บทที่ 17 ฝังทั้งเป็นตัวร้าย

บทที่ 17 ฝังทั้งเป็นตัวร้าย

"ไม่ต้องตื่นตูม ข้าก็แค่กำลังปรุงยา"

ลู่ซิงเหยียนเอ่ยปากพลางเตรียมสมุนไพรจนเสร็จสรรพ

นี่เป็นครั้งแรกที่นางลองปรุงยาพร้อมกันทีเดียวสองเตา ด้วยความที่ยังขาดประสบการณ์ ลู่ซิงเหยียนจึงตัดสินใจเลือกปรุง 'ยาสำรวมปราณ' ใส่ทั้งสองเตาเหมือนกัน เพื่อให้ขั้นตอนการปรุงและการควบคุมไฟเป็นไปในทิศทางเดียวกัน

นางเป็นนักปรุงยาระดับต้นมาตั้งแต่สมัยอยู่ขอบเขตกลั่นลมปราณแล้ว ตอนนี้เมื่อเลื่อนระดับขึ้นสู่ขอบเขตสร้างรากฐาน การปรุงยาพื้นฐานอย่างยาสำรวมปราณจึงเป็นเรื่องง่ายดายยิ่งนัก

ทางด้านเล่อเจิ้งเหยียนที่อยู่ในถ้ำพำนักของตน เขากำลังเปิดขวดยา 'ชำระไขกระดูก' เตรียมจะกลืนลงคอ จมูกพลันได้กลิ่นหอมสมุนไพรอวลกลิ่นอายวิญญาณลอยมาจากด้านนอก

ต้นตอของกลิ่นอยู่ใกล้มาก มาจากถ้ำของลู่ซิงเหยียนนั่นเอง

เขาคาดเดาว่าลู่ซิงเหยียนคงกำลังปรุงยาอยู่ จึงไม่ได้ใส่ใจกลิ่นหอมนั้นมากนัก

ทันทีที่ยาชำระไขกระดูกตกถึงท้อง ฤทธิ์ยาก็แผ่ซ่านอย่างรวดเร็ว ความเจ็บปวดรวดร้าวลึกถึงกระดูกแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย

เขาเริ่มชำระไขกระดูกช้ากว่าคนรุ่นราวคราวเดียวกันถึงสิบปี ดังนั้นจึงเป็นเรื่องธรรมดาที่ต้องแบกรับความเจ็บปวดมากกว่าผู้อื่นถึงสิบเท่า

ขณะที่เล่อเจิ้งเหยียนเดินลมปราณตามเคล็ดวิชาในชาติก่อนเพื่อข่มความเจ็บปวดเจียนตาย จิตใจของเขากลับรู้สึกปิติยินดีอย่างน่าประหลาด

จนกระทั่ง... กลิ่นหอมของยาถูกแทนที่ด้วยกลิ่นไหม้ฉุนจมูก

ยังไม่ทันที่เขาจะสงสัยว่าลู่ซิงเหยียนปรุงยาพลาดหรือไม่ เสียงตะโกนอย่างตื่นตระหนกของลู่ซิงเหยียนก็ดังลั่นมาจากนอกถ้ำ

"เตาระเบิดแล้ว ศิษย์น้อง หนีเร็ว!"

กระบวนการชำระไขกระดูกเพิ่งดำเนินไปได้เพียงครึ่งทาง เวลานี้เล่อเจิ้งเหยียนทั้งเจ็บปวดและอ่อนแรงจนแทบขยับตัวไม่ไหว อย่าว่าแต่ลุกขึ้นยืนเลย

หนำซ้ำ การชำระไขกระดูกที่กำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม จะให้หยุดกลางคันได้ตามใจชอบเสียเมื่อไหร่

ทางด้านลู่ซิงเหยียน ทันทีที่สัมผัสได้ถึงลางร้ายว่าเตาหลอมกำลังจะระเบิด นางก็รวบรวมพลังปราณธาตุลมอันน้อยนิด ดีดตัวพุ่งข้ามแม่น้ำหน้าถ้ำไปอยู่อีกฝั่งในพริบตา

นางหันกลับไปมองถ้ำพำนักที่ตอนนี้มีควันดำโขมงพวยพุ่งออกมาจนบดบังทัศนวิสัย แล้วเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าเมื่อกี้นางตะโกนเรียกเล่อเจิ้งเหยียนแล้ว แต่ทำไมเขายังไม่ออกมาอีก

เมื่อไม่มีทางเลือก ลู่ซิงเหยียนจำต้องรวบรวมพลังปราณ เตรียมจะวิ่งกลับไปที่ถ้ำของเล่อเจิ้งเหยียน

ทว่านางยังไม่ทันจะก้าวเท้าข้ามแม่น้ำกลับไป เสียง "ตูม" สนั่นหวั่นไหวก็ดังขึ้นเสียก่อน ท่ามกลางแสงสีแดงฉานและแรงสั่นสะเทือนของผืนดิน การระเบิดของเตาหลอมยาทั้งสองใบส่งผลให้ถ้ำพำนักของลู่ซิงเหยียนถูกถล่มราบเป็นหน้ากลองทันที

แม้แต่ถ้ำของเล่อเจิ้งเหยียนที่เขาเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ได้เพียงวันเดียว ก็พลอยโดนหางเลขถล่มลงมาครึ่งแถบ

ควันดำหนาทึบปกคลุมเหนือซากปรักหักพัง หินก้อนมหึมาที่ถูกแรงระเบิดอัดกระเด็นกลิ้งหลุนๆ ตกลงสู่แม่น้ำจนน้ำแตกกระจายเป็นฝอยสูงหลายเมตร

"ศิษย์... ศิษย์น้อง?" ลู่ซิงเหยียนยืนตะลึงงัน

นางจ้องมองถ้ำที่พังครืนลงมาครึ่งหนึ่งของเล่อเจิ้งเหยียนตาค้าง ปากทางเข้าถ้ำถูกดินหินถล่มปิดตายสนิท

"ระบบ 666 ตัวร้ายน้อยยังรอดอยู่ใช่ไหม...?"

"เขา... เขายังมีชีวิตอยู่ใช่ไหม? น่าจะยังรอดอยู่แหละเนอะ?"

ระบบ 666 ตอบกลับด้วยน้ำเสียงไม่มั่นใจ

"ฉันเห็นแค่ค่าความวิปลาสของเขา แต่ดูไม่ออกหรอกนะว่าเป็นหรือตาย"

"คุณนี่มันจริงๆ เลย แค่ปรุงยาสองเตาพร้อมกันยังไม่จุใจหรือไง? นึกยังไงถึงใส่สมุนไพรลงไปในแต่ละเตาตั้งสิบเท่าของปริมาณปกติ!"

ลู่ซิงเหยียนเคยทำสำเร็จในการปรุงยาสองเตาพร้อมกันมาก่อน

นั่นทำให้นางมั่นใจในตัวเองมากเกินไป

นางคิดว่าในเมื่อพลังปราณเพิ่มขึ้น ระดับการบำเพ็ญเพียรสูงขึ้น นางย่อมต้องทำได้ดียิ่งกว่าเดิม

ต่อให้มีอัตราการเกิดเม็ดยาสูงแค่ไหน แต่ละเตาก็ผลิตยาได้เพียง 20 เม็ด แม้จะเป็นระดับสุดยอดทั้งหมดก็ตาม

แต่ลู่ซิงเหยียนกำลังร้อนเงิน ตอนนี้นางจนกรอบจนเหลือหินปราณระดับสูงติดตัวแค่ก้อนเดียว จนยิ่งกว่าเล่อเจิ้งเหยียนเสียอีก

นางกะว่าจะปั๊มยาเยอะๆ ไปขายในตลาดมืดรอบหน้า

นางจึงเกิดไอเดียพิสดารขึ้นมา นั่นคือการอัดสมุนไพรลงไปสิบเท่า เพื่อหวังจะได้ยาเตาละร้อยเม็ด

ประกอบกับปกติยอดเขาเสี่ยวเหยาจะมีแค่นางกับอาจารย์เซียวชิงเกออาศัยอยู่ พอเริ่มปรุงยา ลู่ซิงเหยียนก็เข้าสู่สมาธิจดจ่อจนลืมไปเสียสนิทว่า วันนี้มีเพื่อนบ้านใหม่ชื่อเล่อเจิ้งเหยียนย้ายเข้ามาอยู่ข้างๆ แล้ว

นางคิดว่าถ้ำแถวนี้เป็นอาณาจักรของนางคนเดียว ก็เลยจัดเต็มตามแรงบันดาลใจเหมือนทุกที

ผลลัพธ์ก็คือ ไอเดียดี วัตถุดิบถึง แต่เตาหลอมรับไม่ไหว

ขอแสดงความยินดีด้วย ลู่ซิงเหยียน คุณได้รับความสำเร็จ 'ฝังพระเอกทั้งเป็น' ในนิยายรักโรแมนติก ยินดีด้วยจริงๆ เชิญกล่าวความรู้สึกหน่อยสิ

ลู่ซิงเหยียน: เอารางวัลความสำเร็จไปแลกเป็นคะแนนได้ไหม?

เล่อเจิ้งเหยียน: ...ข้ายังไม่ตายโว้ย!