ตอนที่ 8: ลิงพันมายา [อ่านฟรี]
ตอนที่ 8: ลิงพันมายา [อ่านฟรี]
ติดตามการแจ้งเตือนตอนใหม่ที่แฟนเพจ
••••••••••••••••••••
นิยายอื่นที่ทางค่ายแปล
••••••••••••••••••••
ตอนที่ 8: ลิงพันมายา
ยวินหยางไม่เคยรู้สึกมีชีวิตเท่านี้มาก่อน
ใบบัวสีเขียวหยกเติบโตในจิตใต้สำนึกของเขา มันเติบโตช้า ๆ จนมีขนาดเท่าพัด ตอนนี้ ปลายยอดอีกใบปรากฏเด่นชัด ข้อมูลจำนวนมากพรูพรั่งผ่านจิตใจของยวินหยาง ความเข้มข้นของมันทำให้เขามัวเมาจนไร้ความรู้สึก ขณะยืดตัวขึ้น เขาเริ่มหาทางกลับที่พักยวินอย่างรวดเร็ว จิตใจกระจ่างชัดมากพอที่จะทำให้นึกทางไปได้ เพราะอากาศที่เต็มไปด้วยพลังชีวิตแผ่ออกมาจากดอกบัวแห่งโชคชะตาอนันต์ ทัศนียภาพทั้งหมดของเมืองเทียนถังถูกระบายด้วยความสับสนอลหม่านขณะเริ่มเดินทางกลับบ้าน
…
ท่ามกลางสิ่งมีชีวิตทั้งหมดในจักรวาล ไม่มีใครอ่อนไหวต่อการไหลของลมปราณวิญญาณมากไปกว่าสัตว์ร้ายวิเศษบนทวีปเทียนเสวียน ยิ่งระดับของสิ่งมีชีวิตสูงเท่าไหร่ การรับรู้ต่อการเปลี่ยนแปลงในลมปราณลึกลับและการขัดเกลาอากาศแห่งชีวิตจะยิ่งมากขึ้นตามไปด้วย
เมืองเทียนถัง หนึ่งในสามเมืองบนทวีป เต็มไปด้วยพยัคฆ์หมอบมังกรซ่อนจำนวนมาก ยอดฝีมือลมปราณลึกลับ ผู้ฝึกยุทธมืออาชีพ สำนักและกลุ่มมีชื่อเสียง… มีพวกเขาอยู่นับไม่ถ้วน ท่ามกลางคนเหล่านี้ ไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับพวกเขาที่จะมีสัตว์ร้ายวิเศษหนึ่งถึงสองตัว แน่นอน สัตว์ร้ายเหล่านี้ไม่เกี่ยวกับสัตว์เลี้ยง แต่เป็นคู่หูต่อสู้หรือภูตรับใช้ สิ่งมีชีวิตลึกลับเหล่านี้ครอบครองชุดทักษะการต่อสู้ที่น่าประทับใจ เป็นที่รู้จักกันอย่างกว้างขวางว่าทักษะการต่อสู้ของสัตว์ร้ายระดับที่เก้าเทียบเท่ากับปรมาจารย์
แน่นอน สัตว์ร้ายระดับที่เก้าหายากยิ่ง ส่วนใหญ่ถูกพบในตำนานและเรื่องราวที่แบ่งปันโดยเหล่าวิหค ทว่า สิ่งมีชีวิตระดับที่สามถึงระดับที่หก มีอยู่มากมายในเมืองเทียนถัง ไม่ใช่เป็นไปไม่ได้ที่จะพบสัตว์ร้ายวิเศษระดับที่เจ็ดเช่นกัน ตอนนี้ สัตว์ร้ายวิเศษทั้งหมดทั่วทั้งเมืองเทียนถังส่งเสียงด้วยความคาดหวัง…
…
ในห้องนภาหมายเลข 1 ของโรงเตี๊ยมเมฆาทะยานในเมืองเทียนถัง หญิงสาวชุดดำซุกหน้าในมือขณะเล่นกับสัตว์เลี้ยงอย่างมีความสุข ที่ด้านหน้ามีเพียงสหายตัวน้อยที่สามารถผ่อนคลายในช่วงที่สงบสุขแบบนี้ได้
สิ่งมีชีวิตที่ยืนอยู่นั้นสูงราว 3 ฟุต เขาคล้ายหยกหนึ่งคู่บนศีรษะและดวงตาสีชาดมีชีวิตชีวา ถึงกับมีสามหางอยู่บนแผ่นหลัง ขนหนุ่มราวไหม มันกำลังนอนอยู่บนเตียงนุ่มอย่างสบายใจ
ใครก็ตามที่มองดูสิ่งนั้นจะอุทานออกมาว่า “ลิงพันมายา!”
สัตว์ร้ายวิเศษหายาก แต่สิ่งที่หายากยิ่งกว่าคือทายาทของพวกมัน! นักล่าสัตว์ร้ายวิเศษทุกคนที่มีค่าเท่าเกลือสามารถฆ่าสัตว์ร้ายวิเศษได้ แต่สิ่งมีชีวิตงดงามมักจะพรากชีวิตก่อนถึงแก่ความตาย มันยอมให้ทายาทตายดีกว่ามีชีวิตในฐานะทาสของมนุษย์ การกระทำนี้มีอยู่จริงในสิ่งมีชีวิตระดับสูง
ในกรณีของลิงพันมายา มันยิ่งกว่านั้นอีก ดังนั้น คำว่า ‘ล้ำค่า’ เป็นวิธีอธิบายคุณค่าของลิงพันมายาตัวน้อยได้หยาบที่สุด!
ลิงพันมายาเป็นของแปดสัตว์ร้ายวิเศษ ระดับสูงสุดในห่วงโซ่อาหารท่ามกลางสัตว์ร้ายวิเศษทั้งหมดในทวีปเทียนเสวียน ยิ่งกว่านั้น ลิงพันมายาสามารถยกระดับได้ เป็นปรากฏการณ์ที่หายากยิ่งแต่ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้
ถ้าผู้คนรู้ว่าตอนนี้ถึงกับมีหนึ่งตัวอยู่ในเมืองเทียนถัง ย่อมทำให้เกิดความโกลาหลครั้งใหญ่จนต้องมาสนทนาอย่างแน่นอน ตอนนี้ ขณะเจ้าของมองดู ลิงพลันยืดตัวตรงขึ้น หูตั้งขณะดวงตาสีแดงชานทอประกาย บางสิ่งทำให้มันกระตือรือร้นจนเขาบนศีรษะคล้ายกับกำลังเปล่งแสงออกมา!
“หลิงหลิง มีอะไร?” หญิงสาวประหลาดใจขณะอ้าปากค้าง “หลิงหลิง เจ้าทำอะไรน่ะ? นี่ เจ้าจะไปไหน? กลับมานะ!”
กลับกัน ลิงพันมายายืนขึ้นพร้อมกระดอกสามหาง พุ่งออกจากหน้าต่างที่เปิดอยู่ มันเป็นอาคารสูงแปดชั้น แต่ความสูงไม่มีผลกับลิงขณะกระโดดโลดเต้นในความมืด หญิงสาวตะโกนขอความช่วยเหลือ แต่กลับเข้าใจว่าไม่มีใครพึ่งพาได้เพราะนางหนีออกจากบ้าน
โดยไม่ต้องคิดซ้ำสอง นางกระโจนออกจากหน้าต่างเช่นกัน
…
ในที่สุดยวินหยางรู้สึกวางใจขณะถูกรบกวนด้วยอาการปวดหัวเล็กน้อยจากการไหลของข้อมูลที่ยังคงเข้าสู่จิตใจ ทว่า เขาไม่มีเวลาตรวจสอบความคิด ยังคงเดินกลับบ้าน
ที่พักยวินจะอยู่ตรงหัวมุมถัดไป ขณะเขากำลังจะเลี้ยว เสียงแปลกประหลาดดังขึ้นจากตรงหน้าด้วยความเศร้าโศก วินาทีต่อมา รูปทรงมืดมิดพุ่งเข้าหาเขาราวสายฟ้า ความเร็วมากจนเหลือเชื่อ เพียงพริบตา รูปทรงมืดมิดก่อตัวเป็นรูปร่างที่มองเห็นได้ด้วยตา
เมื่อมองดู มันเหมือนกับลิงขนทองขนาดเล็กกำลังนั่งยองตรงหน้าเท้าเขาอย่างเชื่อฟัง ศีรษะเงยมองอย่างซื่อตรงด้วยดวงตามีเสน่ห์
“…” ยวินหยางพุดไม่ออก
ลิงปรากฏตัวจากไหนไม่รู้ แถมมาอยู่ตรงหน้าเขาอีก
“นี่มันอะไรน่ะ? มันกำลังมองมาราวกับรู้จักกันมาก่อน สายตาเป็นมิตรอะไรอย่างนี้! ข้ามั่นใจได้ว่านี่เป็นครั้งแรกที่พวกเราได้พบกันนะ”
ยวินหยางถูกล่อลวงให้มองรอบข้างเพื่อดูว่ายังอยู่ในเมืองเทียนถังหรือว่าถูกส่งมาที่ป่าสัตว์ร้ายวิเศษกันแน่
สัตว์ร้ายตัวน้อยกระโดดขึ้นลงอย่างกระตือรือร้นราวเหมือนที่ลิงทุกตัวทำ ไม่ยอมถูกยวินหยางเมิน ขณะเกาศีรษะ มันเกาะขาของเขาแล้วมองขึ้นมาราวกับกำลังขอให้ยวินหยางอุ้ม ทว่า ขณะที่มันเกา เขาขนาดเล็กถูกเผยออกมา ยิ่งทำให้ยวินหยางประหลาดใจเข้าไปใหญ่ “เขามังกรบนศีรษะ หางจำนวนมากที่ด้านหลัง สีขาวหยกราวกระดูก ดวงตาสีชาด สัตว์ร้ายวิเศษ… หรือว่าจะเป็นลิงพันมายา?”
เมื่อตรวจสอบใกล้ ๆ ไม่สงสัยเลยว่าสิ่งมีชีวิตตรงหน้าถึงกับเป็นทารกของลิงพันมายา
“นี่มันแปลกนะ…” ยวินหยางเริ่มเกาศีรษะเช่นกัน “ลิงพันมายามาหาข้าเพื่อขอที่หลับภัย… วันนี้โชคเข้าข้างข้าเหลือเกิน!”
ขณะมองสีหน้าน่าสงสารของลิงหนุ่ม หัวใจของยวินหยางอ่อนระทวยขณะอ้าแขนสวมกอดมัน
ลิงขดตัวอยู่ในอ้อมแขนของยวินหยาง แขนบางอ้าออก ผ่อนคลายร่างกายขณะดวงตาหลับลง คล้ายกับกำลังจะนอนหลับ หางทั้งสามขดเข้าหากันขณะขดตัวเป็นก้อนขน ยวินหยางประหลาดใจ
นี่คือลิงพันมายาจากแปดสัตว์ร้ายวิเศษ!
ถึงแม้นี่จะเป็นทารกสามหาง แต่ปัญญายังสูงส่ง ตำนานกล่าวว่าลิงพันมายาเป็นสิ่งมีชีวิตเกรี้ยวกราด อารมณ์ปรวนแปร ทรงพลังและเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา เจ้าตัวนี้สามารถหลุดมาถึงที่นี่ได้อย่างไร?
“ข้าไม่ได้ทำอะไรเลยนะ แต่มันกระโดดเข้าอ้อมกอดตั้งแต่ที่ได้พบกันครั้งแรกเลยหรือ?” มันดูสบายใจเช่นกัน เห็นได้ชัดว่าพึงพอใจกับที่เป็นอยู่ขณะขดตัวในแขนของยวินหยาง
“ลิงทารกตัวนี้อาจจะโง่เขลาก็ได้…” ยวินหยางมองลิงในแขนด้วยดวงตาเฉียบคม
ตอนนี้ สัมผัสของเขาเสียวซ่านขณะสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายเย็นเยือกจากรอบข้าง มันกำลังทิ่มแทงด้วยจิตสังหาร ราวกับเขาสามารถรู้สึกได้ถึงดาบที่ชี้มาที่ตัว หากเคลื่อนไหวบุ่มบ่ามหรือฉับพลันจนเกินไปจะทำให้ถึงแก่ชีวิตได้ ด้วยความสามารถที่ถูกลดทอนและยังฟื้นคืนไม่เสร็จดี เขาไม่สามารถป้องกันตัวจากกลิ่นอายดังกล่าวได้
“เจ้าหัวขโมย! คิดจะทำอะไรน่ะ?” เสียงเย็นเยือกแจ่มชัดดังมาจากความมืด “ปล่อยลิงวิเศษของข้านะ!”
ยวินหยางเงยหน้าขึ้น เห็นร่างได้รูปปรากฏตัวจากหมอกราตรีที่หมุนไปมา ไม่มีดาบในมือ แต่ความรู้สึกเด่นชัดจากดาบคมปลาบไม่จางหาย กลิ่นหอมเลือนรางไม่คล้ายกับกล้วยไม้ แต่คล้ายกับชะอบอวลไปทั่วอากาศ ขณะหญิงได้รูปยืนอยู่ท่ามกลางหมอก นางเหมือนกับภูตท่ามกลางหมู่เมฆ ศักดิ์สิทธิ์และงามสง่า ทว่า ยวินหยางไม่ได้รับผล ไม่มีสัตว์ร้ายวิเศษหรือความงามน่าหลงใหลใดที่ควรค่ากับความสนใจของเขาในตอนนี้
เขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย กล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนว่า “ลิงพันมายาตัวนี้เป็นของเจ้าหรือ?”
ใบหน้าของหญิงสาวยังคงซ่อนอยู่ในหมอกทึบ แต่เสียงกลับเย็นเยือก “แล้วมันเป็นของเจ้าหรือไง?”
ยวินหยางตอบว่า “มันไม่ได้เป็นของข้า แต่ข้าไม่ใช่หัวขโมย ดังนั้นได้โปรด อย่ากล่าวหากันแบบนี้..”
ถึงแม้หญิงสาวคนนี้จะลึกลับพิศวงและรากฐานการฝึกฝนแกร่งกล้า แต่ยังมีพฤติกรรมที่ไม่อาจยกโทษให้ได้ “เรื่องเป็นแบบนี้ ลิงของเจ้ามาหาข้าเอง ข้าไม่มีโอกาสไล่มันไป ตอนนี้เจ้ายังเรียกข้าว่าหัวขโมยได้อีกหรือ?”
จากนั้นหญิงสาวขยับมาข้างหน้าด้วยความวิตกและหงุดหงิด ดวงตางดงามเบิกกว้างควบคู่กับปากขณะมองลิงตัวเล็กที่กำลังซุกในอ้อมแขนของยวินหยางด้วยความไม่อยากเชื่อ ถ้าไม่ใช่เพราะหมอกหนากำลังปกปิดใบหน้า ยวินหยางจะได้เห็นความประหลาดใจของนาง ถึงตอนนั้น นางยังสะดุดด้วยความตกตะลึง ฝีเท้าสั่นคลอน
ข้ากำลังเห็นอะไรเนี่ย?
ลิงพันมายา! ข้าทั้งกวักมือทั้งเรียกหาสามเดือนมันยังไม่เข้าใกล้เลย ทั้งที่พบชายคนนี้ครั้งแรก มันกลับซุกอยู่ในอ้อมแขนแต่โดยดีแล้ว!
เห็นได้ชัดว่าชายคนนี้ไม่ได้ใช้กำลังแต่อย่างใด ลิงพันมายาตัวนั้นไม่ได้ทำอะไรนอกจากยอมให้มันเป็นแบบนี้! เมื่อเห็นว่านางอยู่ที่นี่ สิ่งมีชีวิตถึงกับขดตัวในอ้อมแขนของชายหนุ่มมากขึ้น ศีรษะอยู่ในชุดคลุมของชายหนุ่มขณะบั้นท้ายสีกุหลาบชี้เข้าหาเจ้าของ
หญิงสาวสงบลงเล็กน้อย “ข้าขอโทษด้วย สิ่งมีชีวิตตัวนี้วิ่งออกมาเอง ข้าใจลอยและบุ่มบ่ามเกินไป โปรดอภัยให้กับน้ำเสียงหยาบคายเมื่อครู่ด้วย”
เป็นฝ่ายของยวินหยางบ้างที่ประหลาดใจ
รากฐานการฝึกฝนของหญิงสาวคนนี้แข็งแกร่งเกินกว่าจะเป็นหญิงสาวทั่วไปได้ ความภาคภูมิใจมักมีอยู่ในหนุ่มสาวเสมอ แต่นางสามารถควบคุมอารมณ์ได้ดีจนน่าประหลาดและถึงขั้นหาทางขอโทษได้ ถึงแม้น้ำเสียงที่พูดออกมาจะเย็นชาไปหน่อยก็ตาม
นี่เป็นสิ่งที่หาได้ยาก หญิงสาวแบบนี้มักถูกตามใจ ทำตัวสูงส่งวางอำนาจ
ในเมื่อนางขอโทษ ยวินหยางยอมถอยออกมาเช่นกัน “ในเมื่อนี่เป็นของเจ้า โปรดรับมันคืนไปด้วย”
ลิงพันมายาคือสิ่งมีชีวิตวิญญาณของสวรรค์และปฐพี แต่ตอนนั้น ยวินหยางไม่มีเวลาจะมากังวล
เขาไม่เคยประทับใจกับลิงพันมายาเต็มวัยมาก่อน ยิ่งตัวน้อยแบบนี้จะไปเหลืออะไร? เขาคาดเดาว่าอย่างต่ำต้องใช้เวลา 70 ถึง 80 ปีกว่าสหายตัวน้อยจะเติบใหญ่เป็นสัตว์ร้ายเจ็ดหาง ถึงตอนนั้นเขาได้กลายเป็นชายชราไปแล้ว
ชายชรากับลิงที่อยู่ข้างกายงั้นหรือ? พูดซะเห็นภาพเลย
“ว่าไงเจ้าตัวน้อย เจ้าของอยู่นี่แล้ว” ยวินหยางคว้าศีรษะของลิง “เร็วเข้า กลับไปหานาง!”
ดวงตาของหญิงสาวเบิกกว้างมากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ เขากล้าจับขนมีเสน่ห์บนศีรษะของลิงได้อย่างไร? นี่นับเป็นข้อห้ามเลยนะ ขนาดเจ้าของหรือคู่หูที่ใช้เวลามาหลายปีด้วยกันยังไม่กล้าแตะต้องกระจุกขนจนทำให้ลิงโกรธเลย!
ทว่า สิ่งที่เกิดขึ้นต่อมา ทำให้หญิงสาวตกตะลึง