บทที่ 28 กระโดดข้ามดาดฟ้า

โกลบอลเกม ภาค 1: ได้รับการสนับสนุนโดยความลึกลับ

บทที่ 28 กระโดดข้ามดาดฟ้า

.

“นี่ล่อพวกมันเอาไว้เพื่อจัดการฉันเหรอ?”

ซูฉางซิงสังเกตเห็นว่ากลุ่มคนเหล่านั้นไม่ได้ไปไหนไกล แต่พวกเขาอยู่ที่อาคารหลังถัดไป เป็นผลให้มีซอมบี้ออกันอยู่บนถนน

เสียงคำรามระเบิดก้องขึ้นรอบตัว ดวงตาสีแดงเข้มคู่โตสั่นไหวในความมืด แล้วฝูงซอมบี้ก็เข้ามารุมล้อมซูฉางซิง

ซูฉางซิงรู้ว่าไม่มีทางที่จะวิ่งหนีออกไปได้ เขาตัดสินใจอย่างรวดเร็ว เหยียบเท้าซ้ายไปบนกำแพง ใช้มือขวาจับป้ายเหล็กที่อยู่เหนือขึ้นไปของร้านข้างๆ แล้วปีนขึ้นไปตามกำแพงอิฐสีแดง

ซอมบี้ที่อยู่ข้างล่างรีบวิ่งเข้ามาอย่างไร้จุดหมาย พวกมันปีนขึ้นมาไม่ได้ จึงได้แต่ส่งเสียงคำรามอย่างช่วยไม่ได้อยู่ด้านล่าง

แล้วซูฉางซิงก็ค้นพบว่าร้านค้าลึกลับเป็นเพียงชั้นของแสงและเงา ร้านดั้งเดิมที่อยู่ที่นี่ไม่ได้หายไปไหน เพียงแต่มีชั้นของแสงและเงาปกคลุมอยู่เท่านั้น

“งั้นที่นี่ก็เป็นแค่จุดเทเลพอร์ต ร้านค้าลึกลับจริงๆอยู่ที่อื่น”

สิ่งนี้ไม่ได้แตกต่างไปจากที่ซูฉางซิงคาดเดาไว้ก่อนหน้านี้มากนัก สิ่งที่เรียกว่าร้านค้าลึกลับนี้เป็นการแทรกแซงของเกมโลกาวินาศ

ชั้นหนึ่ง, ชั้นสอง, ชั้นสาม…

ซูฉางซิงกังวลว่าจะยังไม่สูงพอ และซอมบี้เหล่านี้อาจตามขึ้นบันไดมาได้ เขาจึงปีนไปจนถึงชั้นหกก่อนที่จะหยุด จากนั้นก็ใช้มีดเหล็กงัดหน้าต่างแล้วปีนเข้าไป

พอเข้าไปได้ เขาก็เห็นซอมบี้สองตัวร้องคำรามและพุ่งเข้ามา

“ช่างเป็นวิญญาณตามติดเสียจริงๆ”

ซูฉางซิงสบถเสียงดัง รีบยกมีดเหล็กในมือขึ้นฟันเข้าใส่ซอมบี้ตัวที่อยู่ใกล้ที่สุด ในขณะเดียวกันก็ขยับไปด้านข้างเพื่อหลบการโจมตีของซอมบี้อีกตัว

มีดเหล็กเฉือนเข้าที่หน้าผากของซอมบี้ พร้อมกับเสียงแตกของหัวกะโหลก

จากนั้นเขาก็หันไปหาซอมบี้ตัวที่เหลือ มันอยู่ในตำแหน่งที่ซูฉางซิงอยู่ก่อนหน้านี้ แล้วซูฉางซิงก็เตะใส่ซอมบี้ตัวนั้น จนมันกระเด็นออกไปนอกหน้าต่าง

“มันยังไม่ตายแน่ๆ”

ซูฉางซิงชำเลืองมองโทรศัพท์ที่ยังไม่มีการแจ้งเตือนการสังหาร การตกลงมาจากชั้นหกยังไม่เพียงพอที่จะฆ่าซอมบี้ เว้นแต่จะสูงกว่านี้ แรงกระแทกจากการตกถึงจะเพียงพอที่จะทำลายสมองของซอมบี้

ซูฉางซิงดื่มน้ำและพักผ่อนอย่างเงียบๆไปนานกว่า 10 นาที ในขณะฟังเสียงคำรามที่ดังก้องไปด้วย

เขารู้ว่าคนเหล่านั้นถูกปิดล้อมอยู่ในอาคารหลังถัดไป

ในเวลาเดียวกันอู๋เหวินปี้ได้นำคนเข้าปิดกั้นประตูชั้นดาดฟ้า เขากวัดแกว่งอาวุธอย่างต่อเนื่องเพื่อต้านทานการบุกเข้ามาของซอมบี้

พลังการต่อสู้ของอู๋เหวินปี้นั้นน่าทึ่งมาก ทุกการโจมตีเจาะเข้าใส่หน้าผาของซอมบี้อย่างแม่นยำ และความถี่ของการโจมตีก็รวดเร็วมาก

ภายในระยะเวลาสั้นๆ พวกเขาปิดกั้นกระแสซอมบี้และฆ่าซอมบี้ทุกตัวที่เข้ามา จนซากศพซอมบี้กองทับกันอยู่เต็มหน้าประตูดาดฟ้า

แต่ซอมบี้มีจำนวนมากเกินไป เมื่อเวลาผ่านไปบางคนก็เริ่มหมดแรง

ชายท่าทางอ่อนแรงที่ถือประแจ โจมตีซอมบี้ที่พุ่งเข้ามาด้วยแรงทั้งหมดที่มี ส่วนคนอื่นๆก็ล่าถอยไปด้านหลัง ทำให้ซอมบี้หลั่งไหลเข้ามามากขึ้น

สิบกว่านาทีให้หลัง อู๋เหวินปี้ก็ได้ยินเสียงกรีดร้อง และเห็นหวังหู่ที่สวมชุดหนังเนื้อหนาล้มลงท่ามกลางฝูงซอมบี้ ชุดหนังเนื้อหนาของเขาไม่สามารถหยุดยั้งฟันและกรงเล็บของซอมบี้ได้

ทุกคนมีสีหน้าหวาดกลัว เมื่อมีคนที่หนึ่งตายก็หมายถึงว่าจะมีคนที่สองตาย พวกเขาทั้งหมดเริ่มล่าถอย ซึ่งทำให้มีซอมบี้จำนวนมากวิ่งเข้ามาในที่หลบภัยแห่งนี้

ความกังวลปรากฏขึ้นบนใบหน้าของอู๋เหวินปี้ เขาตะโกนขึ้นว่า “อย่าถอย จำนวนซอมบี้เริ่มลดลงแล้ว เราสามารถชนะได้”

การเคลื่อนไหวของมือเร่งเร็วขึ้นเล็กน้อย จนร่างกายของเขาเต็มไปด้วยเลือดสีดำ

เมื่อคนอื่นๆ เห็นว่าจำนวนซอมบี้ลดลงแล้วจริงๆ ก็กลั้นใจฮึดสู้กับซอมบี้อีกครั้ง

ในเวลาเดียวกันอู๋เหวินปี้ก็ค่อยๆดึงตัวเองไปอยู่ในตำแหน่งที่ค่อนข้างปลอดภัยอย่างช้าๆ

ท่าทางของเขาดูเหมือนกล้าหาญมาก แต่ความจริงแล้วทุกอย่างอยู่ภายใต้สมมติฐานของความปลอดภัย หากเขารู้สึกว่ามีอันตรายเมื่อใด เขาจะละทิ้งคนเหล่านี้และหลบหนีไปตามลำพังทันที

เขาเป็นคนรอบคอบคนหนึ่ง

……

ซูฉางซิงคิดอยู่ชั่วครู่ และตัดสินใจออกจากที่นี่ เขากังวลว่าชายในเสื้อโค้ทจะนำคนมาแก้แค้น อย่างไรก็ตามตอนนี้ด้านล่างมีซอมบี้อยู่มากเกินไป มันอันตรายที่จะลงไป ดังนั้นหนทางเดียวที่จะออกไปคือขึ้นไปข้างบน

เขามายังห้องฝั่งตรงข้าม เคลียร์ซอมบี้ และสังเกตสภาพแวดล้อมโดยรอบผ่านหน้าต่าง แล้วคิดว่าน่าจะกระโดดจากดาดฟ้าไปยังอาคารฝั่งตรงข้ามได้

ซูฉางซิงเดินขึ้นบันไดจนมาถึงชั้นดาดฟ้าของอาคาร แล้วเขาก็พบกับฉากโหดร้ายนองเลือด

บนชั้นดาดฟ้าของอาคารใกล้เคียงปกคลุมไปด้วยซากศพซอมบี้ เลือดสีแดงเข้มกระจายเป็นชั้นบางๆอยู่บนพื้น มีส่วนหนึ่งกำลังไหลลงสู่ท่อระบายน้ำ

ในบรรดาซากศพเหล่านั้นมีศพมนุษย์ที่ถูกกัดกินเป็นชิ้นๆ 4-5 ร่าง ส่วนคนอื่นๆไม่รู้ว่าหายไปที่ไหนแล้ว และไม่มีชายในเสื้อโค้ทอยู่ในบรรดาศพเหล่านั้น

ตามสัญชาตญาณ ชายในเสื้อโค้ทเป็นภัยคุกคามที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับเขา

“ต้องระวังตัวสักหน่อยแล้ว”

ซูฉางซิงพึมพำในใจ

เขารู้ว่าคนๆนี้อาจพยายามฆ่าเขาอย่างบ้าคลั่ง เพื่อแก้แค้น

เพราะไม่มีใครสามารถทนรับความอัปยศอดสูเช่นนี้ได้

ซูฉางซิงลองคิดดู ถ้าเขาเป็นชายในเสื้อโค้ท เขาคงคิดว่าสิ่งเลวร้ายทั้งปวงที่เกิดขึ้นเป็นความผิดของเขา

เมื่อมองย้อนไปดู คนเหล่านี้ทรงพลังมากจริงๆ พวกเขาสามารถต่อสู้กับฝูงซอมบี้จำนวนมาก และมีบางคนสามารถรอดชีวิตออกไปได้

สิ่งนี้ไม่เพียงต้องการพลังต่อสู้ที่แข็งแกร่งของทุกคนเท่านั้น มันยังต้องการความร่วมมือและความสามารถในการปฏิบัติที่ดีด้วย

ซูฉางซิงไม่สนใจซอมบี้ที่อยู่กระจัดกระจายอยู่บนดาดฟ้า เดินไปยังขอบอาคาร และมองไปยังดาดฟ้าของอาคารฝั่งตรงข้าม

ระยะห่างประมาณ 10 เมตร ซึ่งเป็นไปไม่ได้ที่คนธรรมดาจะกระโดดข้ามไป

แต่ความแข็งแกร่งและความเร็วของซูฉางซิงนั้นอยู่เหนือกว่าคนธรรมดา เขาสามารถกระโดดข้ามไปได้อย่างแน่นอน เพียงแต่ต้องอาศัยแรงส่งจากการวิ่งเล็กน้อย

เมื่อเผชิญกับฉากนี้ ซูฉางซิงรู้สึกคุ้นเคยอย่างอธิบายไม่ได้ เพราะเขานึกถึงภาพยนตร์คลาสสิกเรื่องหนึ่งขึ้นมาอย่างทันทีทันใด: พลังอันยิ่งใหญ่มาพร้อมกับความรับผิดชอบอันใหญ่ยิ่ง

เสียงคำรามของซอมบี้ดังมาจากด้านหลัง เขาวิ่งไปข้างหน้า เหยียบขอบรั้วดาดฟ้า พุ่งตัวลอยออกไป

แม้รู้ว่าสามารถกระโดดข้ามไปได้อย่างแน่นอน แต่หัวใจยังคงเต้นแรงอย่างช่วยไม่ได้ สิ่งนี้มาจากสัญชาตญาณของมนุษย์ในการตอบสนองต่ออันตราย

ตรอกซอกซอยด้านล่างมืดมิดราวกับเหวลึก ร่างของเขาวาดโค้งในอากาศ แล้วตกลงบนดาดฟ้าของอาคารฝั่งตรงข้ามอย่างแรง

เขาหันกลับไปมองและพบว่าซอมบี้ที่อยู่ด้านหลังได้กระโดดตามเขามาด้วย แต่พวกมันกระโดดมาไม่ถึงและตกลงมาจากกลางอากาศ

ซอมบี้ตัวที่ฉลาดกว่าตัวอื่น มันแค่รอและร้องคำรามอยู่ที่ขอบดาดฟ้า ไม่ได้กระโดดตามมา

“ภาพลวงตาหรือเปล่าเนี่ย รู้สึกว่าซอมบี้ตัวนี้จะแตกต่างออกไปเล็กน้อย”

ซูฉางซิงขมวดคิ้ว แต่ก็ไม่ได้สนใจกับมันมากนัก โลกนี้มีการดำรงอยู่ที่ไร้เหตุผล แต่ไม่ว่ามันจะดูไร้เหตุผลแค่ไหนก็ตาม ทั้งหมดล้วนสมเหตุสมผล

เขาเดินไปที่ทางออกตรงกลางดาดฟ้า และพบว่าประตูดาดฟ้าถูกล็อกจากด้านใน เขาจึงเดินมาที่ขอบดาดฟ้า เพื่อค้นหาที่เหมาะๆในการปีนลงไป

จากชั้นบนสุดสู่ชั้นที่สอง เขาปีนเข้าไปทางหน้าต่างที่เปิดอยู่

“กลิ่นเลือด?”

ซูฉางซิงได้กลิ่นเลือดจางๆ ซึ่งน่าจะเป็นเลือดมนุษย์ เขามองไปรอบๆ แต่ไม่พบซอมบี้ พบแต่เพียงศพมนุษย์บนพื้นใกล้ๆ

ศพมีบาดแผลไม่มากนัก แต่ด้านหลังศีรษะเต็มไปด้วยเลือดข้นหนืด ใบหน้าของศพเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

เห็นได้ชัดว่าคนผู้นี้ไม่ได้ตายด้วยน้ำมือของซอมบี้ แต่ถูกมนุษย์คนอื่นฆ่าตาย เขาถูกทุบอย่างแรงเข้าที่ด้านหลังศีรษะและเสียชีวิตด้วยอาการเลือดออกในสมองจำนวนมาก