปแย่งไม้ถูพื้นมาถูเองหน้าตาเฉย...

เพื่อเป็นการขอบคุณ พี่เฝิงเลยเลี้ยงมื้อใหญ่

กินข้าวเสร็จ ฉีอวิ๋นส่งเมียเว่ยหย่งขึ้นแท็กซี่ แล้วพาเจ้าหัวทองกลับบ้าน

ถึงห้องเช่า ฉีอวิ๋นนอนรอเวลาระบบรีเฟรชอย่างใจจดใจจ่อ

เรื่องแฟลชไดร์ฟ ถึงจะยังคาใจ แต่เขาก็พยายามไม่เก็บมาคิดมาก

นิสัยเขาเป็นแบบนี้ เตรียมพร้อมรับมือปัญหา แต่ไม่มานั่งวิตกจริตทำร้ายตัวเอง

"23:55"

"23:58"

"00:00"

[ข่าวกรองวันนี้ (สีแดง) : พายุหิมะจะยังคงถล่มต่อเนื่องอีกหลายวัน ตั้งแต่มะรืนนี้เป็นต้นไป ราคาอาหารสดจะพุ่งสูงขึ้น โดยเฉพาะกุ้งแช่แข็ง ราคาจะดีดตัวขึ้นถึง 60%]

"ซี๊ดดด~"

เห็นตัวเลข 60% ฉีอวิ๋นสูดปาก

ธุรกิจที่กำไร 30% คนก็แย่งกันหัวแตกแล้ว นี่ 60% เรียกว่ากำไรมหาศาลเลยทีเดียว

ในความคิดเขา ธุรกิจที่กำไรขนาดนี้ก็มีแต่สินค้าแบรนด์เนม กับร้านขายยาเท่านั้นแหละ

ต้องคว้าโอกาสนี้ไว้ ฟันกำไรให้เละ!

"วันนี้ขายทองได้มา 170,000 ทุนยังน้อยไปหน่อย..."

ฉีอวิ๋นหลับตาคำนวณ แผนการค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในหัว

......

เก้าโมงเช้า ฟ้ายังมืดตึ๊ดตื๋อ แต่ตลาดค้าส่งที่ใหญ่ที่สุดในซินเจียงคึกคักแล้ว

รถบรรทุกจอดต่อคิวยาวเหยียด

ฉีอวิ๋นเดินลัดเลาะเข้าไปในตลาด เลือกร้านที่ดูเงียบๆ หน่อยแล้วเดินเข้าไป

ในร้าน เถ้าแก่กำลังก้มหน้าก้มตาเช็คสต็อกในสมุด

เห็นฉีอวิ๋นเดินเข้ามาก็แค่เหลือบมอง "เอาไร?" แล้วก้มหน้าทำงานต่อ

ฉีอวิ๋นไม่ถือสา เดินดูรอบๆ สายตาไปสะดุดที่ลังโฟมเปิดฝาอยู่ ข้างในอัดแน่นไปด้วยกุ้งแช่แข็ง ลังละประมาณห้ากิโล

ตัวใหญ่หน่อยขนาดเท่าฝ่ามือ เป็นกุ้งขาวแวนนาไมนำเข้า ลูกสาวเขาชอบกินแบบนี้ เนื้อเด้งสู้ฟัน

ตัวเล็กลงมาหน่อย ยาวประมาณ 14-15 เซนต์ ส่วนใหญ่เป็นกุ้งเลี้ยงในประเทศ

ฉีอวิ๋นเช็คดูคุณภาพกุ้ง ถือว่าใช้ได้ เลยหันไปถามเถ้าแก่ "กุ้งนี่ขายยังไง?"

"เบอร์ 20-30 ลังละ 220 เบอร์ 40-50 ลังละ 180" เถ้าแก่ตอบโดยไม่เงยหน้า

ฉีอวิ๋นคำนวณในใจ ราคาไม่ต่างจากที่เคยซื้อกินเองเท่าไหร่ เลยถามต่อ "มีของเยอะมั้ย?"

เถ้าแก่ได้ยินคำถามนี้ก็เงยหน้าขวับ มองฉีอวิ๋นอย่างพิจารณา

วางสมุดในมือ รีบตอบ "จะเอากี่ลัง? เมื่อเช้าของเพิ่งลงคันรถนึง"

"กะว่าจะเอาสักพันสองพันลัง" ฉีอวิ๋นตอบหน้านิ่ง น้ำเสียงเรียบเรื่อย

เถ้าแก่ตาเป็นประกาย ลุกจากเก้าอี้กุลีกุจอหยิบบุหรี่มายื่นให้

"เถ้าแก่จะเอาเยอะขนาดนั้นจริงเหรอ? งั้นเดี๋ยวผมลดให้พิเศษ"

ฉีอวิ๋นรับบุหรี่ ยิ้มมุมปาก "ผมตั้งใจมาเหมาจากหนานเจียงเลยนะ เปิดราคามาหน่อย"

ได้ยินว่ามาจากหนานเจียง เถ้าแก่ยิ่งยิ้มกว้าง

ร้านแกขายส่งก็จริง แต่ปกติพวกร้านอาหารหรือร้านขายปลาในเมืองมาซื้อทีละไม่กี่สิบลัง

ออเดอร์ระดับพันลังนี่คืองานช้าง ห้ามปล่อยหลุดมือเด็ดขาด

"ในเมื่อเถ้าแก่เอาเยอะ ผมเปิดราคาทุนให้เลย เบอร์ใหญ่ 200 เบอร์เล็ก 150"

"ราคานี้เช็คได้ทั่วตลาด ผมเอากำไรแค่ค่าน้ำชาพอ" เถ้าแก่ทำหน้าจริงใจสุดฤทธิ์

ฉีอวิ๋นยังไม่ตอบรับทันที คำนวณในใจ

ถ้าราคาตลาด 220 บวกไปอีก 60% ราคาขายจะโดดไปที่ 350

ต้นทุน 200 ขาย 350 กำไรลังละ 150

กำไรบ้าเลือดชัดๆ!

เขาพ่นควันช้าๆ พูดเนิบๆ "เรื่องราคาเดี๋ยวผมลองเช็คดู ตอนนี้ของในร้านมีกี่ลัง?"

เถ้าแก่เริ่มใจไม่ดีกลัวลูกค้าหลุดมือ รีบบอกความจริง "ในโกดังตอนนี้มีพร้อมส่ง 500 ลัง

แต่ถ้าเถ้าแก่จะเอาเยอะ ผมโทรตามของจากพวกๆ กันได้ คืนนี้ครบ 2,000 ลังแน่นอน"

ฉีอวิ๋นพยักหน้า "โอเค งั้นแอดวีแชทไว้ก่อน ผมขอเดินถามร้านอื่นแป๊บ ถ้าราคาพอๆ กันเดี๋ยวผมกลับมาเอาที่นี่"

เถ้าแก่รีบหยิบมือถือมาสแกน

"เถ้าแก่เช็คได้เต็มที่ รับรองร้านผมราคาดีสุด

ถ้าไปเจอถูกกว่านี้ กลับมาบอกผม เดี๋ยวผมลดให้อีก" เถ้าแก่ยิ้มประจบประแจง

ฉีอวิ๋นคุยตามมารยาทอีกสองสามคำ แล้วเดินออกจากร้าน

ลองเดินสุ่มถามอีกหลายร้าน ราคาก็เกาะกลุ่มกัน

มั่นใจแล้ว เขาก็เรียกแท็กซี่กลับ