25 ก่อนจะทำงาน ต้องเตรียมเครื่องมือให้พร้อม

ที่จริงก่อนมา เขาก็ได้ตรวจสอบราคาของทองคำเหล่านี้แล้ว

ที่เหล่าหลงเซียง และลิ่วฟูจิวเวลรี่อะไรพวกนั้น ร้านทองเหล่านั้น พวกเขาขายในราคามากกว่าสี่ร้อยแปดสิบหยวนต่อกรัม

แต่ปัญหาคือ นั่นคือราคาของทองรูปพรรณ ซึ่งส่วนใหญ่กำไรมาจากการแปรรูป

ถ้าเป็นทองคำแท่ง ก็อยู่ที่ประมาณสี่ร้อย!

แต่ราคานี้เป็นราคาขาย ถ้าเป็นราคาซื้อเข้า พวกเขาก็จะกดราคาให้ต่ำเตี้ยเรี่ยดินอย่างแน่นอน

ส่วนที่เซี่ยนฮุยให้มานี้ ถือว่าสูงแล้ว

ท้ายที่สุดแล้ว ทองคำของเขาไม่มีใบเสร็จ ไม่มีเอกสาร ถ้าไปที่ร้านทองอย่างเหล่าหลงเซียงพวกนั้น

พวกใจดำเหล่านั้น มีแต่จะกดราคาให้ต่ำกว่านี้อีก

และขายให้เซี่ยนฮุย หมอนี่จะไม่กดราคาต่ำเกินไป ที่สำคัญที่สุดคือ หมอนี่ปากหนัก จะไม่พูดมั่วซั่ว

และก็จะไม่ซักไซ้ถามนู่นนี่ ความสัมพันธ์เชื่อถือได้ ในอนาคตก็ยังสามารถร่วมมือกันในระยะยาวได้...

ดังนั้นเขาจึงตอบตกลงอย่างรวดเร็ว ส่วนเซี่ยนฮุยเมื่อเห็นเขาตกลงอย่างง่ายดายเช่นนี้

ก็ไม่พูดพล่ามอะไรมาก ต้องการโอนเงินให้เขาทันที

แต่หยางอีหน่วนกลับยกมือขึ้น รับเงินย่อยจำนวนสามหมื่นเจ็ดพันกว่าหยวนผ่านวีแชทเท่านั้น ส่วนสี่แสนที่เหลือ เขาขอให้เอาเป็นเงินสด

เซี่ยนฮุยตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วก็ไม่พูดพล่าม ให้เขารออยู่ที่นี่สักครู่ แล้วก็เดินเข้าไปในห้องด้านใน

ไม่นาน ก็หยิบเงินสดถุงใหญ่ถุงหนึ่งออกมาจากข้างใน ข้างในมีถึงสี่มัดใหญ่เต็ม ๆ

เมื่อเห็นเงินสด หยางอีหน่วนก็ยิ้ม คราวนี้ก็มั่นคงแล้ว

"ฟ้าก็มืดแล้ว ไปกินข้าวด้วยกันไหม?"

เซี่ยนฮุยดูเวลา แล้วยังอยากจะรั้งหยางอีหน่วนไว้เพื่อสานสัมพันธ์ต่อ

ส่วนหยางอีหน่วนก็หัวเราะฮ่า ๆ : "ไว้คราวหน้าเถอะ วันนี้ยังมีเรื่องอื่นที่ต้องทำ คราวหน้าแน่นอน!"

"ถ้าอย่างนั้นก็ได้ คราวหน้านัดแล้วนะ!"

เซี่ยนฮุยก็ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ หยางอีหน่วนยิ้มแล้วลุกขึ้น: "เอาล่ะ ฉันไปก่อนนะ ครั้งหน้ามาจะโทรหาแก"

ออกมาจากเซี่ยนฮุย หยางอีหน่วนก็ยังไม่รีบกลับบ้าน

แต่ไปที่ 'ถนนหมาป่า' ที่อยู่ใกล้ ๆ ก่อน เหตุผลที่ที่นี่เรียกว่า 'ถนนหมาป่า'

ก็เพราะถนนสายนี้ขายของใช้ทางการทหาร และอุปกรณ์กลางแจ้ง

เป็นที่ที่ผู้ที่ชื่นชอบกิจกรรมกลางแจ้งในปาโจวชอบมาเดินเล่นมากที่สุด

ครั้งนี้เขาได้รับภารกิจจากตระกูลเกา ต้องตามกองทัพใหญ่ไปล่าเสือในป่า แน่นอนว่าต้องเตรียมตัวอย่างรอบคอบ

ก่อนหน้านี้เขาก็ซื้ออุปกรณ์บางอย่างมาแล้ว แต่อุปกรณ์เหล่านั้นเหมาะสำหรับการอยู่รอดในป่าเท่านั้น ส่วนการล่าสัตว์ในป่า ก็ไม่เพียงพอแล้ว

ยิ่งกว่านั้น สิ่งที่ต้องรับมือในครั้งนี้คือเสือตัวหนึ่ง ดังคำกล่าวที่ว่า 'ก่อนจะทำงาน ต้องเตรียมเครื่องมือให้พร้อม'

ดังนั้นอุปกรณ์ในช่วงแรกนั้นจำเป็นต้องใช้ของดี

ไม่นานเขาก็พบร้านค้าชื่อ 'โย่วเหมินเว่ย' บนถนนหมาป่า

ร้านนี้มองจากด้านนอก หน้าร้านไม่ใหญ่ และป้ายก็ทำได้น่าสนใจมาก พื้นหลังลายพรางบวกกับตัวอักษรสีขาว ดูมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว

เขาผลักประตูเข้าไป ข้างในก็ตกแต่งด้วยโทนสีเข้ม ผนังสี่ด้านเต็มไปด้วยอุปกรณ์กลางแจ้งต่าง ๆ

ไม้เท้า, เชือกปีนเขา, รองเท้าปีนเขาหลากหลายชนิด, เสื้อแจ็คเก็ตกันลมสำหรับใส่ในป่า, กางเกงกันลม, และเต้นท์ ฯลฯ

อย่างไรก็ตาม อุปกรณ์สำหรับการอยู่รอดกลางแจ้ง ที่นี่มีครบทุกอย่าง

เมื่อเห็นหยางอีหน่วนเข้ามา ชายหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังเล่นคอมพิวเตอร์อยู่ข้างในเคาน์เตอร์เงยหน้าขึ้นมอง แล้วก็หัวเราะ

"โอ๊ะ สหายหยางน่ะเอง! แปลกจัง วันนี้ฉันไม่ได้สั่งอาหารเดลิเวอรี่นี่นา!"

ชายคนนั้นนึกถึงที่มาของหยางอีหน่วน ก็ตะลึงไปเล็กน้อย

หมอนี่เคยสั่งอาหารเดลิเวอรี่บ่อย ๆ ซึ่งหยางอีหน่วนเป็นคนไปส่ง มีอยู่ครั้งหนึ่งตอนที่หยางอีหน่วนไปส่งอาหารเดลิเวอรี่ ก็เห็นหมอนี่กำลังทำธุรกรรมกับเพื่อนร่วมเดินทางคนอื่นอยู่พอดี

และสินค้าที่ขายนั้น กลับมี 'สิ่งของต้องห้าม' อยู่หลายอย่าง สถานการณ์ตอนนั้นก็ทำให้อึดอัดใจ

โชคดีที่หยางอีหน่วนตอนเรียนมหาวิทยาลัยก็ค่อนข้างชอบความรู้ด้านนี้ ดังนั้นเขาจึงอาศัยความเข้าใจเกี่ยวกับอุปกรณ์กลางแจ้งเหล่านี้ พูดคุยกับอีกฝ่ายสองสามคำ เพื่อคลี่คลายความอึดอัดใจ

หลังจากนั้น เขากับเจ้าของร้านนี้ก็กลายเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน

ส่วนอาหารเดลิเวอรี่ที่หมอนี่สั่งในภายหลัง ก็มักจะระบุเป็นพิเศษ ให้หยางอีหน่วนมาส่ง

"เฮ้! พี่ซง ผมไม่ได้ส่งอาหารเดลิเวอรี่มานานแล้ว! วันนี้มาหาพี่ ผมอยากจะซื้ออุปกรณ์!"

"โอ้? จริงเหรอ!"

เฉินซงได้ยินแล้วตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้ม

"ไปทำอะไรมาถึงรวยขึ้นมา? อยากจะซื้ออะไร?"

นับตั้งแต่มีประสบการณ์ที่หยางอีหน่วนบังเอิญเจอการทำธุรกรรมนั้นแล้ว ทั้งสองคนก็สนิทกันมากขึ้นเพราะพูดคุยเกี่ยวกับอุปกรณ์กลางแจ้งอะไรพวกนี้บ่อย ๆ

ดังนั้นความสัมพันธ์ก็ใกล้ชิดขึ้นมาก จะบอกว่าเป็นเพื่อนก็ไม่ได้ แต่ก็ถือว่าเป็นคนรู้จัก

ครั้งนี้หยางอีหน่วนกลับมาที่ร้านเพื่อซื้อของด้วยตัวเอง เฉินซงก็เดาได้เล็กน้อยว่าเขาต้องการซื้ออะไร

"หึๆ M58 ยังมีไหม?"

หยางอีหน่วนถามตรง ๆ เฉินซงก็เปลี่ยนสีหน้าทันที

เขาจึงลุกขึ้นยืน ไปที่ประตูร้าน มองออกไปข้างนอกสองสามครั้ง แล้วก็ล็อกประตูร้าน

"ไป คุยกันข้างใน"

พูดจบก็พาหยางอีหน่วนเข้าไปในห้องด้านหลัง ด้านหลังนี้เป็นที่ที่เหมือนโกดัง ไม่มีแม้แต่หน้าต่าง

ดูค่อนข้างเยือกเย็น เฉินซงหันกลับมา ในเวลานี้สีหน้าของเขาดูแข็งกระด้างมาก

"น้องชาย นายต้องการของสิ่งนี้ไปทำไม?"

"หึๆ พี่ชาย วางใจได้เลย สิ่งนี้เป็นความชอบส่วนตัวของผมเท่านั้น"

"อีกสักพัก ผมจะไปขับรถเที่ยวเองที่รัสเซีย เตรียมไว้สำหรับป้องกันตัว"

สีหน้าของเฉินซงยังคงไม่มีอารมณ์ใด ๆ ถึงขนาดดูไม่แน่ใจ

ส่วนหยางอีหน่วนก็ยกกระเป๋าในมือขึ้น แล้วรูดซิปเปิดต่อหน้าเฉินซง

เมื่อเห็นมัด 'อิฐสี่เหลี่ยมสีแดง' หนา ๆ ที่โผล่ออกมาข้างใน ในที่สุดเฉินซงก็ยิ้มออกมา

"นายรอเดี๋ยว"

พูดจบก็หันหลังกลับเข้าไปในห้องเล็กด้านหลังอีกครั้ง แล้วก็มีเสียงรื้อค้นข้าวของดังออกมาจากข้างใน

ประมาณสิบกว่านาทีต่อมา เฉินซงก็ถือกล่องใบหนึ่งออกมาจากข้างใน

หยางอีหน่วนรับกล่องมา เปิดออกแล้วก็หายใจติดขัดทันที

ข้างในเป็นพานท้ายของปืนไรเฟิลซุ่มยิงขนาดใหญ่ที่ทำจากพลาสติกวิศวกรรม แต่ไม่มีลำกล้องปืนอยู่ด้านหน้า

นี่คือหน้าไม้ หรือที่พวกเราเรียกกันทั่วไปว่าคันธนู แต่ในเวลานี้แผ่นธนูและสายธนูของหน้าไม้ถูกถอดแยกชิ้นส่วนอยู่

เฉินซงหยิบแผ่นธนูและสายธนูขึ้นมาอย่างชำนาญ แล้วประกอบต่อหน้าหยางอีหน่วน

เพียงไม่กี่นาที หน้าไม้ที่สวยงามก็ประกอบเสร็จต่อหน้าเขา

"เสือชีตาห์ 58 หรือที่รู้จักกันในชื่อ 'ไฟนรก' ความเร็วเริ่มต้น 150 เมตรต่อวินาที ใช้ลูกธนู 8008 น้ำหนัก 36 กรัม ระยะยิงที่มีประสิทธิภาพ 140 เมตร"

"หากใช้ลูกธนู 8000 น้ำหนัก 24 กรัม ระยะยิงที่มีประสิทธิภาพสามารถเข้าถึง 245 เมตร"

"นอกจากจะยิงลูกธนูแล้ว ยังสามารถยิงลูกเหล็กได้ด้วย"

"ยิงลูกเหล็ก 15 กรัม ความเร็วเริ่มต้นสามารถเข้าถึง 250 เมตรต่อวินาที ระยะยิงที่มีประสิทธิภาพหนึ่งร้อยเมตร"

"พลังสังหารโดยพื้นฐานแล้วคือชี้ไปที่ไหนยิงถูกที่นั่นภายในหนึ่งร้อยเมตร..."

เฉินซงพูดถึงพารามิเตอร์ของหน้าไม้นี้ ก็เหมือนกับท่องจำได้ขึ้นใจ และภูมิใจนำเสนอ

ส่วนหยางอีหน่วนก็มองหน้าไม้ในมือของเขา น้ำลายไหล

นี่เป็นของดีจริง ๆ !

ในยุคที่ไม่ได้รับอนุญาตให้เล่นปืน ของสิ่งนี้ก็เทียบเท่ากับปืน ยิ่งกว่านั้น ของสิ่งนี้ยังมาพร้อมกับกล้องเล็งกำลังขยายแปดเท่า

นี่มัน AWM ชัด ๆ...

ก่อนหน้านี้ถึงแม้เขาจะได้ปืนพกมาหนึ่งกระบอกในต่างโลก แต่ปัญหาคือระยะยิงของปืนพกสั้นเกินไป

การรับมือกับเสือในป่า เขารู้สึกว่ายังไม่มั่นใจ...