บทที่ 9 รับซื้อของเก่า

บทที่ 9 รับซื้อของเก่า

หลังจากเลี้ยงหม้อไฟหลี่จั๋วเยว่เสร็จ กลับมาถึงห้องเช่าก็ปาเข้าไปสี่ทุ่มกว่า

ทริปอาบอบนวดที่เจ้าหัวทองเฝ้าฝันถึง สุดท้ายก็เป็นอันล่ม

สาเหตุเพราะเมื่อกี้บนโต๊ะอาหาร หมอนั่นทำใจกล้าดวลเหล้ากับเสี่ยวฟางไปไม่กี่แก้ว แล้วก็เมาพับไปเลย ฉีอวิ๋นต้องแบกกลับมาอย่างทุลักทุเล

นอนแผ่อยู่บนเตียง หยิบมือถือขึ้นมาดู เห็นข้อความค้างอยู่สองรายการ

รายการหนึ่งจากพี่เฝิง "น้องชาย พี่รู้ว่าช่วงนี้นายลำบาก เงินที่เหลือไม่ต้องรีบคืนนะ"

อีกรายการจากพี่เผิง "พรุ่งนี้เย็นมาดื่มที่บ้านพี่นะ พวกพี่เฝิงก็มา ถ้านายไม่มา เดี๋ยวพี่ไปลากตัวถึงที่"

ฉีอวิ๋นจนใจ ตอบกลับสั้นๆ "ได้ครับ"

วางมือถือไม่ถึงสองนาที เขาก็หลับเป็นตาย

ลืมตาตื่นอีกที แสงแดดยามเช้าก็สาดเข้ามาแล้ว

ตั้งจิตเรียกหน้าจอระบบ แสงสีฟ้าก็ปรากฏขึ้น

[ข่าวกรองวันนี้ (สีขาว) : ลุงหลี่ที่พักอยู่หมู่บ้านซิงย่วน ตึก 3 เตรียมจะโละของเก่าในบ้านทิ้ง ในกองของเก่านั้นมีที่ล้างพู่กันเก่าอันหนึ่ง เป็นงานฝีมือช่างดังสมัยปลายราชวงศ์ชิงต่อต้นสาธารณรัฐ ในตลาดของเก่ามีมูลค่าราวๆ หนึ่งหมื่นหยวน]

หนึ่งหมื่นหยวน!

หัวใจฉีอวิ๋นเต้นรัว ยิ่งกว่าตอนทำเงินได้แสนแรกสมัยก่อนเสียอีก

ทุกวันนี้ทำงานตัวเป็นเกลียว กลางวันส่งอาหาร กลางคืนขายข้าวผัด ประหยัดแทบตายกว่าจะเก็บเงินได้หมื่นนึง

ข่าวกรองนี้สำหรับเขา มันคือยาวิเศษชุบชีวิตชัดๆ

"จะเดินดุ่มๆ เข้าไปขอซื้อโต้งๆ ไม่ได้ เป้าหมายชัดเจนเกินไปเดี๋ยวเขาจะระแวง"

เขาจุดบุหรี่สูบ สมองแล่นเร็วรี่ แป๊บเดียวก็ได้ไอเดีย

......

วันนี้อากาศดี แดดอุ่นๆ สาดส่องจนรู้สึกสบายตัว

ในหมู่บ้านซิงย่วน ฉีอวิ๋นปั่นจักรยานสามล้อ ในกระบะหลังมีลังกระดาษเก่าๆ วางอยู่สองสามใบ

เพื่อให้ดูสมจริงเหมือนคนรับซื้อของเก่ามืออาชีพ เขาถึงกับถอดป้ายโฆษณาข้าวผัดออก

หน้าตึก 3 คุณลุงสองคนกำลังนั่งเล่นหมากรุกจีนกันอย่างเคร่งเครียด

ฉีอวิ๋นยืนรอเงียบๆ จนกระทั่งทั้งสองเล่นจบกระดาน ถึงได้ยิ้มถาม "คุณลุงครับ ที่บ้านมีของเก่าของเสียจะขายไหมครับ?"

ลุงคนหนึ่งดูท่าจะแพ้กระดานเมื่อกี้ อารมณ์บ่อจอย โบกมือไล่ "ไม่ขายๆ อย่ามากวนคนจะเล่นหมากรุก"

ลุงอีกคนวางถ้วยชา หัวเราะร่า "เฒ่าหลี่ แพ้แล้วพาลนี่หว่า ฮ่าๆๆ"

ฉีอวิ๋นไม่โกรธ ยังคงยิ้มแย้ม "ครับๆ งั้นไม่กวนคุณลุงเล่นหมากรุกแล้วครับ"

ได้ยินคำว่า 'เฒ่าหลี่' เขาก็เดาว่าลุงคนนี้แหละคือเป้าหมายในข่าวกรอง

เขาปั่นสามล้อวนเวียนอยู่แถวนั้น เปิดลำโพงจิ๋วหน้ารถส่งเสียงประกาศชวนปวดประสาท "รับซื้อของเก่าค้าบ~"

ทุกครั้งที่ผ่านหน้าลุงหลี่ แกจะเหลือบมองด้วยความรำคาญ

ผ่านไปสิบกว่านาที แกก็แพ้อีกกระดาน คราวนี้โมโหปาทิ้งตัวหมาก "ไม่เล่นมันแล้วโว้ย!"

หันมาถลึงตาใส่ฉีอวิ๋นที่อยู่ไม่ไกล "ไอ้หนุ่ม! เอ็งไปตะโกนที่อื่นไม่ได้รึไงฮะ?"

"ฮ่าๆ เสียงดังรบกวนคุณลุงเหรอครับ ขอโทษจริงๆ ครับ" ฉีอวิ๋นทำหน้าสำนึกผิด รีบปิดลำโพงทันที

ลุงอีกคนหัวเราะปราม "เฒ่าหลี่เอ้ย ไปพาลใส่น้องมันทำไม เดี๋ยวบ่ายๆ ค่อยมาแก้มือใหม่"

ลุงหลี่ลุกขึ้น มองค้อนฉีอวิ๋น "รับซื้อของเก่าใช่ไหม? ตามข้าขึ้นมา"

"ได้เลยครับ!" ฉีอวิ๋นรับคำ รีบก้าวตามไปติดๆ

บ้านลุงหลี่อยู่ชั้นสอง แม้ตึกจะเก่า แต่ภายในตกแต่งสไตล์จีนโบราณดูดีมีรสนิยม

แค่ฉากกั้นไม้ดำในห้องรับแขกนั่นก็น่าจะหลายตังค์อยู่

"ลังนั้นแหละ ขนไปให้หมด" ลุงหลี่ชี้ไปที่ลังกระดาษขนาดเท่าเครื่องซักผ้าตรงมุมห้อง

ฉีอวิ๋นก้มลงคุ้ยดู

มีแต่หนังสือเก่า นิตยสารเก่า ไม่เห็นมีที่ล้างพู่กันสักอัน

ในใจเริ่มร้อนรน แต่สีหน้ายังนิ่งสนิท

"คุณลุงครับ มีของอย่างอื่นจะขายอีกไหมครับ? ผมรับซื้อหมดเลย ให้ราคาดีแน่นอน"

ลุงหลี่นั่งลงบนเก้าอี้ ส่งเสียงหึในลำคอ "มีแค่นี้ จะเอาก็เอา ไม่เอาก็ไป"

ตาเฒ่านี่ขี้โมโหชะมัด

ฉีอวิ๋นกำลังคิดหาทางตะล่อมถาม จู่ๆ ก็มีเสียงหมาเห่าดังมาจากบันได

ตามด้วยหญิงสาวหุ่นดีอุ้มหมาบิชองฟรีเซ่สีขาวเดินขึ้นมา

"อ้าว พี่ชาย มาทำอะไรที่นี่คะ?"

ที่แท้ก็คือผู้หญิงเจ้าของหมาที่ทำหายวันก่อนนั่นเอง

ฉีอวิ๋นไม่นึกว่าจะเจอเธอที่นี่ ยิ้มทักทาย "อ๋อ ผมมารับซื้อของเก่าแถวนี้ครับ"

หญิงสาวอุ้มหมาเดินเข้ามาในห้อง ยิ้มแย้มต้อนรับ "บังเอิญจังเลย นั่งดื่มน้ำก่อนสิคะพี่"

"เสี่ยวเฟย รู้จักไอ้หนุ่มนี่ด้วยเหรอ?" ลุงหลี่ถามลูกสาวอย่างสงสัย

เสี่ยวเฟยหันไปอธิบาย "พ่อคะ ก็พี่คนนี้แหละที่ช่วยหาเจ้าตูตูจนเจอวันนั้น"

ลุงหลี่พยักหน้า สีหน้าที่มองฉีอวิ๋นดูอ่อนลงเล็กน้อย

"งั้นรอก่อน ในห้องหนังสือข้ายังมีของรกๆ อยู่อีก กะว่าจะเอาไปขายแบกะดินเล่นๆ ขนไปให้เอ็งหมดเลยละกัน"

สักพัก ลุงหลี่ก็ยกกล่องกระดาษอีกใบออกมาวางตรงหน้าฉีอวิ๋น

ฉีอวิ๋นรีบเข้าไปช่วยรับ เปิดกล่องดู ข้างในมีตลับหมึกเก่า สมุดคัดลายมือเหลืองอ๋อย และพู่กันเก่าๆ หลายด้าม

ก้นกล่อง มีที่ล้างพู่กันหน้าตาธรรมดานอนสงบนิ่งอยู่ ฝุ่นจับเขรอะ สีหมองคล้ำ

แต่ในสายตาฉีอวิ๋น ที่ล้างพู่กันเก่าครึอันนี้กลับเปล่งแสงเรืองรองออกมา

เขาตกใจเล็กน้อย เพิ่งรู้ว่าระบบมีฟังก์ชั่นไฮไลท์ของให้เห็นด้วย

"คุณลุงครับ พู่กันพวกนี้ดูใช้ได้เลย ของทั้งหมดนี้ผมให้สองร้อยหยวน คุณลุงโอเคไหมครับ?"

ลุงหลี่พยักหน้าส่งๆ "เอาไปเถอะ"

เห็นอีกฝ่ายตกลง ฉีอวิ๋นลอบยิ้มในใจ ควักเงินสดสองร้อยยื่นให้

ขนของออกมาวางหน้าประตูเสร็จ เขาก็รีบขอตัว ไม่รบกวนเสี่ยวเฟยต่อ

สามล้อบรรทุกลังกระดาษสองใบมุ่งหน้าไปร้านรับซื้อของเก่าที่ใกล้ที่สุด

สรุปว่าขายได้แค่หนังสือเก่ากับนิตยสารสิบกว่าหยวน ของอย่างอื่นให้ฟรียังไม่มีใครเอา

ปั่นสามล้อกลับมาจอดที่ลานบ้าน ฉีอวิ๋นหยิบที่ล้างพู่กันมาเช็ดด้วยผ้าขนหนูจนสะอาด แล้วขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าบึ่งไปตลาดของเก่าทันที

เรียกว่าตลาดของเก่า จริงๆ ก็คือถนนสายหนึ่ง

สองข้างทางเป็นตึกแถวร้านค้า ริมฟุตบาทมีแผงลอยวางขายของ

สินค้าแปลกตามากมายวางเรียงราย มองผ่านตู้โชว์เห็นทั้งเครื่องลายคราม ภาพวาด หยก และของสะสมต่างๆ

"ชิวเยว่เซวียน (ศาลารมณีย์จันทร์) " ฉีอวิ๋นเห็นชื่อร้านดูเข้าท่าดี เลยเดินเข้าไป

ในร้าน ชายวัยกลางคนรูปร่างท้วม ผมบาง กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่หลังเคาน์เตอร์ ในมือหมุนลูกประคำที่ดูมีราคาเล่น

......