บทที่ 26 ข้าจะตักเตือนเสี่ยวชวน

บทที่ 26 ข้าจะตักเตือนเสี่ยวชวน

"เวลาศิษย์พี่กำลังสอนหนังสือ เสี่ยวชวนมักจะชวนเจ้าคุยอยู่เสมอ"

"เสี่ยวชวนอยากได้ลูกบาสของเสี่ยวเฟิน แต่เสี่ยวเฟินไม่ให้ยืม เสี่ยวชวนจึงขอให้เจ้าช่วยไปแย่งลูกบาสของเสี่ยวเฟินมา"

"ตอนออกไปฝึกภาคสนามนอกสำนัก เสี่ยวชวนบ่นกับเจ้าว่าการบำเพ็ญเพียรมันเหนื่อยเกินไป อยากจะชวนเจ้าแวะไปผ่อนคลายที่หอนางโลม"

"เสี่ยวชวนมีเรื่องขัดแย้งกับศิษย์ร่วมสำนักที่ชื่อเสี่ยวจื่อ จึงขอให้เจ้าไปช่วยรุมสั่งสอนศิษย์คนนั้น"

หลังจากชี้ให้เล่อเจิ้งเหยียนดูภาพประกอบและข้อความทั้งหมดแล้ว ลู่ซิงเหยียนก็เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม "เอาล่ะ ในฐานะเพื่อนสนิทของเสี่ยวชวน เจ้าควรทำอย่างไร? การเออออห่อหมกไปกับคำขอของเสี่ยวชวนถือเป็นเพื่อนที่ดีหรือ? คนเป็นเพื่อนควรทำทุกอย่างเพื่อเพื่อนงั้นหรือ?"

เล่อเจิ้งเหยียน: "..." ศิษย์พี่ ได้โปรดปล่อยข้าไปเถอะ

"แน่นอนว่าเวลาเข้าเรียนวิชาของศิษย์พี่ ก็ต้องตั้งใจฟัง เสี่ยวชวนชวนคุยในเวลาเรียนเป็นการทำร้ายทั้งตนเองและผู้อื่น ข้าจะตักเตือนเสี่ยวชวนขอรับ" แม้ในใจจะขมขื่นเพียงใด แต่เพื่อรักษาภาพลักษณ์ เล่อเจิ้งเหยียนจำต้องตอบกลับด้วยท่าทีจริงจังและเปี่ยมคุณธรรม

"ลูกบาสเป็นของศิษย์น้องเสี่ยวเฟิน เขามีสิทธิ์เลือกจะให้ยืมหรือไม่ การแย่งของคนอื่นเป็นสิ่งผิด ข้าจะตักเตือนเสี่ยวชวนขอรับ"

ว่าแต่... ลูกบาสนี่ก็เป็นของจากบ้านเกิดลู่ซิงเหยียนงั้นรึ? เล่อเจิ้งเหยียนชักอยากรู้แล้วสิว่ามันเล่นยังไง

"ลูกผู้ชายต้องยึดมั่นในความซื่อสัตย์ เวลาอยู่ข้างนอก พวกเราคือหน้าตาของสำนักเสวียนหลิง ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ไม่ควรไปเที่ยวเตร่ในสถานที่อโคจร ในฐานะลูกผู้ชาย ข้าจะทำตัวเป็นแบบอย่างและตำหนิเสี่ยวชวนอย่างรุนแรงเพื่อให้เขารู้สำนึกขอรับ"

"เสี่ยวชวนและเสี่ยวจื่อต่างเป็นศิษย์ร่วมสำนัก คนสำนักเดียวกันควรรักใคร่กลมเกลียว หากมีปัญหาควรพูดคุยกันด้วยสันติ ข้าจะตักเตือนเสี่ยวชวนขอรับ"

【ยินดีด้วยโฮสต์! ค่าความวิปลาสของตัวร้ายลดลง 100 แต้ม คงเหลือ: 19,996,900】

【ได้รับคะแนนรางวัล +100 คะแนน คงเหลือ: 2,210】

【หืม? นึกไม่ถึงเลยว่าตัวร้ายน้อยจะมีจิตสำนึกดีงามขนาดนี้ แค่บทเรียนแรกก็บรรลุธรรมแล้วรึเนี่ย】 ลู่ซิงเหยียนรู้สึกงุนงงเมื่อได้ยินข่าวดีจากระบบ

【โฮสต์ นี่น่าจะเป็นค่าความวิปลาสที่ลดลงตอนที่คุณบอกว่าศิษย์สายตรงจะได้รับของขวัญจากเก้ายอดเขาและเจ้าสำนักต่างหาก】

【โธ่เอ๊ย นึกว่าตัวร้ายน้อยจะเป็นเด็กดีมีคุณธรรมซะอีก ดูท่าหนทางแห่งการขัดเกลาของฉันคงอีกยาวไกลสินะ】

เล่อเจิ้งเหยียน: "..." พอเถอะศิษย์พี่ ปล่อยข้าไปเถอะ ตกลงเจ้านี่เป็นจอมมาร หรือข้าเป็นจอมมารกันแน่?

"ศิษย์พี่ เช้านี้เรียนแค่นี้หรือขอรับ?" เล่อเจิ้งเหยียนมองดูภาพประกอบใบเดียวที่เรียนจบไปอย่างรวดเร็ว

แต่เขาจำได้ว่าในตารางสอน ลู่ซิงเหยียนลงวิชาเรียนไว้ให้เขาเพียบเลยนี่นา

"แน่นอนว่าไม่ใช่แค่นี้ แต่แผนการสอนยังทำไม่เสร็จ ข้าสอนปากเปล่าเอาก็ได้ เพื่อเป็นการประหยัดเวลา ระหว่างทางไปยอดเขาหลักก็เรียนไปด้วยเลยแล้วกัน" ลู่ซิงเหยียนเรียกเจ้าห่านยักษ์ออกมาแล้วปีนขึ้นไปนั่งก่อน

นางคิดว่าเล่อเจิ้งเหยียนน่าจะปีนขึ้นมาเองได้ ครั้งนี้จึงไม่ได้ยื่นมือไปดึง

แต่รออยู่ครู่หนึ่ง ก็เห็นเล่อเจิ้งเหยียนยังคงยืนนิ่งอยู่ที่ตีนเจ้าห่านยักษ์ ไม่มีท่าทีจะปีนขึ้นมา

พอลู่ซิงเหยียนก้มลงไปมอง เขาก็ยื่นมือออกมาด้วยสีหน้าละอายใจ แล้วเอ่ยเสียงอ่อย "คงต้องรบกวนศิษย์พี่ดึงข้าขึ้นไปอีกแล้ว ข้าปีนไม่ไหวจริงๆ ขอรับ"

【ไม่อยากจะบ่นนะ แต่พ่อคุณเอ๊ย จะแสดงบท 'หนุ่มน้อยผู้น่าสงสาร' เกินเบอร์ไปหน่อยไหม?!】

เล่อเจิ้งเหยียนได้ยินความคิดของลู่ซิงเหยียนเต็มสองหู แต่เขาก็ยังคงมองตรงไปข้างหน้าด้วยสีหน้าไม่รู้ไม่ชี้

เรื่องที่เขาได้ยินความคิดของลู่ซิงเหยียนเป็นเรื่องของเขา ส่วนลู่ซิงเหยียนก็ไม่รู้อยู่ดีว่าเขาได้ยิน

ในเมื่อลู่ซิงเหยียนรู้อยู่เต็มอกว่าเขาแสร้งทำ แต่ก็ยังเล่นตามน้ำ นั่นก็เป็นเรื่องของลู่ซิงเหยียน และนางก็คิดว่าเขาไม่รู้ว่านางรู้

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ คนหนึ่งชอบเล่นละคร อีกคนก็ชอบแกล้งทำเมิน ก็ปล่อยให้ทรมานใจกันไปทั้งคู่นี่แหละ

หลังจากอาศัยมือของลู่ซิงเหยียนดึงตัวขึ้นมานั่งบนหลังห่านยักษ์ เล่อเจิ้งเหยียนก็ทำหน้าซาบซึ้งใจ "ขอบคุณศิษย์พี่ สองวันที่ผ่านมาตั้งแต่เข้าสำนัก ข้าโชคดีจริงๆ ที่ได้รับความดูแลเอาใจใส่จากท่าน"

"ยอดเขาเซียวเหยามีแค่ข้ากับเจ้าสองคน ข้าเป็นศิษย์พี่ เป็นผู้อาวุโสกว่า หน้าที่ดูแลศิษย์น้องย่อมเป็นเรื่องสมควร เขาเรียกว่าความรักความผูกพันในสำนักไงล่ะ" ลู่ซิงเหยียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

【ถ้าซาบซึ้งใจจริง ก็ลดค่าความวิปลาสลงสักหมื่นแต้มให้ดูเป็นขวัญตาหน่อยสิ?】

สองพันคะแนนฟังดูเยอะ แต่แลกตำราหลอมศาสตราได้แค่เล่มเดียวเองนะ

ในรายการที่อยากได้ของนางยังมีของรอให้แลกอีกตั้งเยอะแยะ!

เมื่อได้ยินดังนั้น เล่อเจิ้งเหยียนก็ทอดสายตามองออกไปไกล

ลดค่าความวิปลาสทีเดียวหมื่นแต้มเนี่ยนะ?

ขออภัยด้วยศิษย์พี่ เรื่องนี้ข้าควบคุมเองตามใจชอบไม่ได้หรอกนะ

เอาเป็นว่าแต้มไม่ลด และชีวิตนี้ก็ไม่ให้ด้วย