04 ล่าสัตว์

แต่ถึงแม้จะมาถึงริมแม่น้ำแล้ว หยางอีหน่วนกลับไม่ได้เข้าไปใกล้มากนัก

คนที่เคยดูสารคดีสัตว์โลกต่างรู้ดีว่า ริมแม่น้ำเป็นสถานที่ที่อันตรายมาก

ไม่เพียงแต่มีฝูงวัวดื่มน้ำอยู่ที่นี่ บริเวณริมแม่น้ำยังมีสัตว์ร้ายจำนวนไม่น้อยซุ่มซ่อนอยู่

ดังนั้นสิ่งที่เขาต้องทำคือการสังเกตพฤติกรรมของวัวเหล่านี้จากระยะที่ไกลออกมาหน่อย

วัวเหล่านี้แต่ละตัวมีขนาดร่างกายที่ค่อนข้างใหญ่โต อีกทั้งรูปร่างหน้าตายังแตกต่างกันไป

บางตัวคล้ายกับวัวพันธุ์เนื้ออย่างซิมเมนทอลบนโลกมาก บางตัวกลับคล้ายกับวัวป่าในทุ่งหญ้าแอฟริกามากกว่า

ขนาดตัวของวัวเหล่านี้ล้วนใหญ่กว่าวัวบนโลกเล็กน้อย โดยพื้นฐานแล้วใหญ่เป็นหนึ่งเท่าหรือหนึ่งเท่าครึ่งของสายพันธุ์เดียวกันบนโลก

ยังมีอีกสายพันธุ์หนึ่ง ซึ่งตัวใหญ่ที่สุด ขนาดตัวของมันใหญ่เป็นสองเท่าของวัวบนโลกเลยทีเดียว

แถมวัวสายพันธุ์นี้ บริเวณลำคอและแผ่นหลังยังมีขนยาวปกคลุมเต็มไปหมด ดูท่าทางคล้ายกับกระทิงไบซันอเมริกาเหนือที่สูญพันธุ์ไปแล้วมาก

และระหว่างฝูงวัวป่าเหล่านี้ ยังมีหมูป่าขนาดเท่าลูกวัว กับกระต่ายป่าขนาดเท่าสุนัขวิ่งไปมาสลับกันเป็นครั้งคราว

กระทั่งยังมองเห็นนกตัวใหญ่ขนาดเทียบเคียงกับหมูบ้าน พากันมาดื่มน้ำที่ริมสระน้ำด้วย

แต่นกใหญ่พวกนี้ดูรูปร่างอุ้ยอ้ายมาก บินไม่เป็น คล้ายกับไก่งวงบนโลก แต่ขนาดตัวใหญ่กว่าเล็กน้อย

ส่วนหยางอีหน่วนที่เห็นสัตว์ป่าเหล่านี้ ดวงตาทั้งสองข้างกลับกลายเป็นสัญลักษณ์ $$ ไปแล้ว

นี่มันสัตว์ป่าที่ไหนกัน? นี่มัน 'เจ้าตัวน้อยน่ารัก' ที่เดินได้ชัด ๆ!

ในขณะที่เขากำลังครุ่นคิดว่าจะจับเจ้าตัวน้อยน่ารักเหล่านี้ได้อย่างไร

ทันใดนั้นริมแม่น้ำพลันเกิดความโกลาหลขึ้น เขารีบหยิบกล้องส่องทางไกลขึ้นมาดู

ที่แท้ในน้ำ จู่ ๆ มีเงาดำสายหนึ่งพุ่งพรวดออกมา กัดเข้าที่ลำคอของวัวป่าตัวหนึ่งอย่างแรง

นั่นคือจระเข้ตัวหนึ่งอย่างชัดเจน เป็นจระเข้ขนาดใหญ่ที่ยาวถึงสามเมตรกว่า

ส่วนตัวที่ถูกมันกัดคือวัวป่าสีดำทมึนตัวหนึ่ง วัวป่าตัวนี้กำลังดิ้นรนอย่างสุดชีวิต

ส่วนจระเข้ตัวนั้นดูท่าทางเตรียมจะใช้งัดท่าไม้ตายออกมา นั่นคือการม้วนตัวมรณะ

แต่ในจังหวะนี้เอง จากด้านข้างของมัน มีวัวป่าสีดำอีกตัวหนึ่งพุ่งเข้ามา

มันใช้หัวโขกเข้าที่ช่วงเอวของจระเข้ตัวนี้อย่างแรง เขาที่แหลมคมสะท้อนแสงเย็นเยียบ เสียบทะลุเข้าไปในช่องท้องของจระเข้โดยตรง

จากนั้นสะบัดหัวอย่างแรง ขวิดจระเข้ตัวนั้นลอยขึ้น แล้วฟาดมันลงกับพื้นอย่างเหี้ยมโหด

ตามด้วยท่าไม้ตาย กระทืบสังหาร...

จระเข้ที่ลอบโจมตีไม่สำเร็จ ถูกฝูงวัวป่ารุมกระทืบจนกลายเป็นกองเนื้อบดไปแบบนี้...

ภาพนี้ ทำเอาหยางอีหน่วนที่ซ่อนตัวอยู่ในพงหญ้าไกลออกไปรู้สึกหนาวสะท้านขึ้นมา

นี่มันยังเป็นวัวอยู่ไหม? ไม่ใช่ว่ากันว่าวัวนิสัยอ่อนโยนมากเหรอ? ฉันต้องมีความเข้าใจผิดอะไรเกี่ยวกับคำว่าอ่อนโยนสองคำนี้แน่ ๆ?

เหล่าสัตว์ป่าที่เดิมทียืนดูเหตุการณ์อยู่ข้าง ๆ ตอนนี้พากันมารุมล้อมซากจระเข้ที่เละเป็นเนื้อบด เตรียมพร้อมที่จะเพลิดเพลินกับอาหารมื้อใหญ่แล้ว

ไก่งวงกับหมูป่ามีความเร็วที่สุด สัตว์สองชนิดนี้ล้วนเป็นสัตว์ที่กินไม่เลือก

เฮ้อ! ถ้าไม่ไหวจริง ๆ เปลี่ยนเป้าหมาย ไปจับไก่ป่าแทนดีกว่า

แต่ในชั่วพริบตาที่ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้นมา

ทันใดนั้นไก่ป่าตัวหนึ่งที่อยู่ข้างฝูงวัว พลันจู่โจมอย่างดุเดือด ใช้จะงอยปากจิกทีเดียวทะลุกะโหลกหมูป่าขนาดเท่าลูกวัวที่อยู่ข้าง ๆ...

หมูป่าล้มลงเสียงดังโครม จากนั้นหมูป่าตัวอื่น ๆ แตกฮือกระเจิงไป

ส่วนฝูงไก่งวงนั้น เข้าไปล้อมซากหมูป่าอย่างวางอำนาจ แล้วเริ่มลงมือกินอย่างเอร็ดอร่อย

ห๊ะ? นี่มัน...

เมื่อเห็นภาพเช่นนี้ หยางอีหน่วนรู้สึกว่าที่นี่ไม่ควรอยู่นาน

แต่ในชั่วเสี้ยววินาทีนั้น ไกลออกไปในพงหญ้ามีเงาดำอีกสายหนึ่งพุ่งออกมา ความเร็วของมันสูงจนเขามองไม่ชัดเลยว่าเป็นตัวอะไร

แต่สัญชาตญาณในการรับรู้อันตรายของสัตว์ที่อยู่ไกลออกไปนั้น เฉียบคมกว่ามนุษย์อย่างเขามาก

ยังไม่ทันที่เงาดำนั้นจะเข้ามาใกล้ พวกมันแตกฮือกระเจิงไปหมดแล้ว

แต่มีนกยักษ์ตัวหนึ่ง โชคร้ายหน่อย ถูกเงาดำนั้นตะครุบจนล้มกลิ้งลงกับพื้น

ยังไม่ทันได้ส่งเสียงร้องสักสองแอะ เงาดำนั้นอ้าปากงับเข้าที่คอของมัน แล้วสะบัดซ้ายขวา

อยู่ห่างออกไปตั้งไกล หยางอีหน่วนยังได้ยินเสียง 'กร็อบ' ดังชัดเจนของคอที่หักดังมาจากทางนั้น

จากนั้นไก่งวงตัวนั้นเดี้ยงไปเรียบร้อย ส่วนเงาดำสายนั้น กลับไม่ได้รีบร้อนที่จะกิน

แต่มันยืนนิ่งอยู่กับที่ เชิดหน้าอกผาย มองกวาดไปรอบทิศทางอย่างผึ่งผาย!

สิ่งมีชีวิตที่แผ่ออร่าความน่าเกรงขามนี้ คือเสือตัวที่โดนเขาเล่นงานจนเสียท่าในวันนั้นนั่นเอง!!!

สัตว์ตัวอื่น ๆ ในตอนนี้หลบไปอยู่ไกลลิบ อย่าว่าแต่จะเข้ามาช่วยเลย แม้แต่จะมองมาทางนี้ยังไม่กล้า

หยางอีหน่วนคิดในใจว่าพอเถอะ เผ่นดีกว่า เผ่น...

เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เขากลับมาถึงห้องนอนของตัวเองแล้ว

เขาถอดอุปกรณ์หนักอึ้งบนตัวออก นอนแผ่บนเตียง มองเพดานห้อง

โลกต่างมิติที่ดูเหมือนจะป่าเถื่อนแห่งนี้ ตอนนี้ดูเหมือนว่าเต็มไปด้วยอันตรายเช่นกัน!

แม้ว่าพวกมันจะเป็นเพียงสัตว์ป่าที่สติปัญญาไม่สูงนัก แต่การจะจับพวกมัน ไม่ใช่เรื่องง่ายดายขนาดนั้น

ดูท่าแล้ว ยังคงต้องหาวิธีการสักอย่างถึงจะไหว

คิดได้ทำทันที เขาลุกขึ้นนั่ง เปิดคอมพิวเตอร์ แล้วเริ่มค้นหาข้อมูล...

บ่ายวันต่อมา หยางอีหน่วนนำอุปกรณ์ที่เตรียมมา บุกเข้าไปในต่างโลกอีกครั้ง

ครั้งนี้เครื่องมือหลักของเขาคือเคียวขนาดใหญ่ที่ยาวสองเมตรกว่า ส่วนหัวเคียวไปจ้างคนในตลาดฮาร์ดแวร์ตีขึ้นมา

ด้ามจับเป็นไม้สน แม้จะไม่ค่อยแข็งแรงนัก แต่ข้อดีคือมีน้ำหนักเบา พอใช้งานได้

ครั้งนี้เขายังคงค่อย ๆ เข้าใกล้ฝูงวัว เป้าหมายที่เขาเลือกคือวัวพันธุ์เนื้อที่คล้ายกับซิมเมนทอลบนโลก

ฝูงวัวเองสังเกตเห็นการเข้ามาใกล้ของเขา เริ่มแสดงอาการกระสับกระส่ายเล็กน้อย

เห็นได้ชัดว่ามนุษย์ที่แต่งกายแบบนี้ สำหรับพวกมันแล้ว ถือเป็นสิ่งที่พบเห็นได้ยาก

ส่วนหยางอีหน่วนไม่ได้เข้าไปใกล้มากนัก แต่อยู่ห่างออกมาหน่อย เริ่มหยิบกากถั่วเหลืองอัดแผ่นชิ้นเล็ก ๆ ออกมา โยนไปทางฝูงวัว

แน่นอนว่าไม่นานนักมีวัวสองสามตัว ถูกเขาล่อออกมาจากฝูง เดินมุ่งหน้าไปยังแนวป่าที่อยู่ไกลออกไป

เดินไปได้ไม่ไกล หยางอีหน่วนเริ่มลงมือ เขาแอบย่องเข้าไปใกล้วัวป่า

จากนั้น 'เคียว' ในมือเหวี่ยงออกไป โจมตีไปที่ข้อเข่าขาหน้าของวัว

ท่านี้เขาเรียนรู้มาจากพวกเกาโชในทุ่งหญ้าปัมปัส สมัยนั้นพวกเกาโชที่ล่ากระทิงไบซันในอาร์เจนตินาชอบใช้วิธีนี้ที่สุด

ทีมล่าวัวสิบเจ็ดสิบแปดคน ในเวลาแค่ช่วงเช้าสามารถล้มวัวป่าได้เจ็ดแปดร้อยตัว

แน่นอนว่าไม่ใช่การฆ่า เพียงแค่ทำให้บริเวณหัวเข่าของวัวป่าบาดเจ็บ ทำให้พวกมันไม่สามารถลุกขึ้นยืนหนีไปได้

หลังจากล้มวัวทั้งฝูงได้แล้ว พวกเขาค่อย ๆ ทยอยชำแหละ

ในยุคนั้นทุ่งหญ้าปัมปัสที่อุดมสมบูรณ์เลี้ยงดูวัวป่านับสิบล้านตัว ส่วนพวกเกาโชกินเนื้อวัวจนเบื่อไปหมดแล้ว

ตอนนั้นพวกเขาฆ่าวัว กระทั่งเนื้อวัวและหนังวัวยังไม่เอาไปเลย เพียงแค่ตัดเอาส่วนที่นุ่มที่สุดบนตัววัวไป เช่น ลิ้น...

ส่วนหยางอีหน่วนย่อมไม่ฟุ่มเฟือยเหมือนพวกเขา...

เพียงแต่ฝีมือของเขา เมื่อเทียบกับพวกเกาโช เห็นได้ชัดว่าหยาบกว่าไม่ใช่แค่เล็กน้อย

เขาฟาดไปสิบกว่าครั้งติดต่อกัน ถึงจะล้มวัวได้หนึ่งตัว โชคดีที่วัวตัวอื่น ๆ อีกสองสามตัวขี้ขลาด

แม้ว่าพวกมันมีความคิดที่จะเข้ามาช่วย แต่พอเขาเหวี่ยงเคียวที่เปื้อนเลือดขึ้น วัวป่าเหล่านั้นถูกขู่จนถอยหนีไปหมด

วัวป่าตัวที่เขาเลือก เข่าหน้าขวาได้รับบาดเจ็บ ตอนนี้คุกเข่าลงตรงหน้าเขาห่างออกไปสามเมตรพอดี

หยางอีหน่วนโยนเคียวขนาดใหญ่ในมือทิ้ง เตรียมเข้าไปเก็บเกี่ยวผลงาน

แต่ในจังหวะนี้เอง ความรู้สึกถึงอันตรายร้ายแรงพลันแล่นเข้ามาในใจ

“ระวัง!”

ด้านหลังพลันมีเสียงตะโกนดังลั่นขึ้นมา...

เฮ้ย! โลกนี้มีคนอยู่ด้วย!?