บทที่ 18 ทะลวงสู่ขั้นห้า

บทที่ 18 ทะลวงสู่ขั้นห้า

ท่ามกลางแสงแดดอันสดใสยามบ่าย หลี่ชิงเสวียนรู้สึกเบิกบานใจไม่ต่างจากดวงตะวัน

ด้วยเหยี่ยวแดงตัวนี้ ในที่สุดเขาก็สามารถติดต่อสื่อสารกับภรรยาได้เสียที

เพียงช่วงบ่ายเดียว เขาส่งจดหมายไปกลับหลายสิบฉบับ

ภรรยาเขียนตอบมาว่านางสุขสบายดีในวังหลวง และจักรพรรดินีทรงมีพระเมตตาต่อนางอย่างยิ่ง

นางคิดถึงหลี่ชิงเสวียนสุดหัวใจและหวังว่าทั้งคู่จะได้กลับมาครองคู่กันในเร็ววัน

สิ่งนี้ยิ่งทำให้หลี่ชิงเสวียนปรารถนาที่จะสร้างขุมกำลังของตนให้แข็งแกร่งยิ่งขึ้น

มีเพียงการเป็นผู้ที่แข็งแกร่งเท่านั้น เขาถึงจะพานางออกจากวังได้เร็วขึ้น

ในวันต่อๆ มา หลี่ชิงเสวียนช่วยทะลวงเส้นลมปราณให้เฉินชิงจื่อทุกวัน

จนกระทั่งถึงวันที่แปด เมื่อหลี่ชิงเสวียนส่งพลังปราณสายสุดท้ายเข้าสู่เข็มเงิน

ในวินาทีนั้นเอง เข็มเงินทั้งสิบแปดเล่มก็ถูกดีดออกจากร่างกาย และกลิ่นอายอันดุดันสายหนึ่งก็แผ่ซ่านออกมาจากตัวเฉินชิงจื่อ

กระบี่ล้ำค่าที่หลี่ชิงเสวียนใช้ฝึกซ้อมซึ่งวางอยู่ในห้องเริ่มสั่นสะเทือน

แม้แต่อวิ๋นหลิงและยอดฝีมือจากตำหนักเมฆาที่เร้นกายอยู่ใกล้ๆ ก็รีบพุ่งเข้ามาดู

"เกิดอะไรขึ้น"

เมื่อพวกเขาเห็นเฉินชิงจื่อนั่งอยู่ตรงนั้น ต่างก็มีสีหน้าตกตะลึง

"เขาเป็นคนทำงั้นรึ"

"ใช่"

หลี่ชิงเสวียนพยักหน้า

ในตอนนั้นเอง เฉินชิงจื่อค่อยๆ ลืมตาขึ้น กลิ่นอายรอบกายเริ่มสงบลง

ขณะเดียวกันอาการสั่นสะเทือนของกระบี่โดยรอบก็สงบนิ่งตามไปด้วย

เฉินชิงจื่อลุกขึ้นยืนแล้วคุกเข่าลงข้างหนึ่งต่อหน้าหลี่ชิงเสวียนทันที

"หากมิได้ท่านชายช่วยชี้แนะ ข้าเกรงว่ากายากระบี่ของข้าคงมิมีวันตื่นขึ้นมาได้ ขอบพระคุณท่านชายที่เมตตา"

"ลุกขึ้นเถอะ"

หลี่ชิงเสวียนก้าวไปข้างหน้าแล้วพยุงเฉินชิงจื่อให้ลุกขึ้น

ในขณะที่อวิ๋นหลิงและเหล่าศิษย์ตำหนักเมฆามองดูด้วยความตื่นตะลึง

กายากระบี่รึ หรือว่าจะเป็นกายากระบี่โดยกำเนิด

เดิมทีหลี่ชิงเสวียนรับเฉินชิงจื่อเข้ามาอยู่ในเรือนภาพวาด อวิ๋นหลิงและคนอื่นๆ ต่างคิดว่าเป็นเพียงความเมตตาธรรม

ทว่ายามนี้พวกเขากลับตระหนักได้ว่า หลี่ชิงเสวียนมองทะลุถึงพรสวรรค์ที่ซ่อนเร้นของเฉินชิงจื่อได้ตั้งแต่แรกเห็น

"สมกับเป็นท่านประมุขจริงๆ"

อวิ๋นหลิงและคนอื่นๆ ต่างคิดในใจ

ภาพลักษณ์ของหลี่ชิงเสวียนในสายตาของพวกเขาดูลึกลับซับซ้อนยิ่งขึ้นไปอีก

"ชิงจื่อ ท่านต้องขยันหมั่นเพียรฝึกฝน การเริ่มฝึกยุทธ์ในยามนี้อาจจะช้าไปเสียหน่อย ทว่าด้วยพรสวรรค์ของท่าน อีกไม่นานท่านจะแตกฉานในศาสตร์แขนงนี้"

"ครับ ข้าจะไม่ทำให้ท่านชายต้องผิดหวัง"

เฉินชิงจื่อเริ่มวางตัวเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาอย่างเต็มตัว

เขารู้ดีว่าตนเองมีกายากระบี่โดยกำเนิด และความสำเร็จในภายภาคหน้าย่อมยิ่งใหญ่ เขาจึงให้คำมั่นโดยมิเสียใจภายหลัง

"ท่านประมุข ให้ผู้น้อยเป็นผู้สั่งสอนวิชาให้พี่ชายเฉินเองดีหรือไม่ครับ"

อวิ๋นหลิงก้าวออกมาเสนอตัว

"ดีมาก"

หลี่ชิงเสวียนพยักหน้า

เขากำลังกังวลอยู่พอดีว่าจะสอนเฉินชิงจื่ออย่างไรดี ทว่าเมื่อมียอดฝีมืออย่างอวิ๋นหลิงมาช่วยแบ่งเบา ทุกอย่างก็ลงตัวพอดี

เหล่าศิษย์ตำหนักเมฆาโดยรอบต่างพากันอิจฉา

"พี่ชายเฉิน ท่านโชคดีจริงๆ ที่ได้ท่านเจ้าตำหนักของพวกเราเป็นผู้ถ่ายทอดวิชาให้"

"นั่นสิ ท่านเจ้าตำหนักเป็นถึงจอมยุทธ์ขั้นเก้า น้อยคนนักที่จะอยู่ในสายตาของท่าน"

"พรสวรรค์ของพี่ชายเฉินช่างน่าอิจฉาเหลือเกิน"

คนของตำหนักเมฆาต่างพากันกล่าวชื่นชม

"เขาเป็นถึงยอดฝีมือขั้นเก้าเชียวรึ"

เฉินชิงจื่ออดไม่ได้ที่จะเบิกตากว้าง

ยอดฝีมือขั้นเก้ากลับยอมติดตามรับใช้ชายผู้นี้ ท่านชายผูนี้แท้จริงแล้วเป็นใครกันแน่ และเหตุใดพวกเขาถึงเรียกเขาว่าท่านประมุข

เฉินชิงจื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันลึกลับที่ห่อหุ้มตัวหลี่ชิงเสวียนอยู่

"ตั้งใจฝึกฝนตามท่านเจ้าตำหนักเถิด อีกไม่นานท่านเองก็จะเป็นยอดฝีมือขั้นเก้าได้เช่นกัน"

หลี่ชิงเสวียนตบไหล่เฉินชิงจื่อแล้วหันหลังเดินเข้าห้องชั้นในไป

เขามัวแต่ยุ่งกับการทะลวงจุดให้เฉินชิงจื่อจนการฝึกตนของเขาเองต้องล่าช้าไป

เขาหยิบโอสถวิเศษออกมาเม็ดหนึ่งใส่เข้าปาก แล้วหลับตาลงเพื่อโคจรพลังในทันที

ช่วงหลายวันที่ผ่านมาเขาสัมผัสได้ว่าระดับพลังเริ่มมีการสั่นคลอน บางทีอาจถึงเวลาแล้วที่จะทะลวงเข้าสู่ขั้นห้า