บทที่ 14 ห้าสถาบันใหญ่

บทที่ 14 ห้าสถาบันใหญ่

อาจารย์คุมสอบที่จ้องมองจางจื้อด้วยความตะลึงงันมาตลอด ชี้ไปที่ตัวเขาแล้วตะโกนบอก: "ผู้อำนวยการครับ นักเรียนคนนี้แหละเป็นคนอัญเชิญออกมา!"

วินาทีถัดมา รอบกายของจางจื้อก็คราคร่ำไปด้วยผู้คน

โลกใบเล็กที่เพิ่งเปิดใหม่กลับมีตัวตนระดับผลัดเปลี่ยนกายาดำรงอยู่ จ้าวโลกแบบนี้ไม่ต้องสืบ อัจฉริยะชัดๆ อนาคตไกลลิบลิ่วแน่นอน

การดึงนักเรียนระดับนี้เข้าโรงเรียนได้ อย่าว่าแต่อย่างอื่นเลย แค่โบนัสก็ได้กันพุงกางแล้ว

อาจารย์ที่มีความทะเยอทะยานทุกคน ย่อมอยากได้เด็กคนนี้ไปเป็นศิษย์โรงเรียนตัวเองทั้งนั้น

ผู้อำนวยการหน้าตายกวาดตามองไปรอบๆ: "นอกจากอาจารย์จาก5 สถาบันใหญ่ ที่เหลือก็อย่ามามุงให้เสียเวลาเลย"

พอได้ยินผู้อำนวยการพูดแบบนั้น หลายคนก็ถอยฉากออกไปเงียบๆ

ก็จริง อัจฉริยะระดับนี้ มีแค่5 สถาบันใหญ่เท่านั้นแหละที่มีทรัพยากรมากพอจะป้อนให้

ขืนโรงเรียนอื่นรับไป ดีไม่ดีจะไปถ่วงความเจริญของเด็กมันเปล่าๆ

เป้าหมายของจางจื้อเองก็หนีไม่พ้นหนึ่งใน5 สถาบันใหญ่เช่นกัน

5 สถาบันใหญ่ ได้แก่ โรงเรียนมัธยมฯ อวี้จางที่สาม, โรงเรียนมัธยมฯ หลินโจวที่หนึ่ง, โรงเรียนหยวนโจว, โรงเรียนสาธิตกานต้า และสถาบันอิงซาน

หลังจากใช้เวลาครึ่งชั่วโมงในห้องผู้อำนวยการ อ่านเงื่อนไขสัญญาของทั้งห้าแห่งจนครบ โรงเรียนสาธิตกานต้ากับสถาบันอิงซานถูกตัดทิ้งเป็นอันดับแรก

เงื่อนไขของโรงเรียนสาธิตกานต้ามีข้อหนึ่งระบุว่า มหาวิทยาลัยกานต้ามีสิทธิ์ในการคัดเลือกเข้าศึกษาก่อน แม้มหาวิทยาลัยกานต้าจะเป็นมหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดในถนนชิงซาน แต่ในระดับอาณาเขตเทียนซิงถือว่าธรรมดามาก ไม่ต้องพูดถึงระดับโลกหลักเลย การเอาตัวเองไปผูกติดกับมหาวิทยาลัยกานต้าตั้งแต่ตอนนี้ จะส่งผลเสียต่ออนาคต

ต้องรู้ก่อนว่าในอาณาเขตเทียนซิง มีมหาวิทยาลัยระดับท็อปของโลกหลักตั้งอยู่หลายแห่ง

ส่วนสถาบันอิงซานเป็นโรงเรียนเอกชนแบบผสมระหว่างมัธยมฯ และอุดมศึกษา เหตุผลที่ติดโผ5 สถาบันใหญ่ได้ ก็เพราะผู้ก่อตั้งโรงเรียนเป็นจ้าวโลกระดับโลกพันใบขนาดกลางขั้นปลายเพียงคนเดียวในถนนชิงซาน

การเข้าสถาบันอิงซาน ก็แทบจะเท่ากับเซ็นสัญญาเป็นทหารส่วนตัวให้กับจ้าวโลกคนนั้นไปตลอดชีวิต ซึ่งสำหรับจ้าวโลกรากหญ้าทั่วไป ถือเป็นทางเลือกที่ไม่เลว

ถ้าเขาไม่ใช่ผู้ข้ามภพ ไม่มีนิ้วทองคำ เขาอาจจะเลือกสถาบันอิงซานก็ได้

แล้วสามแห่งที่เหลือจะเลือกที่ไหนดี?

ดูเหมือน5 สถาบันใหญ่จะฮั้วกันมา รางวัลเซ็นสัญญาเหมือนกันเป๊ะ คือ การ์ดทรัพยากรสีเขียว 5 ใบ, การ์ดทรัพยากรสีขาว 20 ใบ และการ์ดสีขาวแบบเลือกได้ 5 ใบ

รางวัลพวกนี้ถือว่าสูงมาก แต่คำว่าสูงคือเมื่อเทียบกับนักเรียนคนอื่น

สำหรับนักเรียนที่โลกมีแค่ระดับสีขาว หรือระดับยอดฝีมือ รางวัลพวกนี้มหาศาลจริงๆ พวกเขาอาจต้องใช้เวลาหลายเดือนหรือเป็นปีกว่าจะย่อยทรัพยากรพวกนี้หมด

เพราะการเลื่อนระดับจากโลกจิ๋วเป็นโลกขนาดเล็กไม่ใช่เรื่องง่าย

แต่สำหรับเขาที่มีระดับสีเขียว หรือระดับผลัดเปลี่ยนกายาอยู่ในโลกแล้ว ทรัพยากรจาก5 สถาบันใหญ่พวกนี้ แค่ไม่กี่วันก็ใช้หมดเกลี้ยง

ดูเหมือน5 สถาบันใหญ่จะให้ความสำคัญกับเขา แต่ก็ไม่ได้สำคัญขนาดที่เขาคาดหวังไว้

เรื่องนี้ต้องมีตื้นลึกหนาบางที่เขาไม่รู้อยู่แน่ๆ

เฮ้อ เกิดมาจนนี่มันลำบากจริงๆ ข้อมูลข่าวสารก็น้อย ช่องว่างของข้อมูลมันน่าเจ็บใจนัก

หลังครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาหันไปถามผู้อำนวยการ: "ผู้อำนวยการครับ พอจะมีคำแนะนำไหมครับ?"

ผู้อำนวยการที่ทำหน้าตายมาตลอด ยิ้มมุมปากเล็กน้อยมองดูจางจื้อ: "ไม่พอใจเงื่อนไขสัญญาใช่ไหมล่ะ?"

"เหตุผลง่ายนิดเดียว โรงเรียนเรามันกระจอกเกินไป ยังไงก็เป็นแค่โรงเรียนประถมฯ อันดับท็อป 50 ของเขต อาจารย์แนะแนวที่ถูกส่งมาประจำที่นี่ ส่วนใหญ่ไม่มีอำนาจตัดสินใจอะไรมากนัก"

"พูดง่ายๆ ก็คือ เงื่อนไขที่ให้เจ้าดูเมื่อกี้ คือเพดานสูงสุดที่พวกเขาจะให้ได้แล้ว"

พอได้ยินผู้อำนวยการพูดแบบนั้น อาจารย์แนะแนวจาก5 สถาบันใหญ่ต่างก็ทำหน้าเลี่ยนๆ

ผู้อำนวยการไม่สนหัวอาจารย์พวกนั้น พูดต่อ: "แต่เจ้าไม่ต้องกังวล พวกเขาส่งข่าวกลับไปที่โรงเรียนแม่แล้วแน่นอน"

"จ้าวโลกที่มีระดับผลัดเปลี่ยนกายาตั้งแต่เริ่มเปิดโลก ในถนนชิงซานรุ่นหนึ่งมีไม่เกิน 3 คน บางรุ่นไม่มีเลยด้วยซ้ำ"

"เดี๋ยวทางโน้นก็คงเสนอเงื่อนไขที่เจ้าพอใจมาเองแหละ"

"ไม่ต้องรีบร้อน กลับไปพักผ่อนซะ บ่ายๆ ค่อยกลับมาใหม่"

พอได้ยินแบบนั้น จางจื้อที่กังวลอยู่ลึกๆ ก็โล่งอก

ออกจากห้องผู้อำนวยการ ระหว่างเดินผ่านสนามกีฬาก็ได้ยินรุ่นน้องหลายคนจับกลุ่มคุยกันเรื่องที่มีคนระดับผลัดเปลี่ยนกายาโผล่มาในการสอบจบการศึกษา

ข่าวนี่ไวจริงๆ แฮะ

การได้ยินคนอื่นสรรเสริญเยินยอตัวเองลับหลังนี่มัน... รู้สึกดีพิลึกแฮะ

ผู้อำนวยการบอกว่าแต่ละรุ่นมีแค่ไม่กี่คนที่เปิดโลกแล้วมีระดับผลัดเปลี่ยนกายา

นี่แค่ในระดับถนนชิงซานนะ เหนือกว่าถนนยังมีอาณาเขต เหนือกว่าอาณาเขตดูเหมือนจะมีพิภพอีก

ข้าจะลำพองใจเกินไปไม่ได้ เดี๋ยวจะกลายเป็นกบในกะลาประมาทวีรบุรุษทั่วหล้า!

หลังจากรับใบประกาศนียบัตรและใบเกรดจากฝ่ายทะเบียน จางจื้อก็แวะกลับไปที่สถานเด็กกำพร้า

ผู้อำนวยการสถานเด็กกำพร้าวัยเกือบหกสิบ พอรู้ว่าจางจื้อจะได้เข้าเรียนต่อใน5 สถาบันใหญ่ ก็ดีใจจนน้ำตาไหล พลางเช็ดตาบอกว่าวันนี้ลมแรงฝุ่นเข้าตา

เหมือนเช่นเคย เขาเล่าเรื่องโรงเรียนและเรื่องโลกใบเล็กให้น้องๆ ในบ้านฟัง

ที่ต่างไปจากเดิมคือ วันนี้จางจื้ออัญเชิญบริวารระดับยอดฝีมือและผลัดเปลี่ยนกายาจากโลกใบเล็กออกมาโชว์ให้เด็กๆ ดูด้วย

กินข้าวเที่ยงเสร็จ เขาก็ยัดตั๋วเงินหยวนทอง 10 ใบใส่มือผู้อำนวยการสถานเด็กกำพร้าเป็นค่าอาหารกลางวันตามธรรมเนียม แล้วขอตัวกลับ

ตอนจะกลับ ผู้อำนวยการสถานเด็กกำพร้ายังบ่นพึมพำว่า ก่อนหน้านี้มีเด็กอีกคนที่สอบติดโรงเรียนประถมฯ เหมือนเขา แต่หลายปีมานี้ไม่เคยกลับมาเยี่ยมเลย นับเวลาดูน่าจะถึงกำหนดเปิดโลกใบเล็กแล้วเหมือนกัน

ไม่รู้ป่านนี้เด็กคนนั้นจะเปิดโลกสำเร็จหรือเปล่าหนอ

จางจื้อยิ้มแล้วตอบกลับไป: "เขาอาจจะกำลังเรียนต่อในโรงเรียนมัธยมฯ สักแห่งก็ได้ครับ รอเขาเรียนจบกลับมา เขาคงแวะมาเยี่ยมเองแหละ"

ผู้อำนวยการสถานเด็กกำพร้าเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่เขาเคารพรักในโลกนี้ การพูดโกหกเพื่อให้คนแก่สบายใจ ไม่ถือว่าฝืนใจเขาแต่อย่างใด

การเจรจาในช่วงบ่ายยังคงมีขึ้นที่ห้องผู้อำนวยการ

ตอนเดินเข้าไป จางจื้อเห็นผู้อำนวยการกำลังปั้นหน้ายักษ์เถียงกับชายร่างใหญ่หนวดเครารุงรัง

พอเห็นจางจื้อเข้ามา ทั้งคู่ก็หยุดเถียงกัน

ชายเคราดกหันมามองจางจื้อแล้วพยักหน้าให้ด้วยรอยยิ้ม

จางจื้อนึกว่าเป็นอาจารย์แนะแนวจากโรงเรียนไหนสักแห่งที่รีบบิ่งมา ก็เลยยิ้มตอบกลับไป

ไม่นานอาจารย์จาก 3 สถาบันที่เหลือก็มาถึง

ดูเหมือนอาจารย์พวกนี้จะระแวงกันเอง ไม่มีใครยอมเปิดไพ่เสนอเงื่อนไขเป็นคนแรก

ตอนนั้นเอง ชายเคราดกก็หัวเราะลั่น: "พวกโรงเรียนบ้านนอกนี่มันขี้เหนียวกันซะจริง"

เขาหันมาพูดกับจางจื้อ: "ขอแนะนำตัวหน่อย ข้ามาจากสำนักศึกษาเจ็ดมังกร แห่งเมืองเจ็ดมังกร"

แม้จางจื้อจะไม่เคยออกจากเมืองอี๋ แต่ชื่อเสียงของเมืองเจ็ดมังกรนั้นดังก้องหูเขามานานแล้ว

ถนนชิงซานสังกัดอยู่ภายใต้อาณาเขตเทียนซิง และเมืองหลวงของอาณาเขตเทียนซิงทั้งหมด ก็คือเมืองเจ็ดมังกร

(จบบท)