บทที่ 1679 สัตว์ประหลาดกำลังจะมา

บทที่ 1679 สัตว์ประหลาดกำลังจะมา

แม้จะมองไม่เห็นหน้าตาของนางรำอัปสราเหล่านี้ชัดเจน แต่จากโครงหน้าและรูปร่างที่ได้สัดส่วน แม้จะอยู่ในถ้ำที่มืดสนิทและเงียบสงัด เฉินม่อก็อดทึ่งไม่ได้ว่าในสมัยอาณาจักรขอมโบราณ มีสาวงามอยู่ไม่น้อยเลย

ไม่ว่าจะเป็นผิวพรรณที่ขาวผ่อง ใบหน้าที่สงบนิ่งหลับตาพริ้ม นิ้วมือเรียวยาว และเอวบางร่างน้อยที่น่าทะนุถนอม ล้วนชวนให้หลงใหล!

โดยเฉพาะเครื่องแต่งกายแบบดั้งเดิมที่พวกเธอสวมใส่ ยิ่งขับเน้นความงามจนไม่อาจละสายตาได้!

ในขณะที่เฉินม่อกำลังพินิจพิจารณานางอัปสรา ทีน่าได้รับรายงานจากยาม ก็รีบสั่งการให้ทุกคนถอยทัพพร้อมกับกำจัดแมลงเกราะดำไปด้วย ผู้มีพลังพิเศษที่พลังหมดให้ถอยไปก่อน ส่วนที่เหลือคอยระวังหลังให้ โดยมีทีน่าและเฟยชาร์ลีคอยยันข้าศึกไว้

เดิมทีผู้มีพลังพิเศษก็บาดเจ็บจากเหตุการณ์ในถ้ำทองคำอยู่แล้ว พลังจึงฟื้นฟูได้ไม่เต็มร้อย พอมาเจอฝูงแมลงรุมกินโต๊ะ หลายคนจึงเริ่มต้านไม่ไหว!

นี่คือสาเหตุที่ทีน่าสั่งให้ยามไปเปิดทางก่อน และเมื่อรู้ว่าข้างหน้ามีทางไปต่อ แม้จะรู้ว่าอาจมีสัตว์ประหลาดรออยู่ เธอก็ตัดสินใจสั่งถอยทันที

โชคดีที่ทีน่าและเฟยชาร์ลียังมีพลังเหลือเฟือ จึงพอจะคุ้มกันให้คนอื่นถอยไปได้อย่างปลอดภัย

ทางฝั่งยาม สั่งให้ผู้มีพลังพิเศษสายพลกำลังสองคนเตรียมปิดประตู โดยเปิดแง้มไว้ให้คนเดินผ่านได้ทีละคน แล้วเตรียมพร้อมออกแรงปิดทันทีที่มีคำสั่ง

เพราะแมลงเกราะดำเคลื่อนที่เร็วมาก ไล่กวดทีน่ามาติดๆ แม้จะโดนพลังกวาดล้างไปเป็นหย่อมๆ แต่ด้วยจำนวนมหาศาล พวกมันก็ถมช่องว่างแล้วดาหน้าเข้ามาใหม่ในพริบตา

"อย่าแตกตื่น เข้าไปทีละคน เร็วเข้า!" ยามยืนคุมเชิงอยู่ข้างประตู คอยกำกับผู้มีพลังพิเศษที่วิ่งมาถึง

ผู้มีพลังพิเศษที่ถอยมาถึงประตู ต่างเรียงคิวเข้าประตูไปอย่างเป็นระเบียบตามคำสั่งยาม แม้จะกลัว แต่ก็ไม่มีใครแย่งกันเข้า เพราะเชื่อมั่นในคำสั่งของยามและฝีมือการระวังหลังของทีน่า โดยเฉพาะทีน่าที่เป็นผู้ใช้พลังจิต รับมือพวกแมลงได้ดีเยี่ยมอยู่แล้ว

เมื่อคนสุดท้ายเข้าไป ทีน่าก็วิ่งตามมาเป็นคนสุดท้าย ยามที่เตรียมพร้อมอยู่แล้ว ก็ซัด 'ระเบิดคมมีดวายุ' (Wind Blade Explosion) เข้าใส่ฝูงแมลงที่ตามมาติดๆ

"ตูม!"

คลื่นแมลงที่กำลังถาโถมเข้ามาถูกแรงระเบิดของคมมีดวายุกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ แมลงในรัศมีสิบกว่าเมตรหน้าประตูถูกกวาดเรียบวุธ

"ปิดประตู!" ยามตะโกนลั่น ผู้มีพลังพิเศษสายพลกำลังสองคนออกแรงดันประตูหินปิดลงอย่างรวดเร็ว ขังฝูงแมลงไว้ด้านนอกได้ทันท่วงที

ยามยังไม่วางใจ สั่งให้ผู้ใช้พลังธาตุดินมาจัดการลงกลอนประตูด้วยหินขัดอีกชั้น ด้วยความหนาของประตูหิน ทำให้เสียงแมลงไต่ยั้วเยี้ยเงียบหายไป ทุกคนถึงกับถอนหายใจโล่งอก

"ทุกคน อย่าเพิ่งไปไหน พักผ่อนตรงนี้ก่อน" ทีน่าสั่ง

เมื่อครู่ ยามได้อธิบายสภาพในถ้ำนี้ให้ทีน่าฟังแล้ว และเทอร่าก็ยิงกระสุนส่องสว่างให้เธอเห็นนางรำอัปสราเหล่านั้น ตอนคุยวิทยุรายละเอียดอาจจะไม่ครบถ้วน

เพื่อความปลอดภัย ทีน่าจึงสั่งให้ทุกคนพักฟื้นพลังก่อนค่อยลุยต่อ ส่วนนางรำพวกนั้นจะเป็นสัตว์ประหลาดหรือไม่ จะฟื้นขึ้นมาโจมตีไหม ก็ต้องเตรียมรับมือกับสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดไว้ก่อน

เฉินม่อมมองดูเหล่าผู้มีพลังพิเศษนั่งพักฟื้นพลัง แต่เขาขมวดคิ้ว เพราะหลังจากทุกคนเข้ามาครบ อากาศในถ้ำที่เคยนิ่งสนิท ก็เริ่มไหลเวียนอีกแล้ว

แถมเฉินม่อยังได้ยินเสียงกระซิบแผ่วเบาที่แฝงมากับสายลม แม้จะเบาหวิว แต่เขาได้ยินชัดเจน

เสียงกระซิบและกระแสลมแรงขึ้นเรื่อยๆ นั่นหมายความว่า... สัตว์ประหลาดกำลังจะโผล่มาแล้วสินะ?!

ให้ตายเถอะแม่คุณ!

ดูท่าถ้ำแต่ละแห่งจะไม่ยอมให้พวกเขาได้พักหายใจเลยสินะ! พอนึกถึงนางรำอัปสรา โดยเฉพาะท่านั่งคุกเข่าแบบนั้น เฉินม่อก็อดสงสัยไม่ได้ว่า สัตว์ประหลาดตัวต่อไปจะเป็นพวกนางรำนี่หรือเปล่า? แล้วพวกเธอจะทำอะไรได้?

หรือพอฟื้นขึ้นมา จะลุกขึ้นมาเต้นระบำให้ดู? หลอกล่อให้คนดูเพลิน แล้วค่อยเชือดทิ้งตอนเผลอ?

ระบำซอมบี้เหรอ?

พอลองคิดดู แม้ผิวพรรณจะขาวผ่อง หน้าตาสะสวย แต่พวกเธออยู่มาเป็นพันปีแล้วนะ

สภาพนี้ถ้าไม่ใช่ซอมบี้แล้วจะเป็นอะไร? แล้วถ้าลุกมาเต้น มันจะต่างอะไรกับระบำซอมบี้?

หึหึ! น่าสนใจดีแฮะ

ขณะที่เฉินม่อกำลังคิดเพลินๆ ทีน่าและคนอื่นๆ ก็เริ่มสงบลง ทั้งถ้ำเงียบสงัด ทุกคนเร่งพักผ่อนและฟื้นฟูพลัง

แต่ในความเงียบนั้น ทีน่าขมวดคิ้ว เพราะเธอก็สัมผัสได้ถึงกระแสลมและเสียงกระซิบเช่นกัน มีแค่เธอกับเฉินม่อเท่านั้นที่รับรู้ได้

แน่นอนว่าสัมผัสของทีน่าด้อยกว่าเฉินม่อมาก แต่ตอนนี้ลมในถ้ำแรงขึ้นจนน่าจะระดับ 2-3 แล้ว

แปลกมาก ก่อนเปิดประตูถ้ำนี้ มันปิดตายสนิท ไม่มีช่องทางให้อากาศไหลเข้าออกได้เลย

แต่พอพวกเฉินม่อเข้ามา อากาศกลับไหลเวียนเองได้ ถ้าจะบอกว่าไม่ใช่ฝีมือคนทำ ก็คงไม่มีใครเชื่อ ต้องมีใครบางคนบงการอยู่เบื้องหลังแน่ๆ ขนาดปิดประตูแล้ว ลมยังพัดได้ นี่มันผิดปกติชัดๆ

ทีน่าได้ยินเสียงกระซิบ แต่ก็แค่ขมวดคิ้ว ไม่ได้พูดอะไรออกมา ตอนนี้ลมยังไม่แรงมาก ตามกฎการปรากฏตัวของสัตว์ประหลาด ลมต้องแรงระดับ 5 ขึ้นไป พวกมันถึงจะโผล่มา

เธอโบกมือเรียกยามและเทอร่า "บอกทุกคนให้รีบพักผ่อน ฉันสังหรณ์ว่าอีกเดี๋ยวจะมีเรื่องต้องออกแรง"

"รับทราบ!" ทั้งสองรับคำสั่งแล้วรีบไปจัดการ

แม้ทีน่าจะบอกให้พักผ่อน แต่เทอร่าก็ต้องจัดเวรยามเฝ้าระวัง ไม่ใช่ให้ทุกคนหลับกันหมด

อีกอย่าง ถ้าผู้มีพลังพิเศษฟื้นพลังได้ทัน เวลาสัตว์ประหลาดมา ทหารรับจ้างจะได้สบายหน่อย

สั่งการเสร็จ ทีน่าก็สงบจิตสงบใจ หยิบของวิเศษช่วยฟื้นฟูพลังจิตออกมา แล้วเริ่มทำสมาธิ

ตอนนี้ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการฟื้นพลัง!

ในถ้ำทองคำ เธอและเฟยชาร์ลีใช้พลังไปกว่า 2 ใน 3 ถ้าไม่รีบฟื้นฟู จะอันตรายมาก โดยเฉพาะเมื่อเริ่มมีลมพัดและเสียงกระซิบแบบนี้

"วิลเลียม พาคนไปเฝ้าระวัง อย่าไปไกล แค่รอบๆ นี้พอ" เทอร่ามองไปรอบๆ แล้วมองไปยังเงามืดที่กลืนกินร่างนางอัปสราเหล่านั้น ขมวดคิ้วสั่งวิลเลียม แสงจากกระสุนส่องสว่างดับไปแล้ว ตอนนี้มองไม่เห็นพวกนางรำแล้ว

"ครับ!" วิลเลียมรับคำสั่ง พาลูกน้องไปจัดวางแนวป้องกัน และโยนแท่งเรืองแสงออกไปรอบๆ ให้แสงสว่างครอบคลุมพื้นที่ประมาณร้อยเมตร

แน่นอนว่าคำว่า 'สว่าง' อาจจะเกินจริงไปหน่อย เพราะแท่งเรืองแสงไม่ได้สว่างมาก แค่พอให้เห็นลางๆ เผื่อมีตัวอะไรเข้ามาใกล้จะได้รู้ตัว

ในความมืดมิดแบบนี้ แสงจากแท่งเรืองแสงถือว่าสำคัญมาก ตอนนี้มีแสงไฟกระจายตัวอยู่ห่างออกไปหลายสิบเมตร ช่วยเป็นสัญญาณเตือนภัยล่วงหน้าได้บ้าง

ยามเห็นการจัดวางกำลังของเทอร่าแล้ว แทนที่จะรีบไปพักฟื้น เขาเรียกผู้มีพลังพิเศษสองคนมาช่วยเสริมกำลังทหารรับจ้าง

ไม่ใช่ว่าเขาไม่ไว้ใจทหารรับจ้าง แต่ตอนนี้ทีมอยู่ในช่วงอ่อนแอที่สุด ถ้าสัตว์ประหลาดบุกมา แล้วทหารรับจ้างตั้งตัวไม่ทัน โดนเก็บเรียบ จะทำให้ทุกคนไม่มีเวลาตั้งตัว อาจสูญเสียหนัก

ดังนั้น การมีผู้มีพลังพิเศษคอยช่วยเสริม ก็อุ่นใจกว่า อย่างน้อยพลังต่อสู้ก็เหนือกว่าทหารรับจ้างเยอะ

จัดการเรื่องเวรยามเสร็จ ยามก็หยิบของช่วยฟื้นฟูพลังออกมาทำสมาธิเหมือนทีน่า

ในทีมเฝ้าระวังของวิลเลียม มีเฉินม่อรวมอยู่ด้วย ก็หมอนี่ดูคึกคักสุดแล้ว ไม่เหนื่อยไม่เพลีย ไม่ใช้มันแล้วจะใช้ใคร?

ทุกคนปิดไฟฉายคาดหัว ซุ่มเงียบตามจุดต่างๆ คอยสอดส่องความเคลื่อนไหว

ส่วนเฉินม่อที่มีตาที่มองเห็นในความมืด ยกปืนสไนเปอร์ขึ้นเล็งผ่านกล้อง เขามองเห็นทุกอย่างข้างหน้าได้ชัดเจนแจ่มแจ้ง