บทที่ 49 โล่เมฆสีฟ้า

หวังฉางซิง เก็บแผงของตนแล้วเดินตาม หวังฉางเซิง มายังแผงขายของของเด็กสาวชุดขาว เขาหยิบเตาหลอมอาวุธขึ้นมาพิจารณาดูอย่างละเอียด

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง หวังฉางซิงก็วางเตาหลอมลงและกล่าวอย่างเรียบเฉยว่า "สีลอกไปตั้งเยอะ ลวดลายบนตัวเตาก็ถลอกมีรอยขีดข่วน ไม่รู้ว่าเป็นของเก่าเอามาทำใหม่หรือเปล่า ไม่คุ้มราคา 70 หินวิญญาณหรอก 40 หินวิญญาณยังว่ามากไปเสียด้วยซ้ำ"

"40 หรือ? สหายเต๋า ท่านต่อราคาโหดเกินไปแล้ว!" ชายหนุ่มชุดฟ้ากล่าวด้วยความไม่พอใจ

"ของดีตามราคา หากเป็นเตาหลอมใหม่เอี่ยม พวกเจ้าคงไม่เรียกแค่ 70 หินวิญญาณหรอก แต่ข้าดูแล้วเตานี้ค่าแค่ 40 เท่านั้น หากไม่ตกลงก็ไม่เป็นไร ตอนมาข้าเห็นอีกสองแผงมีเตาหลอมเหมือนกัน เขาขายแค่ 35 เอง ข้าให้เจ้า 40 นี่ก็ถือว่าดีมากแล้ว" หวังฉางซิงรุกต่อ

ชายหนุ่มชุดฟ้านิ่งคิดด้วยคิ้วขมวด ครู่หนึ่งก่อนกล่าวว่า "40 น้อยเกินไป เตาหลอมนี้ท่านพ่อข้าซื้อมาตั้ง 100 หินวิญญาณ แถมยังใช้ไปไม่กี่ครั้งเอง 50 แล้วกัน ขาดตัว"

หวังฉางซิงไม่เชื่อและต่อรองกลับ "สหายเต๋า ท่านพ่อของท่านจะใช้กี่ครั้งพวกข้าไม่อาจรู้ได้ หินวิญญาณของใครก็ไม่ได้ปลิวมาตามลมเสียหน่อย เอาเป็นว่าราคาเดียว 40 ถ้าไม่ตกลงก็ตามใจ พวกข้าจะไปซื้อร้านอื่น ที่นี่มีแผงลอยตั้งเยอะแยะ ไม่ใช่มีแค่พวกเจ้าที่มีเตาหลอม"

ชายหนุ่มชุดฟ้ากัดฟันพูด "48 แล้วกัน ห้ามลดกว่านี้เด็ดขาด"

หวังฉางซิงดึงแขนหวังฉางเซิงทำท่าจะเดินจากไปพลางกล่าวว่า "ไปเถอะน้องเก้า กลับไปดูแผงนั้นกัน ข้าว่าเตาสีเงินนั่นก็ไม่เลวเหมือนกันนะ"

"45! ห้ามต่ำกว่านี้แล้ว!" ชายหนุ่มชุดฟ้าลนลานรีบตะโกนไล่หลังเมื่อเห็นทั้งคู่จะจากไป

หวังฉางซิงหยุดชะงัก หันกลับมากล่าวว่า "43 มากกว่านี้ไม่ได้แล้ว"

"ก็ได้! 43 ก็ 43" ชายหนุ่มลังเลเล็กน้อยก่อนจะตอบตกลง หากไม่ใช่เพราะเขาร้อนเงินอย่างหนัก คงไม่ยอมขายของดูต่างหน้าของบิดาเช่นนี้

เมื่อหวังฉางเซิงได้ยินดังนั้นก็ดีใจลึกๆ เพราะเขากลัวจริงๆ ว่าหวังฉางซิงจะเดินจากไปเสียก่อน เขากำลังจะจ่ายหินวิญญาณแต่ถูกหวังฉางซิงห้ามไว้ "เดี๋ยวก่อน ลองทดสอบเตาหลอมดูก่อน ไม่รู้ว่าทิ้งไว้นานแค่ไหนแล้ว จะยังใช้ได้อยู่หรือเปล่าก็ไม่รู้"

แม้เด็กสาวชุดขาวและพี่ชายจะดูไม่พอใจนัก แต่ก็ไม่กล้าปฏิเสธ หวังฉางซิงจึงส่งพลังปราณเข้าสู่เตาหลอม ทำให้มันขยายใหญ่ขึ้นจนมีขนาดราวหนึ่งเมตร หวังฉางเซิงเดินเข้าไปตรวจสอบ เมื่อมั่นใจว่าไม่มีปัญหาจึงจ่ายหินวิญญาณและเก็บเตาหลอมเข้ากระเป๋ามิติ

หวังฉางซิงยิ้มแย้มอย่างกระตือรือร้นพลางเสนอต่อ "สหายเต๋าทั้งสอง สนใจซื้อโอสถบ้างไหม? ข้ามีโอสถบำรุงปราณอยู่สองขวด เหมาะกับพวกท่านมาก โดยเฉพาะแม่นางท่านนี้ หากกินเข้าไป มีโอกาสสูงมากที่จะทะลวงเข้าสู่ขอบเขตฝึกปราณระดับห้า" เขาหยิบขวดกระเบื้องสีขาวออกมาเปิดจุก กลิ่นหอมของโอสถโชยเตะจมูกทันที

"โอสถบำรุงปราณหรือ?" เด็กสาวเริ่มสนใจและหันไปมองพี่ชาย

"ไม่ต้องหรอก พวกเราไปซื้อที่ร้านขายยาดีกว่า" ชายหนุ่มชุดฟ้าปฏิเสธทันที เพราะเขายังเคืองที่หวังฉางซิงต่อราคาอย่างโหดร้าย จึงไม่อยากอุดหนุน

หวังฉางซิงยิ้มบางๆ แล้วกล่าว "พวกเรามาจากตระกูลหวังแห่งเขาปัทมามรกต โอสถสองขวดนี้หลอมโดยนักปรุงโอสถระดับหนึ่งของตระกูลเรา รับรองคุณภาพแน่นอน ในร้านยาขายเม็ดละ 3 หินวิญญาณ ขวดหนึ่งมี 10 เม็ดก็ 30 หินวิญญาณ สองขวดก็ 60 หินวิญญาณแล้ว แต่ข้าลดให้เหลือ 59 หินวิญญาณ สนใจไหม?"

"ใครจะรู้ว่าคุณภาพดีจริงหรือเปล่า?" เด็กสาวทำปากยื่นแสดงความไม่มั่นใจ

"ง่ายมาก ท่านก็ลองซื้อไปทดสอบดูสักเม็ดสิ เม็ดละ 3 หินวิญญาณ แต่ถ้าซื้อสองขวด 59 หินวิญญาณ ประหยัดไปได้ 1 หินวิญญาณ ซึ่งพอจ่ายค่าห้องพักธรรมดาได้ตั้งเดือนหนึ่งเชียวนะ"

ชายหนุ่มเริ่มลังเล แต่ยังไม่ทันพูดอะไร เจ้าของแผงข้างๆ ก็ชิงพูดขึ้นก่อน "สองขวด 59 หรือ? ข้าเอาเอง"

"ขออภัย ข้ามีแค่สองขวดนี้เท่านั้น ต้องรอให้สหายท่านนี้ปฏิเสธก่อน ข้าถึงจะขายให้ท่านได้ ของมันมีลำดับก่อนหลัง" หวังฉางซิงตอบ

"ก็ได้! โอสถสองขวดนี้ข้าซื้อ แต่ข้าต้องขอตรวจดูคุณภาพก่อน ถ้าไม่มีปัญหาถึงจะจ่ายเงิน" ชายหนุ่มชุดฟ้าตัดสินใจ เขาหยิบมาดมและเลือกมาหนึ่งเม็ดจากทั้งหมด 20 เม็ดให้น้องสาวลองกินเพื่อทดสอบ

เด็กสาวชุดขาวกินเข้าไปแล้วรีบนั่งขัดสมาธิเพื่อโคจรพลัง ไม่นานนักนางก็ลืมตาขึ้นด้วยความดีใจ "พี่ชาย คุณภาพไม่มีปัญหาเลย" ชายหนุ่มพยักหน้าแล้วหยิบหินวิญญาณ 59 ก้อนส่งให้หวังฉางซิงอย่างแสนเสียดาย

หวังฉางซิงเก็บหินวิญญาณแล้วเดินจากไปพร้อมหวังฉางเซิงด้วยรอยยิ้มเบิกบาน

"พี่สาม ท่านเก่งจริงๆ ช่วยข้าประหยัดไปได้ตั้ง 20 กว่าหินวิญญาณ แถมยังขายโอสถได้อีก" หวังฉางเซิงกล่าวด้วยความทึ่ง

"ฮิฮิ ข้าเป็นเด็กรับใช้ที่หอธัญพืชวิญญาณ เวลาพวกผู้ฝึกฝนนอกรีตมาซื้อข้าว แค่หินวิญญาณก้อนเดียวเขายังต่อรองกันเป็นวัน นานไปข้าเลยติดนิสัยชอบเปรียบเทียบราคาและต่อรองน่ะ น้องเก้า จำไว้ว่ายิ่งเจ้าชอบของชิ้นไหน เจ้าต้องแสร้งทำเป็นไม่ชอบเข้าไว้ ถึงจะกดราคาได้ง่าย แน่นอนว่าวิธีนี้ใช้ได้ผลกับพวกผู้ฝึกฝนนอกรีตที่ร้อนเงินเท่านั้น ถ้าไปใช้ที่ร้านขายอุปกรณ์คงไม่ได้ผลหรอก" หวังฉางซิงสอนเคล็ดลับ หวังฉางเซิงพยักหน้าจดจำคำสอน

"ของข้าขายหมดแล้ว เดี๋ยวข้าเดินเป็นเพื่อนน้องเก้าเลือกซื้อของต่อ แล้วค่อยไปรวมตัวกับท่านอาหก"

หวังฉางเซิงเหลือหินวิญญาณอีก 77 ก้อน เขาตั้งใจจะซื้อวัตถุดิบเพื่อหลอมโล่

เนื่องจากอาวุธระดับต่ำหลอมยากและขายไม่ออกเท่ากับอุปกรณ์ป้องกันระดับต่ำ สิ่งที่เขาจะหลอมคือ "โล่เมฆสีฟ้า" ซึ่งต้องใช้ของเหลววิญญาณระดับหนึ่ง ไม้เมฆสีฟ้าอายุ 30 ปี และถ่านวิญญาณ เขาซื้อไม้เมฆสีฟ้า9 ท่อน ถ่านวิญญาณ 3 ชั่ง และของเหลววิญญาณ 6 ขวด รวมเป็นเงิน 72 หินวิญญาณ เหลือติดตัวเพียง 5 หินวิญญาณเท่านั้น

หลังจากได้ของครบ ทั้งคู่ก็ตรงไปยัง หอไป่กู่ ซึ่งเป็นร้านขายธัญพืชวิญญาณ ชั้นแรกเป็นของตระกูลหวัง ชั้นสองเป็นของตระกูลหลิว ด้านหลังมีเรือนพักสำหรับคนในตระกูล หวังหมิงจ้านจัดห้องพักให้ทั้งคู่ได้พักผ่อน

หวังฉางซิงหลอมอาวุธไม่เป็น จึงออกไปช่วยขายของเพื่อไม่ให้รบกวนหวังฉางเซิง ในห้องเหลือเพียงหวังฉางเซิงคนเดียว

เขาหยิบเตาหลอมและเบาะรองนั่งออกมา นั่งสมาธิเพื่อทำจิตใจให้สงบอยู่สิบห้า ก่อนจะเริ่มกระบวนการหลอม ทั้งอุ่นเตา ใส่สสาร ดับไฟ ขึ้นรูป และสลักอักขระวิญญาณ

เมื่อเทียบกับดาบเมฆสีฟ้าแล้ว เขาเชียวชาญการหลอมโล่เมฆสีฟ้ามากกว่า แม้แต่ตอนสอบเขาก็หลอมโล่เมฆสีฟ้าได้คุณภาพดีเยี่ยมถึงสองชิ้น แม้จะล้มเหลวไปสองครั้งในช่วงแรกเนื่องจากห่างเหินไปนาน แต่สุดท้ายเขาก็หลอมโล่เมฆสีฟ้าคุณภาพดีออกมาได้สำเร็จหนึ่งชิ้น ตัวโล่มีสีเขียวขจี ยาวหนึ่งเมตร กว้างสองเมตร สลักอักขระวิญญาณสายป้องกันไว้สองแนว สามารถต้านทานการโจมตีจากอุปกรณ์วิญญาณระดับกลางได้ชั่วระยะเวลาหนึ่ง