บทที่ 1619 เสียงระฆัง

บทที่ 1619 เสียงระฆัง

ทีน่าแหงนหน้ามองปราสาทประธานสูงตระหง่านด้วยความทึ่ง

ท่ามกลางความมืดมิด สถาปัตยกรรมขอมโบราณอายุนับพันปีตั้งตระหง่านอย่างสง่างาม สูงกว่า 200 เมตร ฐานกว้างเกือบ 50 เมตร

โครงสร้างคล้ายนครวัดบนดิน แบ่งเป็น 3 ชั้น แต่ละชั้นสร้างด้วยหินทรายสีน้ำตาลแดง สองชั้นล่างเป็นทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัส ประดับด้วยภาพแกะสลักพุทธประวัติและรูปปั้นมากมายที่ดูขลังและเก่าแก่

โดยเฉพาะชั้นที่สาม หรือ "พะกาน" (Bakan) นั้นมีความพิเศษต่างจากบนดิน แทนที่จะเป็นทรงสี่เหลี่ยมยอดแหลมสี่มุม กลับเป็นทรงแปดเหลี่ยมซ้อนกันขึ้นไปเป็นชั้นๆ ลดหลั่นกันไป

และที่ยอดแหลมของแต่ละมุมทั้งแปด มีรูปปั้นพระนารายณ์สี่กรยืนถือระฆังทองแดงขนาดเท่าหัวคนห้อยลงมา

ลมเย็นยะเยือกในถ้ำพัดเอื่อยๆ ทำให้ระฆังเหล่านี้แกว่งไกวและส่งเสียงดังกังวานเป็นจังหวะ

"หง่าง... หง่าง...!"

เสียงระฆังดังขึ้นเรื่อยๆ ตามแรงลมที่พัดแรงขึ้น เป็นท่วงทำนองที่แปลกประหลาด ฟังดูวังเวงเหมือนเสียงเพรียกจากปรโลก

ทุกคนในทีมสำรวจต่างแหงนหน้ามองและฟังเสียงระฆังอย่างเคลิบเคลิ้ม ราวกับต้องมนต์สะกด

มีเพียงทีน่าและเฉินม่อเท่านั้นที่ยังมีสติ

เฉินม่อขมวดคิ้ว เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่แฝงมากับเสียงระฆัง มันคือ 'มนต์สะกดจิต' ที่ล่อลวงให้คนหลงใหลและจมดิ่งสู่ภวังค์จนถอนตัวไม่ขึ้น

แม้จะรู้ว่าเป็นอันตราย แต่เฉินม่อก็เลือกที่จะแกล้งทำเป็นโดนสะกดจิตเหมือนคนอื่นๆ เพื่อความแนบเนียน

ส่วนทีน่า ด้วยพลังจิตที่แข็งแกร่ง ทำให้เธอต้านทานมนต์สะกดได้โดยอัตโนมัติ เธอฟังแล้วรู้สึกแค่ว่าเป็นเสียงที่ไพเราะดีเท่านั้น

"วิลเลียม! พาคนขึ้นไปดูที่ประตูหินชั้นสองหน่อย!" ทีน่าสั่งการผ่านวิทยุ

ไม่มีเสียงตอบรับ...

ทีน่าหันไปมอง เห็นวิลเลียมยืนเหม่อมองยอดปราสาทตาไม่กระพริบ

"ยาม! ไปดูซิว่าวิลเลียมเป็นอะไร แล้วพากันขึ้นไปสำรวจข้างบน!" ทีน่าหันไปสั่งยามที่ยืนอยู่ข้างๆ

แต่ยามก็ยืนนิ่งเงียบ แหงนหน้ามองระฆังด้วยแววตาเลื่อนลอยเช่นกัน

"ยาม!" ทีน่าเรียกเสียงดัง แต่ก็ไร้ผล

เธอรีบใช้พลังจิตตรวจสอบทุกคน และพบว่าทุกคนตกอยู่ในภวังค์กันหมด

"บ้าเอ๊ย! เสียงระฆังสะกดจิต!" ทีน่าอุทาน

ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ ทุกคนคงยืนแข็งตายอยู่ที่นี่แน่

ทีน่าตัดสินใจใช้ 'คลื่นพลังจิตกระแทก' (Psychic Resonance) ปลุกทุกคน

"ตูม!"

คลื่นพลังจิตระเบิดในสมองของทุกคนเบาๆ เหมือนเสียงฟ้าผ่า เพื่อเรียกสติกลับคืนมา

ทุกคนสะดุ้งเฮือก ร่างกายเซถลา บางคนถึงกับล้มลงไปกองกับพื้น

เฉินม่อเห็นดังนั้นก็รีบทิ้งตัวลงนอนตามน้ำทันที

"เกิด... เกิดอะไรขึ้นครับคุณทีน่า?" ยามถามอย่างมึนงง พลางมองเพื่อนร่วมทีมที่สภาพดูไม่ได้

"พวกคุณโดนสะกดจิต ดีที่ฉันช่วยไว้ทัน" ทีน่าตอบเสียงเรียบ

"หา? สะกดจิตเหรอครับ?" ยามและฟิชเชอร์ตกใจ

"ใช่! เสียงระฆังนั่นแหละตัวการ" ทีน่าชี้ไปที่ยอดปราสาท

"ทุกคนเตรียมตัว! เราจะขึ้นไปข้างบนกัน"

"เทอร์ร่า! ให้คนของคุณพักฟื้นก่อน แล้วค่อยตามขึ้นมาทีหลัง" ทีน่าสั่ง

"รับทราบครับ!" เทอร์ร่าตอบเสียงแหบพร่า พยายามสลัดความมึนงงออกจากหัว

"จำไว้! ห้ามมองและห้ามฟังเสียงระฆังเด็ดขาด! จับคู่กันไว้ คอยเตือนสติเพื่อน อย่าให้ใครเหม่อ!" ทีน่ากำชับ

มนต์สะกดจิตนี้ต้องใช้เวลาในการครอบงำ ถ้ามีคนคอยรบกวนสมาธิ ก็จะหลุดพ้นได้ง่าย

บันไดหินทางขึ้นชั้นสองสูงชันเกือบ 60 เมตร ชันดิกเหมือนบันไดสู่วิมาน (เหมือนที่ปราสาทนครวัด) ต้องปีนด้วยความระมัดระวัง

ทีน่านำทีมผู้มีพลังพิเศษปีนขึ้นไปก่อน

"คุณทีน่าครับ ทำไมที่นี่ถึงมีมนต์สะกดจิตได้ล่ะครับ?" ยามถามขณะปีนบันได

"ก็เพราะเสียงระฆังนั่นไง มันถูกออกแบบมาให้สร้างคลื่นเสียงที่รบกวนสมอง ถ้าฉันไม่ช่วยไว้ ป่านนี้พวกคุณคงยืนเหม่อจนตายไปแล้ว" ทีน่าอธิบาย

ยามและฟิชเชอร์ขนลุกซู่ สถานที่แห่งนี้อันตรายทุกฝีก้าวจริงๆ

ทีน่าไม่ได้บอกความจริงทั้งหมด...

ปราสาทหลังนี้ คือตำแหน่ง 'ตาที่สาม' หรือจุดกึ่งกลางหน้าผากของใบหน้ายักษ์ที่โดรนถ่ายภาพมาได้

จุดนี้คือศูนย์รวมพลังจิต จึงไม่แปลกที่จะมีกับดักทางจิตวิญญาณซ่อนอยู่

สำหรับทหารรับจ้างที่เป็นคนธรรมดา การโดนคลื่นพลังจิตกระแทกใส่สมองตรงๆ แม้จะเบาๆ ก็ทำให้เลือดกำเดาไหลและมึนงงไปพักใหญ่ ต้องใช้เวลาพักฟื้นนานกว่าผู้มีพลังพิเศษ

(จบตอน)