บทที่ 36 ฆาตกรบ้ากาม

โกลบอลเกม ภาค 1: ได้รับการสนับสนุนโดยความลึกลับ

บทที่ 36 ฆาตกรบ้ากาม

.

ซูฉางซิงดึงชายคนนั้นให้หยุดอย่างแรง

จูเหวินหวู่รู้สึกเจ็บไหล่ เมื่อหันไปดูก็พบกับคนสวมหน้ากากอยู่ตรงหน้า เขารู้สึกว่าตัวเองใกล้ถึงจุดจบแล้ว จึงแสดงรอยยิ้มแข็งทื่อ และทำใจดีสู้เสือ “ฮะ มีเรื่องอะไรเหรอ?”

ซูฉางซิงตะคอกใส่อย่างเย็นชาและพูดขึ้นอย่างชั่วร้าย “นายคิดว่าไงล่ะ?”

หน้ากากของซูฉางซิงทำมาจากเศษผ้าที่ฉีกมาจากเสื้อของซุนปั๋วซ่ง ซึ่งยังมีเลือดติดอยู่

จูเหวินหวู่ร้องออกมาทันที “พี่ใหญ่นักฆ่า บ้านผมมีผู้เฒ่าและเด็กน้อยที่ต้องเลี้ยงดู อย่าฆ่าผมเลย”

ซูฉางซิงดูแปลกใจเล็กน้อย เพราะจูเหวินหวู่ดูมีอายุไม่เกิน 20 ปีเท่านั้น เขาจึงถามว่า “นายมีลูกตั้งแต่ยังเด็กเลยเหรอ?”

จูเหวินหวู่หัวเราะแห้งๆ “เป็นน้องสาวของผม เธออายุไม่กี่ปีเอง เธออยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีผม”

ซูฉางซิงถามด้วยความสงสัย “น้องสาวของนายถูกส่งมาอยู่ที่เดียวกันเหรอ?”

ฆาตกรบ้ากาม?

จูเหวินหวู่ตื่นตัวทันที และพูดขึ้นด้วยสีหน้าท่าทางดุร้าย “แม้ต้องตาย ฉันจะไม่ทรยศน้องสาวของฉัน”

“…...”

กล้ามเนื้อมุมปากของซูฉางซิงกระตุกเล็กน้อย เขาอยากใช้มีดสับชายคนนี้จริงๆ จู่ๆ เขาก็กลายเป็นฆาตกร แล้วจากฆาตกรธรรมดาก็กลายมาเป็นฆาตกรบ้ากามอย่างอธิบายไม่ได้ เขาหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดขึ้นว่า:

“หุบปากซะ”

ช่วงเวลานี้จูเหวินหวู่หยุดพูดแล้ว และจ้องมองซูฉางซิงอย่างว่างเปล่า

ซูฉางซิงมองดูท่าทีของจูเหวินหวู่ แล้วพยักหน้า “ก่อนอื่นลบโพสต์ที่นายเพิ่งโพสต์ซะ”

จูเหวินหวู่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างเด็ดเดี่ยวและลบโพสต์อย่างไม่ลังเล แล้วถามขึ้นว่า “แล้วไงต่อ?”

เขารู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย และมองเห็นความหวังริบหรี่ที่จะมีชีวิตรอด

ซูฉางซิงคิดอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะพูดว่า “งั้นก็โพสต์อีกโพสต์”

“หะ?” จูเหวินหวู่สับสนเล็กน้อย ไม่รู้ว่าคนๆนี้ต้องการจะทำอะไร

“ฉันจะบอกให้นายพิมพ์”

หลังจากนั้นไม่นานจูเหวินหวู่ก็เผยแพร่โพสต์อันใหม่

เสี่ยวซิน: ทุกคน เมื่อกี้ฉันเข้าใจผิดไปเอง ชายคนนั้นไม่ใช่ฆาตกร แต่เป็นคนดี เขาไม่เพียงช่วยฉันกำจัดซอมบี้เท่านั้น เขายังให้อาหารฉันด้วย

ซูฉางซิงมองโพสต์แล้วพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ และคิดว่าชื่อเสียงของเขาน่าจะดีขึ้นด้วยวิธีนี้ จากนั้นเขาก็มองไปที่จูเหวินหวู่อย่างดุเดือด และขู่ว่า:

“นายไม่ควรเปลี่ยนแปลงโพสต์นี้ แล้วอย่าโพสต์เรื่องของฉันอีก นายต้องรู้ว่า ฉันไม่ใช่แค่ฆาตกร แต่ยังเป็นฆาตกรบ้ากามด้วย”

จูเหวินหวู่อดใจสั่นสะท้านไม่ได้ เขาฝืนยิ้มและพูดว่า “ได้ ได้ ผมไปได้หรือยัง? มีอะไรต้องทำอีกไหม?”

“อืม ไปเถอะ”

ซูฉางซิงโบกมือ

พอได้รับอนุญาต จูเหวินหวู่ก็ค่อยๆเดินไปที่มุมถนนทีละก้าวๆ เขาไม่รู้ว่าฆาตกรปล่อยเขาไปจริงหรือหลอก

พวกฆาตกรในหนังมักชอบเล่นกับเหยื่อ พูดง่ายๆก็คือ ฆาตกรดูเหมือนจะป่วยทางจิต พฤติกรรมทางจิตของพวกเขายากจะเข้าใจ วินาทีหนึ่งอาจตัดสินใจปล่อยเขาไป แต่ในวินาทีถัดไปก็อาจต้องการฆ่าเขาอีกครั้ง

หลังจากผ่านหัวมุมถนน เขาก็รีบเร่งสปีดวิ่งไปข้างหน้าทันที เขาวิ่งไปจนไกลก่อนที่จะหยุด แล้วเปิดโทรศัพท์ดูโพสต์เมื่อกี้ ซึ่งมีการตอบกลับเป็นพัน

ตอบกลับ 1: ท่านครับ ถ้าท่านถูกบังคับให้กระพริบตา

ตอบกลับ 2: ฉันไม่เชื่อ อย่ามาโกหก

ตอบกลับ 3: เจ้าของกระทู้ร่วมมือกับฆาตกรแล้ว ทุกคนระวังตัวด้วย

……

จูเหวินหวู่ต้องการตอบกลับ เขาลังเลอยู่ชั่วครู่ก่อนจะหยุดตัวเอง คำพูดของคนเมื่อกี้ยังคงก้องอยู่ในหู ไม่จำเป็นต้องเสี่ยงชีวิตเพื่อแสร้งทำเป็นเข้มแข็ง เขาไม่ใช่ตัวคนเดียว เขายังมีน้องสาว

ดูท่าทางแล้ว เป็นไปได้ว่าคนเมื่อกี้จะไม่ใช่ฆาตกร ถ้าเป็นจริงเขาคงตายไปนานแล้ว แม้โพสต์นี้จะเกินจริงไปหน่อย เพราะเขาไม่ได้รับอาหารมาจริงๆ แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาใหญ่

ซูฉางซิงมองคำตอบใต้โพสต์ แล้วถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ เรื่องนี้เริ่มมืดมนขึ้นเรื่อยๆ เอาวะ ฆาตกรก็ฆาตกร ต่อไปเมื่อเปลี่ยนรูปลักษณ์ เขาก็สามารถกลับมาเป็นคนดีได้อีกครั้ง

เขาบุกเข้าไปในร้านค้าตามรายทาง และกำจัดซอมบี้เป็นครั้งคราว แต่ก็ยังไม่ได้แผนที่มา อย่างไรก็ตาม เขากลับค้นพบของอื่นๆมากมาย อย่างเช่นบิสกิต 4 ถุง บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป 3 ห่อ เนื้อแห้ง 1 ถุง อาหารกระป๋อง 1 กระป๋อง และน้ำดื่ม 1 ขวด

ตอนนี้ใกล้จะค่ำแล้ว แสงแดดที่สาดส่องถนนเป็นสีทอง และรอยแสยะยิ้มของซอมบี้ก็ดูเชื่องมาก

ซูฉางซิงหันหลังกลับและวิ่งกลับไป เพื่อกลับไปยังร้านค้าลึกลับ A01713 แลกเปลี่ยนบัฟเพิ่มความเร็วในร้านค้าลึกลับคืนนี้

(ผู้แปล – เปลี่ยนจาก A0173 เป็น A01713 ตามผู้แต่ง)

เขามาถึงถนนถัดจากร้านค้าลึกลับ A01713 และสับหัวซอมบี้ตัวสุดท้ายที่ไล่ตามมาภายในมีดเดียว มันคำรามลั่นและล้มลงกับพื้น

ตลอดทั้งวันเขาสับฆ่าซอมบี้ไปแล้ว 80-90 ตัว ตอนนี้แขนของเขาเจ็บปวด ง่ามนิ้วหัวแม่มือก็บวมแดง

แม้ว่าการฆ่าซอมบี้จะไม่ต้องใช้ความพยายามมากนัก แต่การฆ่าซอมบี้เกือบร้อยตัวนั้น มือและแขนย่อมถึงขีดจำกัด

ซูฉางซิงยืนพิงกำแพงข้างถนน ผ่อนคลายแขน และสังเกตสภาพแวดล้อมโดยรอบ ในขณะมองหาสถานที่งีบหลับ เพื่อฟื้นคืนเลือด เตรียมพร้อมสำหรับการดำเนินการในคืนนี้

เขามองไปรอบๆ และพบตำแหน่งที่เหมาะสมบนชั้นสามเหนือร้านขายเสื้อผ้า มุมมองจากตำแหน่งนี้ดีมาก สามารถมองเห็นท้องถนนและสถานที่ใกล้เคียงกับร้านค้าลึกลับ A01713 ซึ่งสะดวกสำหรับการเคลื่อนไหว

ซูฉางซิงปีนขึ้นไปบนห้องจากผนังด้านนอกอย่างรวดเร็ว มีกลิ่นเน่าเหม็นคลุ้งในอากาศ ประตูปิดสนิท ไม่มีซอมบี้ แต่มีซากศพนอนอยู่ รอบๆมีขวดและกระป๋องอยู่เกลื่อน

“อดตาย? โชคดีที่ไม่กลายเป็นซอมบี้”

มันเป็นเรื่องยากที่จะกำจัดซากศพ ซูฉางซิงจึงมานั่งพิงผนังอีกด้านของห้อง แล้วแลกเปลี่ยนขนมปัง 3 ก้อนกับน้ำ 5 ขวดมาจากร้านค้าคะแนนส่วนลด เพื่อหลีกเลี่ยงการล้างสิ่งที่ยังเหลืออยู่ทิ้งไปจากรีเฟรชของร้านค้า

ตอนนี้เป็นเวลา 17.40 น. และร้านค้าคะแนนส่วนลดจะรีเฟรชเวลา 18.30 น.

ซูฉางซิงต้องการขายอาหารและน้ำบางส่วน แต่เขาต้องรอจนกว่าร้านค้าคะแนนส่วนลดจะรีเฟรช เพื่อป้องกัน หากหลังจากการรีเฟรชของร้านค้าแล้ว ไม่มีอาหารและน้ำดื่มให้แลกเปลี่ยนอีก

ถ้าไม่มีน้ำและอาหารให้แลกเปลี่ยนอีกจริงๆ เขาจะไม่ขายสิ่งเหล่านี้ แต่จะหาที่เก็บพวกมันแทน

แต่ถ้ารีเฟรชแล้วยังมีน้ำและอาหารให้แลกเปลี่ยนต่อไป เขาจะขายอาหารและน้ำดื่มบางส่วนที่มีออกไปอย่างแน่นอน การแบกสิ่งต่างๆไว้บนร่างกายมากเกินไปจะส่งผลต่อการเคลื่อนไหวของเขา

ซูฉางซิงกางถุงนอนลงบนพื้น วางแผนที่จะงีบหลับสักพัก บางทีอาจเป็นเพราะความเหนื่อยล้า เพียงแค่ล้มตัวลงนอน เขาก็ผล็อยหลับไป

ติ๊ดติ๊ดติ๊ด~

ซูฉางซิงค่อยๆลืมตาตื่น จากเสียงนาฬิกาปลุกบนโทรศัพท์มือถือ ขณะนี้เป็นเวลา 18.28 น. ท้องฟ้านอกหน้าต่างมืดลงแล้ว หลังจากงีบหลับไป 40 นาที เขารู้สึกสดชื่นขึ้นมาก ความเหนื่อยล้าตลอดวัน ทั้งหมดหายไป

ในขณะชื่นชมกับความมีประโยชน์ของความสามารถในการฟื้นคืนเลือดจากการนอนหลับ ซูฉางซิงก็เปิดโทรศัพท์จ้องมองไปยังอินเทอร์เฟซร้านค้าคะแนนส่วนลดที่ว่างเปล่า รอการรีเฟรช

สิ่งของในร้านค้าคะแนนส่วนลดดีกว่าของในร้านค้าลึกลับมากกว่าหนึ่งเท่า ตัวอย่างเช่น ยาเสริมความแข็งแกร่งทางกายภาพ ระดับล้ำค่า ซึ่งเสริมสร้างความแข็งแกร่งให้กับร่างกายอย่างครอบคลุม

18.30 น.

ปรากฏผลิตภัณฑ์จำนวนมากขึ้นบนอินเทอร์เฟซที่ว่างเปล่าในชั่วพริบตา และมีประเภทที่หลากหลายมากกว่าเดิม