บทที่ 18 ตายแล้วก็หาใหม่ได้

บทที่ 18 ตายแล้วก็หาใหม่ได้

เดิมทีการหลอมโอสถนับร้อยเม็ดจวนจะสำเร็จอยู่รอมร่อ แต่เพราะปริมาณสมุนไพรที่ใส่ลงไปมากเกินปกติถึงสิบเท่า ทำให้ภายในเตาหลอมอันซอมซ่ออัดแน่นไปด้วยพลังปราณอันมหาศาล ผนวกกับเพลิงปราณที่ลุกโชนแผดเผาอยู่ภายนอก...

ในที่สุดมันก็ไม่อาจต้านทานไหว โอสถภายในเริ่มแตกร้าวและแปรสภาพเป็นเถ้าถ่าน จนนำไปสู่การระเบิดในที่สุด

ลู่ซิงเหยียนเล็งเห็นสถานการณ์วิกฤต คาดเดาได้ทันทีว่าเตาหลอมกำลังจะระเบิด จึงไม่รีรอที่จะทิ้งถ้ำพำนักแล้ววิ่งหนีเอาตัวรอดออกมาอย่างไม่คิดชีวิต

กว่านางจะวิ่งหนีไปได้ไกลโขแล้วถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า เพื่อนบ้านคนใหม่ของนางก็พลอยได้รับผลกระทบไปด้วย

แต่มันก็สายเกินไปเสียแล้ว

ลู่ซิงเหยียนย้อนกลับมายังถ้ำพำนัก ใช้วิชาธาตุลมพัดพากลุ่มควันดำโขมงให้จางหาย ก่อนจะก้าวขึ้นไปยืนบนซากปรักหักพังของถ้ำเล่อเจิ้งเหยียนด้วยความรู้สึกอยากจะร้องไห้แต่ก็ร้องไม่ออก

"ศิษย์น้อง? ได้ยินเสียงศิษย์พี่หรือไม่? เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?" นางส่งเสียงเรียกผ่านพลังปราณดังก้องลงไปเบื้องล่าง

ยามที่เตาหลอมระเบิดทำลายถ้ำพำนัก เล่อเจิ้งเหยียนกำลังอยู่ในขั้นตอนการชำระไขกระดูกจึงไม่อาจหลบหนีออกมาได้ทัน โชคยังดีที่ถ้ำของเขามีห้องหินกั้นกลางระหว่างถ้ำของลู่ซิงเหยียนอยู่ห้องหนึ่ง แม้ถ้ำจะถล่มลงมา แต่บริเวณมุมสามเหลี่ยมที่เจาะเป็นเตียงหินยังพอมีที่ว่างเหลืออยู่ เขาจึงรอดตายมาได้ด้วยการขดตัวหลบอยู่ในมุมนั้น

ในยามนี้ ลู่ซิงเหยียนกำลังยืนอยู่บนหลุมศพของเขา... ไม่สิ ลู่ซิงเหยียนกำลังเหยียบย่ำอยู่บนกองซากปรักหักพังที่ฝังกลบเขาเอาไว้ และด้วยระยะห่างที่ไม่เกินห้าสิบเมตร เล่อเจิ้งเหยียนจึงได้ยินบทสนทนาในใจของนางอีกครั้ง

"เจ้าหก ถ้าเกิดตัวร้ายตายด้วยอุบัติเหตุ ในสถานการณ์แบบนี้เราขอเปลี่ยนตัวร้ายได้ไหม?"

"ตามหลักการแล้ว เราผูกพันธสัญญากับตัวร้ายคนนี้ไปแล้ว เปลี่ยนไม่ได้หรอกครับ"

"แต่เล่อเจิ้งเหยียนถูกฝังทั้งเป็น เรียกเท่าไหร่ก็ไม่ตอบ พลังบำเพ็ญก็ต่ำต้อย ดีไม่ดีอาจจะตายไปแล้วก็ได้ ส่วนฉันยังอยู่ดีมีสุข ไม่แน่ว่าถ้าตัวร้ายตายเพราะอุบัติเหตุจริงๆ เราอาจจะเปลี่ยนเป้าหมายใหม่ได้นะ?"

เล่อเจิ้งเหยียนที่กำลังจะขานรับเสียงเรียกของลู่ซิงเหยียน เมื่อได้ยินประโยคนี้ก็ถึงกับแค่นหัวเราะออกมาด้วยความคับแค้นใจ

หลังจากได้ยินเสียงในใจของนางมานับครั้งไม่ถ้วน ในที่สุดเขาก็เข้าใจเสียทีว่าความเป็นความตายของสัตว์อสูรพันธสัญญา 'เจ้าหก' ของนางนั้นผูกติดอยู่กับค่าความวิปลาสของเขา

ดังนั้นความดีงามทั้งหมดที่นางมอบให้ ก็เพื่อลดค่าความวิปลาสและกอบโกยคะแนนแลกของรางวัลเท่านั้น

ท้ายที่สุดแล้ว... มันก็เป็นเพียงการหลอกใช้

ทว่าต่างจากผู้คนที่เขาเคยพบเจอในชาติก่อน ลู่ซิงเหยียนจะไม่ลงมือทำร้ายเขา เพราะนางจำเป็นต้องลดค่าความวิปลาสของเขาลง

เล่อเจิ้งเหยียนกวาดสายตามองความมืดมิดรอบกายที่เต็มไปด้วยเศษซากเสาหินที่พังทลาย เขาเริ่มตกอยู่ในห้วงความคิด และเริ่มกังขาในสิ่งที่ได้ยินจากใจนาง

แน่ใจหรือว่านางมาเพื่อลดค่าความวิปลาสและจะไม่ทำร้ายเขาจริง?

แต่นางเพิ่งจะฝังเขาทั้งเป็นเนี่ยนะ!

นับตั้งแต่ก้าวขึ้นเป็นจอมมาร นอกเหนือจากตอนที่ถูกสายฟ้าสวรรค์ผ่าตายอย่างปริศนาจนต้องมาเกิดใหม่ เล่อเจิ้งเหยียนก็ไม่เคยต้องมาทนทุกข์ทรมานกับความคับแค้นใจเช่นนี้มาก่อน

เขาขดตัวกลมอยู่ในซอกมุมที่ถล่มลงมา เงี่ยหูฟังเสียงเรียกของลู่ซิงเหยียนจากด้านบน แล้วเลือกที่จะปิดปากเงียบ

อย่างไรเสียเขาก็คงยังไม่ตายในเร็วๆ นี้ เขาอยากจะฟังดูสิว่าลู่ซิงเหยียนกับไอ้เจ้าสัตว์พันธสัญญาหน้าเลือดนั่นจะพูดอะไรกันอีก

"โฮสต์ เมื่อกี้ผมลองถามสำนักงานใหญ่ดูแล้ว ว่าถ้าตัวร้ายตายด้วยอุบัติเหตุจะเปลี่ยนเป้าหมายได้ไหม"

"สำนักงานใหญ่บอกว่า... เปลี่ยนได้ครับ"

"หือ? เปลี่ยนได้งั้นเหรอ?" มือของลู่ซิงเหยียนที่กำลังขะมักเขม้นขนย้ายก้อนหินเพื่อช่วยเล่อเจิ้งเหยียนพลันชะงักค้าง

อารมณ์ของนางในยามนี้ก้ำกึ่งระหว่างความรู้สึกผิดและความประหลาดใจ

ความรู้สึกผิดนั้นเกิดจากการที่ความผิดพลาดในการปรุงยาของนางเป็นต้นเหตุให้เล่อเจิ้งเหยียนต้องมารับเคราะห์ เดิมทีในโลกเก่า นางก็เป็นคนจิตใจด้านชาอยู่แล้ว ยิ่งเมื่อต้องมาใช้ชีวิตในโลกบำเพ็ญเพียรนานนับสิบปี ออกท่องเที่ยวกับเสี่ยวชิงเกออีกสามปี พบเห็นความตายมานับไม่ถ้วน ทัศนคติที่มีต่อชีวิตเพื่อนมนุษย์จึงยิ่งเฉยเมยกว่าเดิมก่อนที่จะทะลุมิติมาเสียอีก

ทว่าไม่ว่าเล่อเจิ้งเหยียนจะเป็นตัวร้ายหรือไม่ และไม่ว่านางจะแยแสชีวิตเขาหรือไม่ อย่างน้อยที่สุดจากการกระทำที่ผ่านมา นางก็ไม่ได้รู้สึกรังเกียจเขา แม้จะรู้ว่าเขาแสร้งทำดีก็ตาม

ส่วนความประหลาดใจนั้น มาจากการที่นางไม่ได้ถูกผูกมัดกับเล่อเจิ้งเหยียนอย่างที่ระบบเคยบอกไว้ในตอนแรก หากเล่อเจิ้งเหยียนตายด้วยอุบัติเหตุ นางก็ยังสามารถเปลี่ยนเป้าหมายภารกิจได้

เล่อเจิ้งเหยียนที่ได้ยินบทสนทนาระหว่างคนกับระบบ ขดตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธแค้นอยู่ในมุมมืด

นั่นสินะ... เขาไม่ควรคาดหวังความจริงใจจากใครหน้าไหนทั้งนั้น

ในชาติก่อนเขายังเจ็บปวดมาไม่พอหรือไร?

ทุกการเข้าหาล้วนมีจุดประสงค์แอบแฝง และเมื่อใดที่เขาหมดประโยชน์ เขาก็จะถูกเขี่ยทิ้งอย่างไม่ไยดี