บทที่ 48 เก็บไว้ให้ป่าป๊ากิน
บทที่ 48 เก็บไว้ให้ป่าป๊ากิน
บทที่ 48 เก็บไว้ให้ป่าป๊ากิน
“คงเป็นไปไม่ได้แล้วมั้งพี่!” เอ้อจวินจื่ออ้าปากค้าง
แค่นี้เขาก็พอใจมากแล้ว
หลี่รุ่ยนั่งลงบนก้อนหินใหญ่ “พักสักเดี๋ยว แล้วค่อยลุยต่อ”
เอ้อจวินจื่อนั่งลงข้างๆ ล้วงบุหรี่ออกมาตามความเคยชิน เตรียมจะยื่นให้หลี่รุ่ย
“เฮ้อ... ลืมไปว่าพี่เลิกบุหรี่แล้ว” เอ้อจวินจื่อหัวเราะแห้งๆ
“หิวหรือยัง? เอ้า รับไป” หลี่รุ่ยล้วงไข่ต้มออกมาสองฟอง จากกระเป๋าเสื้อ เป็นไข่ไก่ฟองหนึ่ง ไข่เค็มฟองหนึ่ง “ถ้าอยากกินอะไรที่มีรสมีชาติหน่อย ก็เอาไข่เค็มไป”
ไข่ต้มพวกนี้ ซูเซียงยวี่เมียรักยัดใส่กระเป๋าให้เขามา
เอ้อจวินจื่อรีบคว้าไข่เค็มไปทันที ยิ้มแฉ่ง “พี่รุ่ย งั้นผมไม่เกรงใจนะ”
หาของทะเลมันใช้พลังงานเยอะ
ตอนนี้เขาเริ่มหิวไส้กิ่วแล้ว
เอ้อจวินจื่อเพิ่งจะแกะเปลือกไข่เค็ม หลี่รุ่ยก็พูดขึ้นมาลอยๆ ว่า “คืนนี้ดวงซวยชะมัด ไม่เจอของดีๆ เลยสักอย่าง”
เอ้อจวินจื่องงเป็นไก่ตาแตก
“พี่รุ่ย...” เอ้อจวินจื่อเพิ่งจะอ้าปากถาม ก็เห็นหลี่รุ่ยขยิบตาให้รัวๆ
เกิดอะไรขึ้นวะ!
เอ้อจวินจื่อยิ่งงงหนักเข้าไปอีก
“ข้างหลังมีคนแอบตามมา” หลี่รุ่ยกระซิบข้างหูเอ้อจวินจื่อเบาๆ
พอได้ยินแบบนั้น เอ้อจวินจื่อก็เข้าใจเจตนาของลูกพี่ทันที
เขารีบรับมุก “นั่นสิพี่! คืนนี้ดวงเรากุดจริงๆ ได้แค่หอยมะระไม่กี่ตัว รู้งี้เมื่อกี้เราน่าจะอยู่เก็บหอยตรงโน้นให้หมดดีกว่า”
สิ้นเสียงเอ้อจวินจื่อ เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของเฉินสยงก็ดังลอยมาแต่ไกล
“หลี่รุ่ย คืนนี้ดวงตกเหรอจ๊ะ?”
“ฉันเพิ่งจับปูทะเลตัวเบ้อเริ่มได้ตั้งหลายตัว แต่ละตัวอ้วนๆ ทั้งนั้น”
“เรื่องหาของทะเลน่ะ ฉันคือมืออาชีพ ส่วนแกมันแค่มือสมัครเล่น”
“ดวงน่ะ มันไม่อยู่กับแกตลอดไปหรอก”
เฉินสยงพูดด้วยความสะใจ
สันดานคนก็เป็นแบบนี้แหละ
คู่แข่งมักไม่อยากเห็นเราได้ดีกว่าตัวเอง
“เอ้อจวินจื่อ ไปดูที่อื่นกันเถอะ ‘มาเสียเที่ยว ’ แบบนี้ น่าขายหน้าแย่” หลี่รุ่ยกระโดดลงจากหิน คว้าถังเดินนำหน้าไป
เอ้อจวินจื่อก็เล่นตามน้ำ
เขากระโดดลงจากหิน หิ้วถังเดินตามหลี่รุ่ยไปติดๆ
“หลี่รุ่ย อย่าเพิ่งรีบไปสิ! มาดูปูทะเลในถังฉันก่อน ตัวตั้งสามสี่จินแน่ะ!” เฉินสยงได้ยินหลี่รุ่ยหลุดคำว่า ‘มาเสียเที่ยว’ ก็ยิ้มหน้าบานเป็นดอกเบญจมาศบานแฉ่ง
หลี่รุ่ยกับเอ้อจวินจื่อเดินลิ่วไม่เหลียวหลัง
เห็นแบบนั้น เฉินสยงก็หรี่ตามอง แค่นเสียงฮึ “หลี่รุ่ย ไอ้เด็กเมื่อวานซืน เมื่อก่อนทำเป็นเก่ง สองวันก่อนดวงดีหน่อยทำเป็นอวด วันนี้ไปไม่เป็นแล้วสิมึง!”
ที่เขาถ่อมาถึงนี่ ก็เพื่อจะมาดูว่าหลี่รุ่ยกับเอ้อจวินจื่อหาของได้เยอะไหม
ถ้าสองคนนั้นได้ของดี เขาจะหน้าด้านตามติดเป็นปลิงเลย
ทะเลไม่ใช่ของใคร
ต่อให้เขาเดินตามต้อยๆ หลี่รุ่ยกับเอ้อจวินจื่อก็ทำอะไรเขาไม่ได้
“เฉินสยง คืนนี้หลี่รุ่ยดวงเป็นไงบ้าง?” สวีหลานจือร่างท้วมวิ่งกระหืดกระหอบตามมาถาม
สองวันที่ผ่านมา หลี่รุ่ยหาเงินได้เป็นกอบเป็นกำ ทำเอานางอิจฉาตาร้อนผ่าว
คืนนี้ที่นางลงทุนมาหาของทะเล ก็กะจะมาเกาะหลี่รุ่ยกินนี่แหละ
“มันกับไอ้เอ้อจวินจื่อได้แค่หอยมะระกระจอกๆ” เฉินสยงตอบด้วยความดูแคลน
“ได้แค่หอยมะระเหรอ?” สวีหลานจืออึ้งไปนิดหนึ่ง ก่อนจะยิ้มกว้าง “ว่าแล้วเชียว ดวงคนก็เหมือนฮวงจุ้ย มันต้องหมุนเวียนเปลี่ยนไปเรื่อยๆ”
พอรู้ว่าหลี่รุ่ยกับเอ้อจวินจื่อได้แค่หอยมะระ สวีหลานจือก็ดีใจจนเนื้อเต้น
……
ในขณะเดียวกัน หลี่รุ่ยและเอ้อจวินจื่อเดินทิ้งระยะห่างออกมาได้ไกลพอสมควรแล้ว จึงผ่อนฝีเท้าลง
เอ้อจวินจื่อเบ้ปาก “เชี่ย! คนอะไรวะ พี่รุ่ย เมื่อกี้พอไอ้เฉินสยงรู้ว่าเราได้แค่หอยมะระ ปากมันฉีกถึงรูหูเลย”
หลี่รุ่ยไม่ยี่หระ
“นี่แหละสันดานเสียของมนุษย์ กลัวคนอื่นมี สมน้ำหน้าคนอื่นจน”
“ช่างหัวมันเถอะ”
เอ้อจวินจื่อฟังแล้วก็พยักหน้า
“พี่รุ่ย เมื่อกี้ผมอยากจะเอาของในถังอวดหน้ามันจริงๆ” เอ้อจวินจื่อยังเคืองไม่หาย
ถ้าเมื่อกี้เฉินสยงได้เห็นของในถังพวกเขาสองคน รับรองหน้าเขียวยิ่งกว่ามะระแน่
หลี่รุ่ยเตือนสติ “เอ้อจวินจื่อ ห้ามทำแบบนั้นเด็ดขาด ‘รวยเงียบๆ’ ถึงจะยั่งยืน ถ้าเมื่อกี้แกอวดของ เฉินสยงกับเมียมันต้องตามติดเราเป็นวิญญาณอาฆาตแน่”
“ขืนเราไปเจอของดีอีก พวกมันต้องมาแย่งส่วนแบ่งเราชัวร์”
เอ้อจวินจื่อมองหลี่รุ่ย แล้วยิ้มเผล่ “‘ห้ามยิง เดินเข้าหมู่บ้านเงียบๆ’ (สำนวนจากหนังสงคราม: ลอบเข้าโจมตีเงียบๆ) ใช่ไหมพี่”
หลี่รุ่ยยิ้มมุมปาก “เลิกไร้สาระได้แล้ว”
ในขณะเดียวกัน ที่ท้ายหมู่บ้านซิ่งฝู บ้านหลี่รุ่ยเปิดไฟสว่างไสว
ซูเซียงยวี่นั่งอยู่ที่หน้าประตูบ้าน สายตามองออกไปที่ถนน
เธอเฝ้ารอให้หลี่รุ่ยกลับมาไวๆ
สามีออกไปทำงานกลางทะเล เธอก็อดห่วงไม่ได้
ตึก ตึก ตึก...
ตอนนั้นเอง กั่วกัวก็วิ่งตึกตึกตึกเข้ามาซุกในอ้อมกอดของซูเซียงยวี่
“หม่าม้า เพื่อนหนูให้ลูกอมกระต่ายขาวมาด้วย ของหม่าม้าเม็ดนึง ของป่าป๊าเม็ดนึง” กั่วกัวพูดไป แกะห่อลูกอมไป
ซูเซียงยวี่ก้มลงมอง
กั่วกัวแกะเปลือกสีขาวลายกระต่ายออกเรียบร้อยแล้ว
“หม่าม้า อ้าปากค่า” กั่วกัวสั่งเสียงใส
ซูเซียงยวี่ยิ้มหวาน
“อ้า...”
วินาทีถัดมา ซูเซียงยวี่ก็อ้าปากรับลูกอมด้วยความสุขใจ
กั่วกัวยัดลูกอมเข้าปากแม่
“หม่าม้า อีกเม็ดนึง กั่วกัวกินไม่ได้ หม่าม้าก็กินไม่ได้ กั่วกัวจะเก็บไว้ให้ป่าป๊ากิน” กั่วกัวพูดพลางยัดลูกอมกระต่ายขาวอีกเม็ดใส่ในกระเป๋าเอี๊ยมที่หน้าอก
“กั่วกัวน่ารักที่สุดเลยลูก” ซูเซียงยวี่กอดลูกสาวแน่น
กั่วกัวเงยหน้าสบตาแม่ พูดเจื้อยแจ้ว “หม่าม้า คุณครูบอกว่าเด็กดีต้องรู้จักแบ่งปัน กั่วกัวมีของอร่อย ก็ต้องแบ่งให้หม่าม้ากับป่าป๊า”
ซูเซียงยวี่ยิ้มสอนลูก “ต้องแบ่งให้เพื่อนๆ ด้วยนะลูก พรุ่งนี้เช้าแม่จะเอาขนมข้าวอบกรอบ ใส่กระเป๋าไปให้ หนูไปถึงโรงเรียนแล้ว อย่าลืมแบ่งเพื่อนๆ กินนะ เข้าใจไหมคะ?”
มีให้มีรับ
ความสัมพันธ์ถึงจะยั่งยืน
เธอต้องปลูกฝังเรื่องนี้ให้กั่วกัวตั้งแต่เด็ก
“เข้าใจค่า” กั่วกัวพยักหน้าหงึกๆ
“เซียงยวี่ เจ้ารองยังไม่กลับมาอีกเหรอลูก!” พอสิ้นเสียงกั่วกัว หลี่ฟางกับหลี่ต้าฟู่ก็เดินเข้ามาในลานบ้าน
สองตายายมาดึกขนาดนี้ ก็เพื่อจะมาช่วยคัดแยกของทะเลนั่นแหละ
ซูเซียงยวี่อุ้มกั่วกัวเดินเข้าไปต้อนรับ “หลี่รุ่ยกับเอ้อจวินจื่อยังไม่กลับมาเลยค่ะ พ่อกับแม่มาทำไมดึกดื่นป่านนี้คะเนี่ย?”
“คุณย่า! คุณปู่!” กั่วกัวโบกมือน้อยๆ ทักทาย
“กั่วกัวหลานรัก ปู่คิดถึงหนูจะแย่” หลี่ต้าฟู่ปกติเป็นคนหน้าดุไม่ค่อยยิ้ม แต่พอเห็นหลานสาว รอยยิ้มก็ผุดขึ้นจนหน้ายับย่น
หลี่ฟางยิ้มตอบ “แม่กับพ่อแก่แล้ว กลางคืนนอนไม่ค่อยหลับ เลยกะว่าจะมาช่วยพวกแกคัดของน่ะลูก”
นางเป็นคนอยู่นิ่งไม่เป็น
อยากจะหาอะไรทำช่วยลูกช่วยหลานเสมอ
ผ่านไปสักพัก หนังตาของกั่วกัวเริ่มจะปิด
ซูเซียงยวี่กระซิบข้างหูลูกสาว “นอนเถอะลูก”
กั่วกัวตาปรือ ปากพึมพำ “กั่วกัวไม่นอน... กั่วกัวจะรอป่าป๊า... ป่าป๊ากลับมา... กั่วกัวจะป้อนลูกอมป่าป๊าด้วยตัวเอง...”