16 - ขุนพลรวมตัว

16 - ขุนพลรวมตัว

ไม่ว่าหลี่ชินไจ๋จะอยากพบหรือไม่ก็ตาม แขกก็มาถึงในที่สุด

หลังจากเที่ยง คนรับใช้ในจวนสกุลหลี่ต่างก็รีบเร่งไปที่ห้องโถงด้านหน้าเพื่อแจ้งข่าว

“ซูติ้งฟาง แม่ทัพใหญ่แห่งหลี่อู่เว่ยและซิงกว๋อกง(เจ้าพระยาชั้นหนึ่ง) ขอเข้าเยี่ยมนายผู้เฒ่า...”

“เหลียงเจี้ยนฟาง แม่ทัพใหญ่แห่งโหย่วเว่ย และเอี้ยนเหมินจวิ้นกง(เจ้าพระยาชั้นรอง) ขอเข้าเยี่ยมนายผู้เฒ่า...”

“ฉีปี้เหอลี่ แม่ทัพใหญ่แห่งซั่วเซียวเว่ย และเฉิงกว๋อกง ขอเข้าเยี่ยมนายผู้เฒ่า...”

“เซวียเหรินกุ้ย แม่ทัพแห่งหลี่อู่เว่ย และเหอตงเซี่ยนหนาน (ขุน) ขอเข้าเยี่ยมนายผู้เฒ่า...”

ภายในครึ่งชั่วยาม จวนสกุลหลี่ก็เต็มไปด้วยดวงดาวแห่งกองทัพและเหล่าวีรบุรุษ

พวกเขาทั้งหมดเป็นขุนพลที่มีชื่อเสียงในยุคปัจจุบัน เป็นเสาหลักของประเทศ ขุนพลทั้งหมดถอดรองเท้าและเดินเข้าไปในห้องโถง ยืนเรียงแถวต่อหน้าหลี่จี้ และคำนับพร้อมกัน

หลี่จี้สวมเสื้อคลุมธรรมดา นั่งอยู่บนที่นั่งหลัก และรับคำนับของเหล่าขุนพลอย่างสง่างาม

ความน่าเกรงขามของอิงกว๋อกงในกองทัพต้าถังเป็นที่ประจักษ์

แม้จะเป็นขุนพลที่มีชื่อเสียง แต่พวกเขาก็เป็นคนหยาบกระด้าง หลังจากทำความเคารพแล้ว เหล่าขุนพลก็วางตัวสบายๆ อย่างไม่เกรงใจ

เหลียงเจี้ยนฟาง แม่ทัพใหญ่แห่งโหย่วเว่ย นั่งลงที่ที่นั่งแขกทันที ตบโต๊ะอย่างแรงและตะโกนเสียงดังว่า “เร็วเข้าๆ รีบนำเหล้าและอาหารมาให้ ข้าได้ยินข่าวเมื่อคืนนี้ และรีบมาจากค่ายทหารทางเหนือของเมืองตั้งแต่เช้าตรู่ ยังไม่ได้กินข้าวแม้แต่คำเดียว ข้าจะหิวตายอยู่แล้ว!”

ซูติ้งฟาง ซิงกว๋อกง เยาะเย้ย “คนไร้ประโยชน์เช่นเจ้า ไม่ตายง่ายๆ หรอก”

เหลียงเจี้ยนฟางตกตะลึง จากนั้นก็โกรธจัด “เจ้าแซ่ซู กล้าดูถูกว่าทวนเหล็กของข้าผู้แซ่เหลียงไม่คมหรือ!”

ฉีปี้เหอลี่ ขุนพลชาวนอกด่านเชื้อสายเถี่ยเล่อ อยู่ข้างๆ และเติมเชื้อไฟอย่างสนุกสนาน “เหล่าเหลียง เจ้าแซ่ซูต้องดูถูกว่าทวนเหล็กของเจ้าไม่คมอย่างแน่นอน ข้าไม่รู้ว่าเจ้าคิดอย่างไร แต่ถ้าเป็นข้าคงทนไม่ไหว”

ซูติ้งฟางจ้องมองฉีปี้เหอลี่อย่างเย็นชา “เจ้าก็ไม่ใช่คนดีอะไร หากไม่พอใจ เจ้ากับไอ้คนไร้ประโยชน์แซ่เหลียงจะรุมข้าก็ได้ ข้าจะกลัวอะไร!”

ภายในห้องโถงด้านหน้าของตระกูลหลี่ มีเพียงเซวียเหรินกุ้ย เหอตงเซี่ยนหนาน ที่ยิ้มเล็กน้อย แต่ไม่พูดอะไร

ในบรรดาขุนพลที่มีชื่อเสียงที่มารวมตัวกัน เซวียเหรินกุ้ยอายุน้อยที่สุด ทุกคนล้วนเป็นขุนพลที่มีชื่อเสียงในยุคเจิ้งกวน มีเพียงเซวียเหรินกุ้ยเท่านั้นที่เพิ่งโดดเด่นขึ้นมาหลังจากหลี่จื้อขึ้นครองราชย์

เมื่อพูดถึงอาวุโสในกองทัพ เซวียเหรินกุ้ยยังถือว่าด้อยกว่าเล็กน้อย

การที่เหล่าขุนพลอาวุโสเจอกันแล้วด่าทอคำหยาบคายใส่กัน ก็ไม่ได้ไม่มีเหตุผล

ตั้งแต่ยุคเจิ้งกวน เหล่าขุนพลอาวุโสต่างก็แย่งชิงการออกศึก แย่งชิงความดีความชอบ แย่งชิงของที่ริบได้ แย่งชิงยศศักดิ์ แย่งชิงรางวัล พวกเขาต่อสู้กันมาเกือบครึ่งชีวิต สั่งสมความบาดหมางมากมาย เมื่อเจอกันย่อมไม่มีคำพูดที่ดี

คำพูดไม่กี่คำที่ไม่ลงรอยกัน ห้องโถงด้านหน้าก็เกือบจะเกิดการต่อสู้ขึ้นแล้ว

หลี่จี้ที่นั่งอยู่บนที่นั่งหลักเห็นจนชินแล้ว และรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย เขากระแทกโต๊ะและกล่าวอย่างเย็นชาว่า “หากพวกท่านต้องการต่อสู้ ก็ออกไปต่อสู้ข้างนอก ถูกตีตาย ข้าจะรับผิดชอบการฝังศพ ส่วนคนที่ยังมีชีวิตอยู่ก็กลับมาคุยกับข้าต่อ”

เมื่อคำพูดนี้ออกมา ทุกคนในห้องโถงก็ไม่กล้าพูดอีกต่อไป และรีบนั่งลงด้วยความเขินอาย

อิงกว๋อกงเป็นบุคคลอันดับหนึ่งในกองทัพต้าถัง ไม่มีใครกล้าไม่เชื่อฟังคำพูดของเขา

“ท่านผู้เฒ่า ได้ยินมาว่าหลานชายของท่านประดิษฐ์สิ่งแปลกใหม่ ที่สามารถเพิ่มระยะยิงของเกาทัณฑ์ได้เป็นสองเท่า เรื่องนี้เป็นความจริงหรือไม่? ข้ามาในวันนี้เพื่อเรื่องนี้โดยเฉพาะ” ซูติ้งฟางมองหลี่จี้ด้วยความคาดหวัง

ทุกคนต่างก็มีสีหน้ากระตือรือร้น

คนอื่นอาจจะไม่เข้าใจ แต่บรรดาขุนพลในกองทัพรู้ดีกว่าใครว่า เกาทัณฑ์ที่มีระยะยิงเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่ามีความสำคัญเพียงใดต่อสงคราม

การโจมตีศัตรูก่อนถึงระยะที่ศัตรูไม่สามารถทำได้ เมื่อสงครามเริ่มต้น การระดมยิงเกาทัณฑ์ที่มีระยะยิงเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า ก็คือการคว้าโอกาสแรกและกำหนดชัยชนะ

เกาทัณฑ์แขนเทวะที่หลี่ชินไจ๋เพิ่งประดิษฐ์ขึ้นเมื่อวานนี้ ข่าวเพิ่งแพร่ออกไป วันนี้ก็มีขุนพลที่มีชื่อเสียงมากมายมาเยี่ยมเยียน แสดงให้เห็นว่าเหล่าขุนพลให้ความสำคัญกับอาวุธใหม่นี้มากเพียงใด

เมื่อเผชิญหน้ากับสายตาที่คาดหวังของเหล่าขุนพล หลี่จี้ก็ลูบเคราอย่างช้าๆ ในใจก็มีความรู้สึกภาคภูมิใจที่หายไปนาน

สะใจจริงๆ! แม้ว่าบุตรหลานของทุกคนส่วนใหญ่จะไร้ประโยชน์ แต่ไอ้คนไร้ประโยชน์ในบ้านของข้าอย่างน้อยก็โชคดี ประดิษฐ์เกาทัณฑ์แขนเทวะขึ้นมาได้ด้วยตัวเอง และสร้างคุณูปการให้กับประเทศต้าถัง

ส่วนไอ้คนไร้ประโยชน์ในบ้านของพวกเจ้า... ก็เป็นคนไร้ประโยชน์อย่างแท้จริง

หากนำไอ้คนไร้ประโยชน์ในบ้านของข้าไปโยนรวมกับกองขยะในเมืองฉางอัน เขาก็ยังคงเป็นขยะที่โดดเด่นที่สุดอยู่ดี ฮ่าๆ สะใจ!

แม้ว่าความสะใจจะแปลกๆ แต่หลี่จี้ก็รู้สึกสะใจจริงๆ สะใจอย่างไร้เหตุผล

“เป็นไอ้สาร... เป็นหลานชายของข้าชินไจ๋ที่สร้างขึ้นมาเอง ข้าถวายแด่ฝ่าบาทแล้ว ฝ่าบาททรงยินดีเป็นอย่างยิ่ง สิ่งนี้มีชื่อว่า ‘เกาทัณฑ์แขนเทวะ’ เมื่อดึงสายเกาทัณฑ์จนสุด สามารถยิงได้ไกลกว่าสองร้อยก้าว และทะลุทะลวงเป้าหมายโดยไม่เสียความแม่นยำ” หลี่จี้กล่าวอย่างช้าๆ

ซูติ้งฟางตื่นเต้น “‘เกาทัณฑ์แขนเทวะ’! ฟังจากชื่อก็รู้ว่าไม่ธรรมดา! เร็วเข้า ท่านผู้เฒ่า ขอให้พวกเราได้ยลโฉมหน่อย!”

หลี่จี้มุมปากยกยิ้ม “ยลโฉมบ้าอะไร! สิ่งนี้ข้าถวายแด่ฝ่าบาทแล้ว พวกเจ้าจะไม่มีทางได้เห็น”

เหล่าขุนพลตกตะลึง จากนั้นก็ผิดหวังอย่างมาก

หลี่จี้กล่าวอย่างไม่รีบร้อนว่า “อย่างไรก็ตาม... ฝ่าบาทมีราชโองการให้ช่างฝีมือจากกรมโยธาธิการและสำนักพันยุทโธปกรณ์ สร้างเกาทัณฑ์แขนเทวะอย่างเต็มที่ โดยไม่เสียดายวัสดุ ยังเหลือเวลาอีกหลายเดือนก่อนถึงฤดูใบไม้ร่วง ภายในไม่กี่เดือน กองทัพจะต้องติดตั้งเกาทัณฑ์แขนเทวะนับหมื่นอัน”

“เมื่อถึงฤดูใบไม้ร่วง กองทัพหลวงจะยกทัพไปทางเหนือเพื่อโจมตีชนเผ่าเถี่ยเล่อเก้าแซ่ เกาทัณฑ์นี้จะสร้างความรุ่งโรจน์อย่างมาก พวกท่านเอ๋ย การต่อสู้ครั้งนี้ชัยชนะได้ถูกกำหนดไว้แล้ว เหลือเพียงแค่ว่าพวกเจ้าคนไหนจะมีความสามารถพอที่จะทูลขอตำแหน่งผู้บัญชาการกองทัพจากฝ่าบาทได้”

ในห้องโถงด้านหน้า หลี่จี้พูดสองประโยคเพื่อยุยงให้เกิดความขัดแย้ง เหล่าขุนพลในห้องโถงก็จ้องมองกันและกัน บรรยากาศก็ยิ่งตึงเครียดมากขึ้นเรื่อยๆ

เมื่อฮ่องเต้จะออกศึก ก่อนที่จะแต่งตั้งแม่ทัพ หากข้าสามารถตีคนเหล่านี้ให้บาดเจ็บครึ่งตัวได้ ตำแหน่งผู้บัญชาการกองทัพก็จะเป็นของข้าแล้วน่ะสิ! ดีมาก!

ทุกคนมีความคิดนี้ผุดขึ้นมาในใจอย่างพร้อมเพรียง ความชั่วร้ายก็ก่อตัวขึ้นในความกล้า

หลังจากความเงียบสั้นๆ เหลียงเจี้ยนฟางก็หัวเราะเสียงดัง “อย่าเพิ่งพูดถึงเรื่องนี้เลย ฮ่าๆ เกาทัณฑ์แขนเทวะเป็นหลานชายอันมีค่าของท่านผู้เฒ่าที่สร้างขึ้นมาเอง เห็นได้ชัดว่าไอ้สารเลวที่มีชื่อเสียงของตระกูลหลี่ได้กลายเป็นบุตรหลานที่ยอดเยี่ยมแล้ว ท่านผู้เฒ่าไม่ลองเรียกเขาออกมาให้พวกเราผู้เป็นผู้อาวุโสได้แสดงความรักใคร่หน่อยหรือ?”

………..