บทที่ 1472 ที่มาและสาเหตุ

บทที่ 1472 ที่มาและสาเหตุ

เฉินม่อตั้งรับการโจมตีจากทั้ง 8 คนได้อย่างสบายๆ และควบคุมสถานการณ์ให้อยู่ในจุดสมดุล

เขายังไม่เอาจริง เพราะกำลังเพลิดเพลินกับการดูดซับพลังเอสเปอร์ของมาร์คและเดวิด

ทุกครั้งที่มุกเฉียนคุนดูดซับพลังแปลกปลอมเข้าไปนิดหน่อย มันจะคายพลังปราณบริสุทธิ์ออกมาให้เขา ทำให้พลังวัตรของเขาเพิ่มขึ้นทีละนิด

สำหรับเฉินม่อ การต่อสู้นี้คือการฝึกวิชาชั้นยอด! เขาอยากให้มันดำเนินต่อไปเรื่อยๆ สัก 3 วัน 3 คืนก็ยังได้

ติดก็แต่ไอ้พวกผู้ฝึกยุทธ์ 6 คนที่เกะกะอยู่รอบๆ จะส่งพวกมันไปนรกก่อน แล้วค่อยเล่นกับสองเอสเปอร์อย่างสบายใจดีไหมนะ?

แต่นั่นเป็นแค่ความคิด เพราะวอลเลซคงไม่ยอม

วอลเลซขมวดคิ้วเมื่อเห็นการต่อสู้ เขามองออกว่าเฉินม่อยังออมมืออยู่ รับมือ 8 คนได้อย่างชิลๆ แถมยังมีเวลายั่วยุอีกต่างหาก

วอลเลซตีความการกระทำของเฉินม่อว่าเป็นการ "ท้าทาย" เขาโดยตรง

ในเมื่อท้าทายกันขนาดนี้ ถ้าเขาไม่ออกโรง ก็เสียชื่อหัวหน้าใหญ่แย่!

อีกอย่าง เขาต้องการแสดงฝีมือข่มขวัญมาร์คและเดวิดด้วย ให้สองคนนั้นรู้ว่าต่อให้เก่งขึ้นแค่ไหน ก็ยังเทียบเขาไม่ได้

ถ้าคิดจะทรยศ ก็เตรียมตัวตายได้เลย!

เคร้ง!

วอลเลซพุ่งเข้าไปกลางวงล้อม ใช้ดาบ "ถังเตา"  ปะทะกับดาบโอนิมารุของเฉินม่ออย่างจัง

เสียงโลหะกระทบกันดังก้อง

เฉินม่อใช้จิตสัมผัสตรวจสอบดาบของวอลเลซ เขาแปลกใจที่ดาบนั้นไม่เสียหายมากนัก มีแค่รอยบิ่นเล็กน้อยที่ต้องเพ่งถึงจะเห็น

ดาบโอนิมารุของเขาผ่านการเสริมแกร่งมาแล้ว แสดงว่าดาบของวอลเลซก็ไม่ใช่ของธรรมดาเหมือนกัน

"พวกแกถอยไปก่อน!" วอลเลซสั่ง

เขามั่นใจในดาบเล่มนี้มาก เพราะแค่ค่าตีดาบก็ปาเข้าไปล้านดอลลาร์แล้ว รวมวัสดุหายากต่างๆ เข้าไป มูลค่ารวมกว่า 20 ล้าน!

ผู้ฝึกยุทธ์ทั้ง 6 คนถอยออกไปยืนล้อมอยู่ห่างๆ ส่วนมาร์คและเดวิดก็หยุดดูด้วยความสนใจ

ความเร็วของวอลเลซทำให้ทั้งสองตกใจ ดูเหมือนวอลเลซจะเก่งขึ้นกว่าเมื่อหลายปีก่อน

ตอนนั้นพวกเขาโดนวอลเลซอัดจนน่วม ความกลัวยังฝังใจ พอเห็นฝีมือที่พัฒนาขึ้นของวอลเลซ พวกเขาจึงชะลอแผนการทรยศไว้ก่อน รอดูสถานการณ์

แต่ความจริงวอลเลซไม่ได้เก่งขึ้นแบบก้าวกระโดดขนาดนั้น แค่พัฒนาขึ้นตามลำดับขั้น

วอลเลซยืนประจันหน้ากับเฉินม่อ

"แกเป็นคนไทย?" วอลเลซถาม

"ถามโง่ๆ ก็เห็นอยู่ไม่ใช่หรือไง!" เฉินม่อกวนกลับ ถ้าไม่ใช่เพราะวอลเลซเก่งพอตัว เขาคงไม่เสวนาด้วย

วอลเลซไม่ถือสา คนเก่งย่อมมีสิทธิ์หยิ่งยโส ถ้าไม่เก่งแล้วหยิ่ง เขาเรียกว่ารนหาที่ตาย

"ฉันมีคำถาม" วอลเลซเข้าเรื่อง

เฉินม่อพยักหน้า รอฟัง

"แกเป็นคนฆ่ายาไลใช่ไหม?"

วอลเลซไม่ได้ให้ความสำคัญกับยาไลมากนัก แต่ที่ถามเพราะเบื้องหลังของยาไลนั้นยิ่งใหญ่เกินกว่าจะละเลย

เปี้ยนซิว อาจารย์ของยาไล (และทวด) เป็นบุคคลระดับตำนานที่วอลเลซเองก็นึกภาพความเก่งกาจไม่ออก เป็นตัวตนที่ไม่อาจเอื้อมถึง

เขาต้องรู้ให้ได้ว่ายาไลตายยังไง ศพอยู่ที่ไหน เพื่อเอาไปตอบคำถามเปี้ยนซิว

ในฐานะ "อาจารย์อา" ของยาไล เขารู้ดีถึงความสัมพันธ์ระหว่างยาไลและเปี้ยนซิว

ใช่แล้ว! วอลเลซไม่เคยบอกใคร แต่ยาไลคือศิษย์หลานของเขา วอลเลซเองก็เป็นศิษย์สายตรงของเปี้ยนซิวในสำนักศักดิ์สิทธิ์

เดิมทีเปี้ยนซิวตั้งใจจะไม่ถ่ายทอดวิชายุทธ์จีนให้ใครหลังจากออกจากจีน แต่เพราะพรสวรรค์ของวอลเลซเตะตา เขาจึงยอมรับเป็นศิษย์

แต่เรื่องน่าอายคือ วอลเลซที่เก่งกาจเรื่องวิชายุทธ์ กลับ "โง่บรม" เรื่องวิชาไสยเวทและหนอนกู่ของมาเลเซีย เรียนมาเป็นปี เลี้ยงหนอนกู่สักตัวยังไม่ได้!

แต่กับวิชายุทธ์ แค่สอนครั้งเดียว วอลเลซก็จำได้และทำตามได้ทันที ฝึกแค่ 3 วันก็คล่องแคล่วกว่าศิษย์คนอื่นที่ฝึกมาหลายปี

สุดท้าย เปี้ยนซิวจึงล้มเลิกความคิดที่จะสอนวิชาหนอนกู่ และหันมาถ่ายทอดวิชายุทธ์ให้วอลเลซอย่างเต็มที่

แต่ก็ยังกั๊กวิชาบำเพ็ญเพียร (เต๋า) ไว้ สอนแค่วิชายุทธ์ (กำลังภายใน)

ไม่อย่างนั้น ด้วยพรสวรรค์ของวอลเลซ ป่านนี้คงไปไกลกว่านี้มาก

นี่คือสาเหตุที่วอลเลซเก่งกาจขนาดนี้ เพราะมีอาจารย์ดีอย่างเปี้ยนซิว

ถ้าเฉินม่อรู้ความสัมพันธ์นี้ เขาคงเผ่นไปนานแล้ว โลกกลมชะมัด! คนสองคนที่ไม่น่าจะเกี่ยวข้องกัน กลับกลายเป็นศัตรูคู่อาฆาต

เมื่อฝึกวิชาสำเร็จ วอลเลซก็ต้องลงเขาไปเผชิญโลกภายนอกตามกฎของสำนัก เพื่อหาเงินมาบำรุงสำนักและเลี้ยงดูอาจารย์

แต่ครอบครัวของวอลเลซฐานะยากจน แม้จะมีพรสวรรค์ แต่ถ้าขาดทรัพยากร (เงินซื้อยา) การฝึกฝนก็ไปได้ช้า

ดังนั้น วอลเลซจึงต้องดิ้นรนหาเงินทุกวิถีทาง รับจ้างทำทุกอย่าง แม้กระทั่งทวงหนี้ เพื่อหาเงินมาซื้อยาสมุนไพรล้ำค่ามาฝึกวิชาให้ก้าวหน้ายิ่งขึ้น

(จบตอน)