บทที่ 2 ค้นจวนโหว

บทที่ 2 ค้นจวนโหว

ตู้รั่วได้ยินเสียงบ่าวรับใช้ดังมาจากนอกประตู นางจึงแอบซ่อนตัวหลังประตู แล้วเปิดประตูให้เขา

อุตส่าห์มาถึงที่แล้ว ก็อยู่ต่อเถอะน่า

บ่าวรับใช้กำลังจะยกมือขึ้นเคาะประตู ประตูก็แง้มเปิดออกกะทันหัน

ด้วยความหื่นกระหายจนหน้ามืดตามัว เขาไม่ทันได้คิดอะไร จึงผลักประตูเข้ามา เดินสำรวจไปรอบห้องอย่างระมัดระวัง พร้อมกับกระซิบรายงานเจ้านายของตน

"คุณชายรองขอรับ ฮูหยินโหวให้ไปหาขอรับ นางบอกว่า..."

ยังพูดไม่ทันจบ ตู้รั่วก็สับสันมือเข้าที่ท้ายทอยของบ่าวรับใช้ ทำให้เขาหมดสติล้มลงกับพื้นทันที

ตู้รั่วหน้าเหยเก สะบัดมือไปมา ทำไมคอหมอนี่แข็งขนาดนี้เนี่ย? เจ็บมือชะมัด

แรงของเจ้าของร่างเดิมมีไม่ถึงครึ่งของนาง การจะสับคอใครสักคนให้สลบนี่เหมือนกับการทำร้ายศัตรูได้พัน แต่ตัวเองเจ็บตัวห้าร้อยหกร้อยเลยทีเดียว

ด้วยความหงุดหงิด นางจะยอมเจ็บตัวฟรีไม่ได้ เพื่อเป็นการชดเชย นางจึงกวาดภาพวาดพู่กันจีนและของประดับตกแต่งทั้งหมดที่เห็นในห้องคุณชายรองเข้าสู่มิติเก็บของ

ยังมีหีบไม้ขนาดใหญ่อีกสองใบตรงมุมห้องที่ถูกล็อคไว้อย่างแน่นหนา นางเดาว่าต้องมีของดีอยู่ข้างในแน่ๆ จึงหยิบขวานเหล็กอันใหญ่ออกมาจากมิติ ทุบกุญแจจนพัง และพบทองคำ เงิน เครื่องประดับ และตั๋วแลกเงินจำนวนมากอยู่ภายใน

ขณะที่แอบด่าทอท่านโหวว่าเป็นขุนนางกังฉินในใจ นางก็เก็บหีบพร้อมของข้างในเข้าสู่มิติของนาง

เอาล่ะๆ ได้เวลาไปแล้ว! ก่อนไป นางใจดีลากคุณชายรองกับบ่าวรับใช้ขึ้นไปบนเตียง ถอดเสื้อตัวนอกของพวกเขาออก แล้วจัดท่าให้ทั้งสองนอนกอดกันกลม

นางคิดในใจว่า คงจะฮาน่าดูตอนพวกเขาตื่นขึ้นมาพรุ่งนี้

กลัวว่าจะมีใครมาขัดจังหวะฝันหวานของพวกเขา นางจึงใจดีล็อคประตูจากด้านในก่อนจากไป แล้วปีนหน้าต่างหนีออกมาเอง

หลังจากตู้รั่วออกจากเรือนของคุณชายรอง นางใช้เส้นทางเล็กๆ ลัดเลาะกลับไปยังเรือนของคุณหนูสาม

ยิ่งคนรู้เรื่องที่นางมาเรือนคุณชายรองน้อยเท่าไหร่ก็ยิ่งดี หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นในภายหลัง จะได้ไม่มีพยาน

การกลับไปที่เรือนของคุณหนูสามกู้เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ นางยังคงเป็นสาวใช้ของคุณหนูสามกู้ และสัญญาทาสของนางก็ยังอยู่ในมือพวกเขา

หากไม่มีสัญญาทาสฉบับนั้น นางก็จะเสียสถานะและไปไหนไม่ได้ในยุคโบราณนี้

ส่วนเรื่องของคุณชายรอง นางจะแก้ปัญหาเฉพาะหน้าไป นางจะปฏิเสธหัวชนฝา และนางเชื่อว่าด้วยสภาพของคุณชายรองในตอนนี้ เขาคงไม่กล้าเปิดปากพูดอะไรเหมือนกัน

เมื่อกลับมาถึงห้องพักสาวใช้ สาวใช้สองคนบนเตียงกำลังหลับสนิท

เห็นเครื่องนอนของเจ้าของร่างเดิมยุ่งเหยิง พวกนางต้องรื้อค้นข้าวของของนางตอนที่นางไม่อยู่แน่ๆ พนันได้เลยว่าพวกนางคิดว่านางถูกส่งตัวไปให้คุณชายรองแล้วคงไม่มีวันได้กลับมา ถึงได้กล้าทำแบบนี้

เมื่อค้นความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม นางรู้ว่าพวกนั้นไม่เจออะไรแน่นอน

เจ้าของร่างเดิมระแวงพวกนางจะขโมยเบี้ยเลี้ยงรายเดือนอยู่เสมอ ดังนั้นทุกเดือนหลังได้รับค่าจ้าง นางจะนำเงินไปฝังไว้ที่ภูเขาจำลองในสวน

เจ้าของร่างเดิมอยู่ที่จวนโหวมาสิบสองปี นอกเหนือจากส่วนหนึ่งที่พ่อแม่ของนางเอาไปในช่วงปีแรกๆ ที่เหลือก็ถูกซ่อนไว้โดยตัวนางเอง รวมแล้วเป็นเงินกว่าห้าสิบตำลึง

นางวางแผนจะใช้เงินก้อนนี้ไถ่ตัว แต่โชคร้ายที่นางต้องมาตายเพราะพิษไข้เสียก่อน

ในตอนนี้ ร่างกายของตู้รั่วยังคงรุ่มร้อนด้วยพิษไข้ เดี๋ยวร้อนเดี๋ยวหนาว นางกินยาลดไข้จากมิติเก็บของ แล้วจัดที่นอนให้เรียบร้อยอย่างเงียบเชียบ ล้มตัวลงนอน ห่มผ้า และเตรียมจะนอนหลับพักผ่อนให้เต็มอิ่ม

ทว่า ทันทีที่นางหลับตาลง จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเร่งรีบ ตามมาด้วยเสียงผู้ชายที่ดุดัน

"องครักษ์เสื้อแพรเข้าตรวจค้น! ทุกคนให้อยู่กับที่ในชุดชั้นใน ห้ามใครออกจากเรือนนี้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นฆ่าไม่ละเว้น"

ตู้รั่วที่เหนื่อยล้าแทบขาดใจ แต่เหตุการณ์กะทันหันนี้ทำให้นางตื่นเต็มตาทันที

นางลืมตาโพลง สลัดผ้าห่มออก และรีบสวมเสื้อนวมอย่างรวดเร็ว

เซียงเฉาและตู้เจวียนที่นอนอยู่ข้างๆ ก็ได้ยินเสียงและลุกขึ้นมา เซียงเฉาอุทานด้วยความตกใจ

"แย่แล้ว! ทำไมทหารทางการถึงบุกเข้ามากลางดึกแบบนี้?"

ตู้เจวียนตอบพลางสวมเสื้อผ้า "ข้าจะไปรู้ได้ไง?"

ตอนนั้นเองที่พวกนางสังเกตเห็นคนบนเตียงข้างๆ เมื่อเห็นตู้รั่ว พวกนางประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด แต่ไม่มีเวลาถามว่านางกลับมาเมื่อไหร่หรือเกิดอะไรขึ้นกับนาง

พวกนางคิดว่าไปถึงมือคุณชายรองแล้ว นางคงไม่รอดกลับมาในสภาพสมบูรณ์แน่ และแววตาเหยียดหยามก็ฉายชัดขึ้นมาแวบหนึ่ง

ตู้รั่วไม่อยากจะสนใจพวกนาง แม้จะเป็นสาวใช้เหมือนกัน แต่สองคนนี้คุ้นเคยกับการประจบสอพลอผู้มีอำนาจและเหยียบย่ำผู้อ่อนแอ มักรังแกเจ้าของร่างเดิมเพื่อเอาใจคุณหนูสามกู้อยู่บ่อยๆ

ทันใดนั้น ประตูก็ถูกถีบเปิดออก ทหารทางการหน้าตาถมึงทึงหลายนายกรูเข้ามา สวมชุดเกราะและพกดาบเล่มโตที่เอว

เมื่อเห็นผู้ชายบุกเข้ามา เซียงเฉากรีดร้องและรีบปิดบังร่างกาย

ทหารนายหนึ่งตะคอก "ห้ามพกของมีค่าติดตัว! ทุกคนออกไปยืนที่ลานบ้าน ห้ามขยับไปไหนถ้าไม่มีคำสั่ง"

เห็นทหารทางการที่ดูดุร้ายเหล่านี้ เซียงเฉาและตู้เจวียนตัวสั่นไปทั้งตัว ขาอ่อนแรงแทบยืนไม่อยู่

ตู้รั่วตายมาแล้วครั้งหนึ่ง นางจึงไม่กลัวตายอีก นางตรวจสอบอย่างใจเย็นว่านางพกของมีค่าติดตัวหรือไม่

ไม่นาน พวกนางก็ไปรวมตัวกันที่ลานบ้านด้วยความหวาดกลัว

ตู้รั่วรู้ดีแก่ใจว่าการที่องครักษ์เสื้อแพรมาเยือนจวนโหวกลางดึกพร้อมกับความวุ่นวายขนาดนี้ ต้องมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นแน่

ไม่โจรปล้น ก็ถูกค้นบ้านยึดทรัพย์

ดูจากสถานการณ์ตอนนี้แล้ว ต้องเป็นการยึดทรัพย์แน่ๆ

ตามธรรมเนียม ต้องยึดทรัพย์ก่อน แล้วค่อยจับกุมคุมขัง—นี่คือกระบวนการปกติของความตกต่ำของตระกูลขุนนาง

นางเข้าใจว่าจวนหย่งหนิงโหวคงหนีไม่พ้นเคราะห์กรรมครั้งนี้ ขั้นตอนต่อไปอาจเป็นการเนรเทศหรือประหารชีวิตทั้งตระกูล

แน่นอนว่าผลกระทบเหล่านี้ไม่เกี่ยวกับบ่าวไพร่ทาสรับใช้อย่างพวกนาง การปล่อยให้กลับบ้านเป็นไปไม่ได้ ชะตากรรมที่ดีที่สุดคือถูกขายต่อไป

ไม่นานหลังจากนั้น คุณหนูสามกู้ พร้อมด้วยสาวใช้โบตั๋นและแม่นมจู ก็ถูกทหารทางการคุมตัวออกมาจากห้อง

กลางฤดูหนาว คุณหนูสามกู้สวมเพียงชุดชั้นใน ลมหนาวทำให้นางสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้

กลางลานบ้านมีนายพลสวมชุดเกราะยืนตระหง่าน สายตากวาดมองทุกคนที่อยู่ในลาน

เขาพูดกับลูกน้องด้วยน้ำเสียงเย็นชา "คุมตัวทุกคนไปที่เรือนหน้า"

ทหารหลายนายขานรับพร้อมกัน "ขอรับ"

คุณหนูสามกู้ ผู้คุ้นเคยกับการวางท่าหยิ่งยโสและไร้เหตุผล เผชิญหน้ากับทหารทางการโดยไม่เกรงกลัวและตะโกนเสียงดัง "ที่นี่คือจวนหย่งหนิงโหว! พวกเจ้ากล้าดียังไงมาทำกิริยาหยาบคายกับคุณหนูอย่างข้า? รายงานเรื่องนี้ให้ท่านพ่อข้าทราบ เขาไม่ปล่อยพวกเจ้าไว้แน่!"

ท่าทีของนายพลยังคงมีความเคารพอยู่บ้าง "คุณหนูสามกู้ ข้าทำตามคำสั่ง โปรดอย่าทำให้ข้าลำบากใจ และรีบไปที่เรือนหน้าเถอะขอรับ"

คุณหนูสามกู้แค่นเสียงเย็นชา วางท่าหยิ่งยโส และค่อยๆ เดินไปยังเรือนหน้า

ขณะเดินผ่านเหล่าสาวใช้ นางเห็นตู้รั่วในฝูงชน ทีแรกนางประหลาดใจ จากนั้นก็จ้องมองนางอย่างดุเดือด

นางคิดในใจ "นังแพศยานี่ถูกส่งไปให้พี่รองแล้วไม่ใช่รึ? ทำไมมันถึงกลับมาเร็วขนาดนี้?"

ตู้รั่วก้มหน้าลง นิสัยของเจ้าของร่างเดิมนั้นขี้ขลาดและว่านอนสอนง่าย นางไม่กล้าสบตาคุณหนูสามกู้หรอก

ในเวลาเดียวกัน นอกจากคุณหนูสามกู้แล้ว เครื่องประดับทองและเงินอันมีค่าจากห้องของนางก็ถูกขนออกจากเรือนไปด้วย ทหารทางการกว่าสิบนายค้นห้องของคุณหนูสามและห้องของสาวใช้อย่างละเอียด

เมื่อทหารทางการหลายนายบุกเข้าไปในเรือนของคุณชายรองกู้ พวกเขาพบคุณชายรองกู้และบ่าวรับใช้ชายนอนอยู่บนเตียง ทั้งคู่ไม่สวมเสื้อผ้า มีเพียงกางเกงขายาวตัวในที่ปกปิดท่อนล่าง ภาพชายสองคนอยู่ด้วยกันชวนให้รู้สึกแปลกประหลาดไม่ว่าจะมองมุมไหน

พวกเขาเคยได้ยินมาก่อนว่าคุณชายรองแห่งจวนโหวเป็นคนมักมาก แต่ไม่คิดว่าจะนิยมไม้ป่าเดียวกันด้วย

ชายสองคนหัวเราะเบาๆ พร้อมกัน เรื่องความบันเทิงเริงรมย์ พวกคุณชายร่ำรวยเหล่านี้ช่างสรรหาจริงๆ แต่คงไม่มีโอกาสได้สนุกอีกแล้วล่ะ

ไม่นาน ชายทั้งสองก็ถูกทหารทางการลากลงจากเตียง บ่าวรับใช้ชายตื่นขึ้นและถูกคุมตัวไปที่ลานบ้านทั้งที่ยังไม่ทันได้ใส่เสื้อผ้า

เขายังงงเป็นไก่ตาแตก เขามาตามคุณชายรอง แล้วทำไมถึงเผลอหลับไปได้?

คุณชายรองกู้ยังคงหมดสติ แต่ก็ถูกทหารหิ้วปีกออกมา เขาราวกับก้อนดินโคลน ถูกมัดและหามไปยังเรือนหน้า